Internasionale Kode van Benamings vir alge, fungi en plante

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
Die titelbladsy van Species Plantarum, 1753.

Die Internasionale Kode van Benamings vir alge, fungi en plante is ’n stel reëls en aanbevelings met betrekking tot die naamgewing van plante, fungi en ander plantkundige organismes.[1] Dit was voorheen bekend as die Internasionale Kode van Plantkundige Benamings; dit is in Julie 2011 verander met die aanvaarding van die nuutste weergawe, die Melbourne-kode.

Hoofletters word nie in die laaste deel van die naam gebruik nie om aan te dui alge, fungi en plante is nie amptelike name van klades nie, maar dui op ’n groep organismes wat histories onder dié name bekend is. Daar is aparte voorskrifte vir sekere groepe, soos fossiele.

Elke nuwe weergawe vervang die voriges ten volle. Daar is ’n aparte kode vir die benaming van kultuurplante, die Internasionale Kode van Kultuurplantbenamings.

Beginsels[wysig | wysig bron]

  • Plantname is onafhanklik van diere-, bakterie- en virusname. ’n Plant en ’n dier kan dus byvoorbeeld dieselfde naam hê.
  • ’n Takson kry ’n vaste naam na gelang van ’n tipe.[1] Dit is feitlik sonder uitsondering gedroogte plantmateriaal wat bewaar word, maar soms ’n illustrasie.
  • ’n Riglyn vir plantname is prioriteit, dus die eerste gepubliseerde naam vir ’n takson.[1] Die amptelike begindatum vir doeleindes van prioriteit is 1 Mei 1753, die publikasiedatum van Linnaeus se Species Plantarum.
  • Die doel van die kode is dat elke takson een korrekte naam moet hê wat wêreldwyd aanvaar word.
  • Die naam van taksons word as Latyn beskou.

Verwysings[wysig | wysig bron]

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]