Luidspreker

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
'n Luidspreker wat uit 'n radio gehaal is.
'n Hoëtroustel se luidspreker.

'n Luidspreker is 'n toestel wat klank voortbring. Luidsprekers word algemeen in radio's, TV-toestelle, musiekinstrumente en soortgelyke stelsels aangewend. 'n Luidspreker wat vir laer-frekwensie klanke ontwerp is (soos die dreuning van 'n ontploffing), word 'n baseenheid (subwoofer) genoem. Luidsprekers wat hoë-frekwensie klanke voorbring (soos 'n voëltjie se getjirp) word klanktuite (tweeters) genoem.[1]

Geskiedenis[wysig | wysig bron]

Alexander Graham Bell, die vader van die telefoon, het die eerste luidspreker in 1876 uitgevind. Bell het 'n luidspreker benodig om sy telefoon se klank te versterk. In 1878 het Ernst Siemens van Duitsland 'n verbeterde tipe luidspreker uitgevind.[2]

Werking[wysig | wysig bron]

Luidsprekers gebruik beide elektriese en meganiese beginsels om 'n elektriese sein in klank te omskep. Voordat 'n luidspreker klank kan produseer, moet die sein gewoonlik eers met 'n elektroniese versterker versterk word.

Meeste luidsprekers bestaan uit 'n rigiede papierkeël, 'n spoel dun koperdraad, en 'n sirkelvormige magneet. Die keël, koperdraad en magneet word gewoonlik in 'n reghoekige houtkas gemonteer. Die koperdraad beweeg heen en weer as 'n elektriese stroom daardeur vloei (sien Faraday se wet). Die spoel koperdraad en die magneet veroorsaak dat die papierkeël vibreer en sodoende klank voortbring.

Verwysings[wysig | wysig bron]

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]