Perseïdes

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Perseïdes
’n Lang, veelkleurige streep afkomstig van 2009 se Perseïdes, net links van die Melkweg.
’n Lang, veelkleurige streep afkomstig van 2009 se Perseïdes, net links van die Melkweg.
Ontdekking  36 n.C. (eerste rekord)[1][2]
Moederliggaam  Komeet Swift-Tuttle
Uitstralingspunt
Sterrebeeld  Perseus
Regte klimming  03h 04m[3]
Deklinasie  +58°[3]
Eienskappe
Voorkoms  23 Julie–20 Augustus[3]
Hoogtepunt  12 Augustus[3]
Spoed  58 km/s[4]
Sterre per uur  80[3]

Die Perseïdes is ’n aktiewe meteoorreën wat verbind word met Komeet Swift-Tuttle. Hulle word so genoem omdat dit lyk of hulle vanaf ’n sentrale punt in die sterrebeeld Perseus kom.

Etimologie[wysig | wysig bron]

Die wolk van meteoroïdes wat die Perseïdes veroorsaak, strek oor die wentelbaan van Komeet Swift-Tuttle en word deur die komeet afgeskei terwyl dit in ’n wentelbaan van 133 jaar om die Son is.[5] Die meeste deeltjies is al sowat duisend jaar deel van die wolk, maar daar is ’n ralatief jong filament van stof wat in 1865 afgeskei is en die dag voor die maksimum reën vir ’n mini-hoogtepunt kan sorg.[6] Die grootte van die wolk in die omgewing van die Aarde word geraam op sowat 0,1 astronomiese eenhede (AE) breed en 0,8 AE lank, en dit word uitgesprei deur sy jaarlikse wisselwerking met die Aarde se swaartekrag.[7]

Die meteoorreën is elke jaar van middel Julie af te sien en bereik sy hoogtepunt tussen 9 en 14 Augustus, afhangend van die ligging van die wolk. Tydens die hoogtepunt is die tempo van die meteore sowat 60 of meer per uur. Hulle kan oor die hele lugruim gesien word; weens die meteoorreën se uitstralingspunt in die sterrebeeld Perseus kan dit egter hoofsaaklik in die Noordelike Halfrond gesien word. Soos met talle meteoorreëns bereik dit in die vroeë oggendure sy hoogtepunt omdat die Aarde dan in die rigting van die meteoroïdes inbeweeg.[8] Hoewel die meeste meteore die Aarde se atmosfeer tussen sonsopkoms en die middag tref, is hulle weens die daglig nie sigbaar nie. Sommige is ook voor middernag sigbaar, en dan is vuurballe soms te sien. Die meeste Perseïdes brand sowat 80 km bo die Aarde se oppervlak uit.[9]

Bekende Perseïdes[wysig | wysig bron]

’n Perseïde in 2010 bo die ESO se Baie Groot Teleskoop.
Jaar Meteore aktief tussen Hoogtepunt
2015 17 Julie – 24 Augustus 12–13 Augustus[10] (maksimum per uur: 95) (nuwemaan 14 Aug.)
2014 17 Julie – 24 Augustus 13 Augustus (68)[11] (volmaan 10 Aug.)
2013 17 Julie – 24 Augustus 12 Augustus (109)[12]
2012 17 Julie – 24 Augustus 12 Augustus (122)[13]
2011 17 Julie – 24 Augustus 12 Augustus (58)[14] (volmaan 13 Aug.)[15]
2010 23 Julie – 24 Augustus 12 Augustus (142)[16]
2009 Julie 14 – Augustus 24 13 Augustus (173)[17]
2008 25 Julie – 24 Augustus[18] 13 Augustus (116)[18]
2007 19 Julie – 25 Augustus[19] 13 Augustus (93)[19]
2006 12/13 Augustus[20]
2005
2004 12 Augustus (>200)[4]
1994 (>200)[2]
1993 (200–500)[2]
1992 11 Augustus-uitbarsting onder ’n volmaan van 13 Aug.[21]
1864 (>100)[2]
1863 (109–215)[2]
1861 (78–102)[2]
1858 (37–88)[2]
1839 (165)[2]

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. Dr. Bill Cooke; Danielle Moser & Rhiannon Blaauw (2012-08-11). "NASA Chat: Stay 'Up All Night' to Watch the Perseids!" (PDF). Nasa. p. 55. Besoek op 2013-08-16.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 Gary W. Kronk. "Observing the Perseids". Meteor Showers Online. Besoek op 2009-08-12.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Moore, Patrick; Rees, Robin (2011), Patrick Moore's Data Book of Astronomy (2nd ed.), Cambridge University Press, p. 275, ISBN 0-521-89935-4, http://books.google.com/books?id=2FNfjWKBZx8C&pg=PA275 
  4. 4,0 4,1 Żołądek, P. et al. (October 2009), "The 2004 Perseid meteor shower – Polish Fireball Network double station preliminary results", Journal of the International Meteor Organization 37 (5): 161–163, Bibcode2009JIMO...37..161Z 
  5. Dan Vergano (2010-08-07). "Perseid meteor shower to light up night sky this weekend". Usatoday.com. Besoek op 2013-08-12.
  6. Dr. Tony Phillips (25 Junie 2004). "The 2004 Perseid Meteor Shower". Science@NASA. Besoek op 2010-03-12.
  7. D.W. Hughes (1996). "Cometary Dust Loss: Meteoroid Streams and the Inner Solar System Dust Cloud". In J. Mayo Greenberg (red.). The Cosmic Dust Connection. Springer Science & Business Media. p. 375. Besoek op 2015-07-24.
  8. http://meteorshowersonline.com/what_is.html
  9. "NASA All Sky Fireball Network: Perseid End Height". NASA Meteor Watch on Facebook. 2012-08-11. Besoek op 2012-11-19.
  10. "Meteor Showers 2015". nasa.gov. Besoek op 2015-08-09.
  11. "Perseids 2014: visual data quicklook". Imo.net. 2014-08-13. Besoek op 2014-08-13.
  12. "Perseids 2013: visual data quicklook". Imo.net. 2013-09-23. Besoek op 2014-04-20.
  13. "Perseids 2012: visual data quicklook". Imo.net. 2012-10-22. Besoek op 2014-04-20.
  14. "Perseids 2011: visual data quicklook". Imo.net. 2011-10-06. Besoek op 2014-04-20.
  15. "How to See the Best Meteor Showers of the Year: Tools, Tips and 'Save the Dates'". nasa.gov. Besoek op 2010-11-16.
  16. "How to See the Best Meteor Showers of the Year: Tools, Tips and 'Save the Dates'". nasa.gov. Besoek op 2010-08-12.
  17. "Perseids 2009: visual data quicklook". Imo.net. 2010-04-26. Besoek op 2009-08-11.
  18. 18,0 18,1 "Perseids 2008: visual data quicklook". Imo.net. 2009-06-06. Besoek op 2009-08-11.
  19. 19,0 19,1 Perseids 2007: first results
  20. EAAS
  21. “The Perseids 1992. New outburst announces return of P/Swift-Tuttle”.

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]