Pinyin

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search

Hanyu pinyin (Vereenvoudigde Chinees: 汉语拼音, Tradisionele Chinees: 漢語拼音, pinyin: Hànyǔ pīnyīn, uitspraak: [pʰín ín]) is die amptelike stelsel waarmee Chinese karakters in die Volksrepubliek China, Taiwan (Republiek China),[1] Singapoer en Maleisië na die Latynse alfabet getranskribeer word. Dit word algemeen gebruik om Standaard-Chinees te leer en om Chinese name in buitelandse publikasies te spel. Dit word ook as 'n invoermetode gebruik om Chinese karakters (汉字 / 漢字, hànzì) op rekenaars te skryf.

Die pinyinstelsel is in die 1950's ontwikkel en is op vroeë vorme van romanisering gebaseer. Dit is in 1958 deur die Chinese regering gepubliseer en is sedertdien etlike male hersien.[2] Die Internasionale Standaardeorganisasie het pinyin in 1982 as die standaard aanvaar.[3] Die stelsel is in 2009 in Taiwan in gebruik geneem, waar dit algemeen as die Nuwe Fonetiese Stelsel bekend staan en slegs vir romanisering en nie vir opvoedkundige of rekenaarinvoerdoeleindes gebruik word nie.[4][5]

Hànyǔ beteken die gesproke taal van die Han-mense, en pinyin beteken "gespelde klank" (fonetiek).[6]

Die teenoorgestelde proses, d.i. transkripsie van Latynse letters na Chinees, geniet slegs semi-amptelike status en is hewig inkonsekwent weens die groot aantal homofone in Mandaryn-Chinees.

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. Snowling, Margaret J. (2005). The science of reading: a handbook, Blackwell handbooks of developmental psychology). Wiley-Blackwell. p. 320–22. ISBN 1-4051-1488-6. 
  2. "Pinyin celebrates 50th birthday". Xinhua News Agency. 2008-02-11. Besoek op 2008-09-20. 
  3. ISO 7098:1982 – Documentation – Romanization of Chinese”. URL besoek op 2009-03-01.
  4. "Hanyu Pinyin to be standard system in 2009". Taipei Times. 2008-09-18. Besoek op 2008-09-20. 
  5. "Government to improve English-friendly environment". The China Post. 2008-09-18. Besoek op 2008-09-20. 
  6. Harbaugh, Richard (1998). “中文字普 (Chinese Characters: A Genealogy and Dictionary)”. Zhongwen.com. URL besoek op 2008-04-27.

Verdere leesstof[wysig | wysig bron]

  • Yin Binyong 尹斌庸 en Mary Felley (1990). Chinese romanisering. Uitspraak en ortografie (Hanyu pinyin he zhengcifa 汉语拼音和正词法). Beijing: Sinolingua. ISBN 7-80052-148-6 / ISBN 0-8351-1930-0.
  • Gao, J. K. (2005). Pinyin shorthand: a bilingual handbook = [Pinyin su ji fa]. Dallas, TX: Jack Sun. ISBN 1-59971-251-2
  • Kimball, R. L. (1988). Quick reference Chinese: a practical guide to Mandarin for beginners and travelers in English, Pinyin romanization, and Chinese characters. San Francisco, CA: China Books & Periodicals. ISBN 0-8351-2036-8
  • Uy, Dr. Tim en Jim Hsia (ed.) (2009). Webster's Digital Chinese Dictionary: Advanced Reference Edition. Mountain View, CA: Loqu8 Press. 
  • Wu, C.-j. (1979). The Pinyin Chinese–English dictionary. Hong Kong: Commercial Press. ISBN 0-471-27557-3

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]