Reaktiewe suurstofkomponent

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
’n Verduideliking van selskade deur die vorming van reaktiewe suurstofkomponente.

Reaktiewe suurstofkomponente (afgekort ROS na aanleiding van die Engels, reactive oxygen species) vorm ’n groep reaktiewe chemiese komponente met suurstof as belangrikste bestanddeel. Voorbeelde is peroksiede, superoksiede, die hidroksielradikaal en singuletsuurstof.[1]

In ’n biologiese opset vorm die komponente ’n standaardneweproduk van die metabolisme van suurstof en speel hulle ’n belangrike rol in intersellulêre kommunikasie en homeostase.[2] Aan die een kant is lae konsentrasies ROS ’n noodsaaklike voorwaarde vir die werking van die sel, en aan die ander kant hou hoë konsentrasies ’n bedreiging vir die korrekte werking daarvan in.

Tydens tydperke van uiterse toestande, soos blootselling aan UV-strale of hitte, kan die hoeveelhede ROS ver bo die nodige konsentrasies styg.[2] Dit kan aansienlike skade aan die strukture van die sel aanrig. Dit staan bekend as oksidasiestres.

Die vervaardiging van ROS word sterk beïnvloed deur stresfaktorreaksies in plante. Dié faktors wat die vervaardiging van ROS kan verhoog, sluit in droogte, soutinhoud, koue, voedingstoftekorte, metaaltoksiteit en UVB-strale. ROS kan ook vervaardig word deur eksogene faktore (buite die sel) soos ioniserende straling.[3]

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. Hayyan M, Hashim MA, AlNashef IM (2016). “Superoxide Ion: Generation and Chemical Implications”. Chem. Rev. 116 (5): 3029–3085. doi:10.1021/acs.chemrev.5b00407.
  2. 2,0 2,1 (Oktober 2004) “Free radicals and antioxidants in human health: current status and future prospects”. The Journal of the Association of Physicians of India 52: 794-804.
  3. Sosa Torres ME, Saucedo-Vázquez JP, Kroneck PM (2015). "Hoofstuk 1, seksie 3 The dark side of dioxygen". In Kroneck PM, Torres ME (reds.). Sustaining Life on Planet Earth: Metalloenzymes Mastering Dioxygen and Other Chewy Gases. Metal Ions in Life Sciences. 15. Springer. pp. 1–12. doi:10.1007/978-3-319-12415-5_1.

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]