9 Metis

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search

9 Metis   9 Metis symbol.svg
9Metis (Lightcurve Inversion).png
’n Ligkurwegebaseerde 3D-model van Metis.
Ontdekking
Ontdek deur A. Graham
Datum 25 April 1848
Kleinplaneet-benaming(9) Metis
Alternatiewe name1974 QU2
Kleinplaneet-kategorie Hoofgordel
Etimologie Metis (mitologie)
Wentelbaaneienskappe[1]
Epog 14 Julie 2004
Afelium 2,678 AE
Perihelium 2,096 AE
Semihoofas 2,387 AE
Wentelperiode 1346,815 d
Gem. anomalie 274,183°
Hellingshoek 5,576°
Lengteligging van stygende nodus 68,982°
Periheliumhoek 5,489°
Fisiese eienskappe
Afmetings 222 × 182 × 130 km[2]
235 × 195 × 140 km[3][4]
190 km (Dunham)[1]
Massa (1,47 ± 0,20×1019 kg[2]
Gem. digtheid 4,12 ± 1,33 g/cm³[2]
Rotasieperiode 0,2116 d[1]
Temperatuur maks. 282 K (9 °C)[5]
Spektraaltipe: S-tipe[6]
Skynmagnitude 8,1[7] tot 11,83
Absolute magnitude 6,28[1]
Hoekgrootte 0,23" tot 0,071"

Metis (kleinplaneetnaam: 9 Metis) is een van die grootste voorwerpe in die asteroïdegordel. Dit bestaan uit silikate en nikkel-yster, en kan die kernoorblyfsel wees van ’n groot asteroïde wat lank gelede deur ’n botsing vernietig is.[8] Metis het na raming net minder as ’n halwe persent van die totale massa van die asteroïdegordel.[2]

Volgens foto's van die Hubble-ruimteteleskoop[4][9] en ligkurwe-ontledings[10] het Metis ’n lang, onreëlmatige vorm met een skerp en een breë punt.[10][9] Radarwaarnemings dui op ’n aansienlike plat gebied,[11] en dit stem ooreen met die vorm wat uit ligkurwes afgelei is.

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 "JPL Small-Body Database Browser: 9 Metis" (last observation: 9 September 2008). Besoek op 10 November 2008.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Jim Baer (2010). "Recent Asteroid Mass Determinations". Personal Website. Besoek op 13 Februarie 2011.
  3. Baer, James (2007). “Astrometric masses of 21 asteroids, and an integrated asteroid ephemeris” (PDF). Celestial Mechanics and Dynamical Astronomy 100 (2008): 27–42. doi:10.1007/s10569-007-9103-8. Besoek op 10 November 2008.
  4. 4,0 4,1 A. D. Storrs et al., A closer look at main-belt asteroids 1: WF/PC images, Icarus Vol. 173, p. 409 (2005).
  5. L. F. Lim et al., Thermal infrared (8–13 µm) spectra of 29 asteroids: the Cornell Mid-Infrared Asteroid Spectroscopy (MIDAS) Survey, Icarus Vol. 173, p. 385 (2005).
  6. asteroid lightcurve data file (Maart 2001)
  7. Donald H. Menzel & Jay M. Pasachoff (1983). A Field Guide to the Stars and Planets (2de uitg.). Boston, MA: Houghton Mifflin. p. 391. ISBN 0-395-34835-8.
  8. Kelley, Michael S (2000). “9 Metis and 113 Amalthea: A Genetic Asteroid Pair”. Icarus 144 (1): 27–38. doi:10.1006/icar.1999.6266.
  9. 9,0 9,1 Hubble Space Telescope observations Geargiveer 30 Oktober 2008 op Wayback Machine
  10. 10,0 10,1 J. Torppa et al., Shapes and rotational properties of thirty asteroids from photometric data, Icarus Vol. 164, bl. 346 (2003).
  11. D. L. Mitchell et al., Radar Observations of Asteroids 7 Iris, 9 Metis, 12 Victoria, 216 Kleopatra, and 654 Zelinda, Icarus Vol. 118, p. 105 (1995).

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]