Albiet

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
Albiet
Albite - Crete (Kriti) Island, Greece.jpg  
Formule NaAlSi3O8 
Nickel-Strunz (10) 9.FA.35  
Kleur kleurloos, wit, grys, blouerig, 
Streep wit 
Glans glasagtig 
Hardheid 6 – 6,5 (Mohs)[1] 
Digtheid 2.6 – 2.65 g/cm3 
Transparansie deursigtig, deurskynend 
Dubbelbreking tweeassig (+) 
RI-waardes nα = 1.528 – 1.533 nβ = 1.532 – 1.537 nγ = 1.538 – 1.542 
Kristalsisteem triklien 
Ruimtegroep P1 
Eenheidsel a = 8.16 Å, b = 12.87 Å, c = 7.11 Å α = 93.45°, β = 116.4°, γ = 90.28°
* Lys van minerale

Albiet is 'n plagioklaasveldspaat (mineraal). Dit is die natrium-eindlid van die plagioklaas-soliede oplossingsreeks. As sodanig verteenwoordig dit 'n plagioklaas met minder as 10% anortietinhoud. Die suiwer albiet-eindlid het die formule NaAlSi3O8. Dit is 'n tektosilikaat. Die kleur is gewoonlik suiwer wit, vandaar die Latynse naam albus. Dit is 'n algemene bestanddeel in felsiese gesteentes.

Albiet kristalliseer in trikliniese pinakoidale vorms. Die relatiewe digtheid is ongeveer 2,62, en dit het 'n Mohshardheid van 6-6.5. Albiet vertoon byna altyd kristal vertweelingning, dikwels as 'n klein strepe op die kristal. Albiet kom dikwels voor as fyn parallelle skeidings wat afwisselend met pienk mikroklien in pertiet voorkom, weens uitskeiding tydens afkoeling.

Daar is twee variasies van albiet, wat na verwys word as lae albiet en hoë albiet; laasgenoemde staan ook bekend as analbiet. Alhoewel beide variante triklien is, verskil hulle in die volume van hul eenheidsel, wat effens groter is vir die hoë vorm. Die hoë vorm kan uit die lae vorm geproduseer word deur verhitting bo c. 750 ° C (1382 ° F).[2] Met verdere verhitting na meer as c. 1050 °C verander die kristalsimmetrie van triklinies na monoklinies; hierdie variasie staan bekend as monalbiet.[3]

Dit kom voor in granitiese en pegmatietmassas, in sommige hidrotermale aar-afsettings en vorm deel van die tipiese groenskis metamorfe fases vir gesteentes wat oorspronklik 'n basaltiese samestelling gehad het.

Dit is die eerste keer in 1815 aangemeld met voorkoms in Finnbo, Falun, Dalarna, Swede.[2]

Dit word as 'n halfedelsteen gebruik.[4]

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. mindat.
  2. 2,0 2,1 O.F. Tuttle, N.L. Bowen (1950): High-temperature albite and contiguous feldspars. J. Geol. 58(5), 572–583, http://www.jstor.org/stable/30068571
  3. Monalbite on Mindat
  4. Loose Gemstone Guide – Secrets of the Gem Revealed By Pao Nipperkin

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]