Alexander Melnikof

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search

Alexander Markowitsj Melnikof (gebore in 1973) is 'n Russiese pianis.

Vroeë loopbaan[wysig | wysig bron]

Melnikof[1] het onder Lev Naumov gestudeer en by die Moskouse Konservatoria gegradueer. Sy mees formatiewe musikale oomblikke in Moskou sluit sy vroeë kontak met Sviatoslav Richter in, wat hom daarna gereeld uitgenooi het na feeste in Rusland en Frankryk. Hy het reeds verskeie pryse gewen, soos tydens die Robert Schumann Internasionale Kompetisie vir Pianiste en Sangers in Zwickau (1989) en die Koningin Elisabeth Musiekkompetisie in Brussel (1991).

Styl[wysig | wysig bron]

Hy is bekend om sy dikwels ongewone en onortodokse besluite betreffende musiek en programme, en het teen 'n jong ouderdom 'n lewenslange belangstelling in die historiese-uitvoerings praktyk ontwikkel. Sy grootste invloed in die besondere veld sluit die klavesimbelspeler Andreas Staier en Alexei Lubimov, saam met wie hy op verskeie projekte saamgewerk het, in. Melnikof hou gereeld uitvoerings saam met periode-ensembles soos Concerto Köln en die Akademie für Alte Musik Berlin. Melnikof het saam met Staier 'n program ontwikkel wat uittreksels uit Bach se Das wohltemperierte Klavier kontrasteer met Sjostakowitsj se 24 Preludes en Fugas. Hy het wat kamermusiek betref o.a. saam met die tjelliste Alexander Rudin en Jean-Guihen Queyras, en die bariton Georg Nigl, gewerk.

Opnames[wysig | wysig bron]

Melnikof se verbintenis met die plate-etiket Harmonia Mundi het vanweë sy gereelde vennoot tydens uitvoerings, die violis Isabelle Faust, onstaan. Hul opname in 2010 van die volledige Beethoven sonates vir viool en klavier het beide die Gramophone-prys en Duitsland se ECHO Klassik-prys gewen. Hul nuutste CD, wat bestaan uit die werke van Weber, is in Januarie 2013 vrygestel. In 2014 het Melnikof by Jean-Guihen Queyras aangesluit in die vrystelling van 'n plaat van Beethoven se volledige werke vir tjello en klavier op die Harmonia Mundi plate-etiket. Melnikof se opname van die volledige Preludes en Fugas deur Sjostakowitsj het weggestap met die BBC Music Magazine toekenning, Choc de classica en die Jahrespreis der Deutschen Schallplattenkritik. Dit was in 2011 ook deur BBC Music tydskrif as een van die "50 Grootste Opnames van Alle Tye.” gelys. Bykomend hiertoe, bevat Melnikof se diskografie werke deur Brahms, Rachmaninoff en Skriabin.

Uitvoerings[wysig | wysig bron]

Melnikof het as solis saam met orkeste soos die Koninklike Concertgebouw-orkes, Gewandhaus Simfonieorkes Leipzig, Philadelphia Simfonieorkes, NDR Simfonieorkes, HR-Simfonieorkes, Russiese Nasionale Simfonieorkes, München Filharmoniese Orkes, Rotterdam Filharmoniese Orkes, BBC Filharmoniese Orkes en die NHK Simfonieorkes verskyn onder dirigente soos Mikhail Pletnev, Teodor Currentzis, Charles Dutoit, Paavo Järvi en Waleri Gergijef.

Melnikof was die inwonende kunstenaar in 2013/14 by die Muziekgebouw aan 't IJ in Amsterdam. Daardie seisoen het begin met Melnikof se debuut tydens die BBC Proms met die Warskou Filharmoniese Orkes onder Antoni Wit, gevolg deur uitvoerings in die openingskonserte van die Tsjeggiese Filharmoniese Orkes onder Jiří Bělohlávek.

Verdere musikale vennote van die seisoen het die Mahler Kamerorkes, Freiburger Barockorchester, Amsterdam Sinfonietta, Seattle Simfonieorkes, Utah Simfonieorkes en die Nieu-Seelandse Simfonieorkes ingesluit. Melnikof se solo betrekkinge het hom na liggings soos die Maison symphonique de Montreal, Wigmore Hall in Londen, De Singel in Antwerpen en die Mozarteum Salzburg geneem, sowel as konsertsale in Osaka, Nagoya en Tokio.

Toekennings[wysig | wysig bron]

  • Geëerde Kunstenaar van die Russiese Federasie (1999)
  • BBC Radio 3 New Generation Artists scheme (2000-2002)
  • Triomf (Rusland) (2002, 2008)
  • Classics Today (2005, 2006, 2008, 2009)
  • Editor's Choice Gramophone tydskrif (2006)
  • Diapason d'Or (2007, 2013)
  • Gramophone Critic's Choice (2009)
  • BBC Music Choice award (2010)
  • Choix France Musique (2010)
  • Preis der deutschen Schallplattenkritik (2010, 2013)
  • Echo Klassik (2010)
  • Choc de classica del'annee (2010)
  • Gramophone-prys (2010)
  • Grammy (nominasie) (2010)
  • BBC Music Magazine Toekennings (2011)

Notas[wysig | wysig bron]

Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik vanuit die Engelse Wikipedia vertaal.

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. 88 notes pour piano solo, Jean-Pierre Thiollet, Neva Editions, 2015, bl. 126. ISBN 978-2-3505-5192-0
  • Biografie van die Impresariat Simmenauer webwerf