Gaan na inhoud

Baha’i-wêreldsentrum

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Die Baha’i-wêreldsentrum soos gesien vanaf die boonste terrasse
Die hawestad Haifa met die Heiligdom van die Bab in die voorgrond
Die Baha’i se hangende tuine word beskou as 'n simbool van vrede en 'n plek van rustigheid in die hartjie van die Haifa-metropool op Karmelberg. Hulle is van die mees besoekte toeriste-aantreklikhede in Israel

Die Baha’i-wêreldsentrum (Engels: Baháʼí World Centre; Arabies: المركز البهائي العالمي; Hebreeus: המרכז הבהאי העולמי) is die administratiewe en godsdienstige sentrum van die Baha’i-geloof[1] en sluit geboue in of naby die stede Akko en Haifa in Noord-Israel in.

Die Baha’i-wêreldsentrum se ligging in Akko en Haifa het sy oorsprong in Baha'u'llah, die Baha’i-geloof se stigter, se verbanning na Akko se vesting deur Ottomaanse owerhede in 1868.[2][3] In die Baha’i-wêreldsentrum is talle van die Baha’i se heilige plekke geleë, waaronder die Heiligdom van Baha'u'llah, die Heiligdom van die Bab en die Heiligdom van ʻAbdu'l-Bahá. Daarbenewens sluit dit die huise in, waar Baha'u'llah en sy familie hul ballingskap deurgebring het of wat 'n belangrike betekenis in die Baha’i-geskiedenis het. Van dié geboue, monumente en heiligdomme is in die Baha’i-tuine by Karmelberg geleë. Digby die Heiligdom van die Bab op Karmelberg is ook die Universale Huis van Geregtigheid (die hoogste beheerliggaam van die Baha’i-geloof), die Setel van die Internasionale Onderrigsentrum, die Internasionale Argief en die Sentrum vir die Bestudering van die Heilige Geskrifte geleë. Die meeste van die Baha’i-geloof se internasionale bestuur en koördinasie vind by die Baha’i-wêreldsentrum plaas, waaronder onderrigplanne en beide die studie en vertaling van die Baha’i se heilige geskrifte. Die Baha’i-wêreldsentrum is ook die hoofbestemming vir beide godsdienstige toerisme en Baha’i-pelgrims, en lok jaarliks sowat een miljoen besoekers.[4]

Die meeste van die Baha’i-wêreldsentrum se geboue, waaronder die terrasse en die Heiligdom van die Bab aan die noordelike hange van Karmelberg, is in 2008 deur Unesco as 'n wêrelderfenisgebied gelys.[5][6]

Karmelberg

[wysig | wysig bron]

Dwarsdeur die religieuse geskiedenis is in 'n aantal bronne na Karmelberg verwys. Byvoorbeeld word in die Ou Testament se boek Jesaja geprofeteer dat dit die "Here se berg" is, waarna "al die volke sal stroom". Baha'u'llah het Haifa vier keer besoek en sy tent op Karmelberg opgeslaan. Tydens een van hierdie besoeke het hy vir ʻAbdu'l-Bahá die plek aangedui waar die Heiligdom van die Bab opgerig sou word. Op 'n ander keer het hy die sogenoemde "Tablet van Karmel" geskryf, waarin Karmelberg se betekenis vir die toekomstige Baha’i-gemeenskap beskryf word.

Geskiedenis

[wysig | wysig bron]
Baha'u'llah se pad van ballingskap tot in Akko van 1853 tot 1868
Ligging van die Baha’i-wêreldsentrum in Akko en Haifa, Israel

Die ligging van die administratiewe sentrum was die gevolg van 'n opeenvolgende aantal verbannings en gevangenisstrawwe wat Baha'u'llah, die stigter van die Baha’i-geloof, opgelê is. Baha'u'llah is in 1853 deur Naser ed-Din Kadjar uit Persië verban, waarna Baha'u'llah na Bagdad in die destydse Ottomaanse Ryk gegaan het.[7] In 1863 is hy deur die Ottomaanse sultan Abdülaziz verban op versoek deur die Persiese sjah na gebiede verder weg van Iran en in 1868 uiteindelik na Akko in die destydse Ottomaanse Sirië.[8] In dié gebied het Baha'u'llah sy laaste lewensjare deurgebring en hy het met sy volgelinge dwarsdeur die Nabye Ooste, Sentraal-Asië en Indië deur spesiale koeriers gekommunikeer, waardeur Akko in die sentrum van die groeiende Baha’i-geloof se netwerk ontwikkel het.[1] Toe Baha'u'llah se gevangenisstraf gelig is, het die gebied ook 'n sentrum van Baha’i-pelgrimstogte geword, aangesien Baha’i die langste afstand sou aflê om Baha'u'llah te ontmoet.[1]

Tydens 'n besoek aan Haifa het Baha'u'llah vir sy seun ʻAbdu'l-Bahá die ligging van die latere Heiligdom van die Bab op Karmelberg aangedui. Daarbenewens het Baha'u'llah in sy Tablet van Karmel, wat beskou word as een van die Baha’i-administrasie se handvesdokumente, die toekomstige ligging van die Baha’i-geloof se administratiewe sentrum op Karmelberg beskryf.[9]

In 1892 is Baha'u'llah naby Akko oorlede en sy rusplek is in sy Heiligdom in Bahji. Ná Baha'u'llah se dood is sy seun ʻAbdu'l-Bahá tot hoof van sy vader se godsdiens benoem en die ontwikkeling van die plek as die sentrum van die Baha’i-geloof is voortgesit.[1] Hy het aanhou kommunikeer met Baha’i dwarsoor die wêreld, waaronder nou ook Baha’i in Westerse lande. Terwyl hy steeds amptelik 'n gevangene en op Akko beperk was, het ʻAbdu'l-Bahá ook die oordrag van die Bab se oorskot van Iran na Palestina gereël. Hy het die aankoop van land by Karmelberg georganiseer, waar Baha'u'llah opdrag gegee het om die oorskot van die Bab ter ruste te lê en het ook die oprigting van die Heiligdom van die Bab georganiseer. Dié projek het nog tien jaar geneem en is in 1909 voltooi.[1][10]

In 1908 is ná die Jong Turkse rewolusie al die politieke gevangenes in die Ottomaanse Ryk vrygelaat, waaronder ook ʻAbdu'l-Bahá. Kort ná die rewolusie het hy na Haifa verhuis om naby die Heiligdom van die Bab te woon,[11] en sedertdien is die administratiewe hoofkwartier van die godsdiens in Haifa geleë.[1] Gedurende ʻAbdu'l-Bahá se oorblywende lewensjare het die toenemende vlak aan korrespondensie gelei tot die indiensneming van 'n aantal sekretarisse, waaronder sommiges van Westerse tale en die voorsiening van 'n pelgrimhuis in die gebied.[1] ʻAbdu'l-Bahá is in 1921 oorlede en hy is in 'n kamer in die Heiligdom van die Bab in Haifa ter ruste gelê.[12]

Ná ʻAbdu'l-Bahá se dood was Shoghi Effendi die leier van die godsdiens en hy het die ontwikkeling van 'n aantal afsonderlike bouprojekte in die gebied gelei.[1] Hy het in 1929 die huis van Baha'u'llah in Bahji gerenoveer en in die 1950's wettige besit van die grond rondom die gebou verseker, waarop 'n aantal tuine aangelê is.[13] Hy het ook besit verkry van ander plekke rondom Akko wat verband hou met Baha'u'llah se lewe, waaronder die Huis van ʻAbbud. Rondom Haifa het hy die Heiligdom van die Bab uitgebrei deur sy goue koepelvormige bobou op te rig en grond rondom die Heiligdom aangekoop om tuine aan te lê. Shoghi Effendi het ook besluit dat die geboue wat die instellings van die godsdiens, waarvoor in Baha'u'llah se Tablet van Karmel voorsiening gemaak is, waaronder die Universale Huis van Geregtigheid, die destyds nog nie gestigte beheerliggaam van die wêreldwye Baha’i-gemeenskap, in 'n deur tuine omringde Boog sou gerangskik wees.[9] Die sentrum van dié Boog het die Graftuine geword, wat die grafte van lede van die Baha’i-heilige familie bevat.[14] Gedurende sy eie leeftyd het hy die oprigting van een van die Boog se geboue begin, die Internasionale Argiefgebou.[1] Daarbenewens het hy met Israel belastingvrye status vir al die Baha’i-eiendomme onderhandel.[13] Die godsdiens se situasie in Israel is uitgeklaar in 'n ooreenkoms wat in 1987 deur die destydse adjunkpremier en minister van buitelandse sake, Shimon Peres, onderteken is, waarin die regering die Baha’i-geloof beskryf as 'n "erkende godsdiensgemeenskap in Israel" en sy "vriendskaplike betrekkinge" met die wêreldwye Baha’i-gemeenskap bekragtig en opmerk dat die "heiligste plekke van die Baha’i-geloof, … in Israel geleë is", en bevestig "dat die Universale Huis van Geregtigheid van die Internasionale Baha’i-gemeenskap die toesighouer oor die Heilige Plekke van die Baha’i-geloof in Israel en oor die Baha’i-skenkings in Israel" is.[13]

Geboue

[wysig | wysig bron]

Heilige plekke in Haifa en Akko

[wysig | wysig bron]
Heilige Plekke van die Bahai in Haifa en Wes-Galilea*
Unesco-wêrelderfenisterrein
Die Heiligdom van die Bab op Karmelberg
Ligging van Baha’i-wêreldsentrum op 'n kaart (Israel)
Baha’i-wêreldsentrum
Baha’i-wêreldsentrum
Ligging van die Heilige Plekke van die Bahai in Haifa en Wes-Galilea
Koördinate: 32°48′52″N 34°59′13″O / 32.81444°N 34.98694°O / 32.81444; 34.98694
Lande Vlag van Israel Israel
Tipe Kultuur
Kriteria iii, vi
Verwysings 1220
Streek† Europa en Noord-Amerika
Inskripsiegeskiedenis
Inskripsie 2008  (32ste Sessie)
* Naam soos dit in die Wêrelderfenislys verskyn.
† Streek soos deur Unesco geklassifiseer.

Heiligdom van die Bab

[wysig | wysig bron]

In dié mausoleum is die Bab se oorskot ter ruste gelê en dit is op die plek opgerig, wat deur Baha'u'llah tydens 'n besoek aan Haifa self aangedui het. ʻAbdu'l-Bahá het die opdrag gehad om die gebou op te rig, die Bab se oorskot ná 60 jaar se wandelgang uit van Teheran in Iran na die heilige Karmelberg te bring en daar te begrawe. Die gebou huisves tans ook ʻAbdu'l-Bahá se graftombe.

Heiligdom van Baha'u'llah

[wysig | wysig bron]

Dit bevat Baha'u'llah se oorskot. Volgens die Baha’i is die plek uniek, aangesien hier volgens Shoghi Effendi "die heiligste stof wat die aarde ooit in sy baarmoeder ontvang het" begrawe is. Baha'u'llah is in die noordelikste kamer in die huis van sy skoonseun Siyyid ʻAli Afnan op die dag van sy dood op 29 Mei 1892 net ná sononder begrawe. Vir dié kamer is later 'n aparte oordekte toegang opgerig. Dit word daagliks deur talle Baha’i besoek, wat die heilige plekke meestal tydens hul pelgrimstogte besoek vir stille gebede en meditasies. Hierdie plek is ook van groot belang vir al die Baha’i wêreldwyd, omdat dit as "Kiebli" die rigting vir die daaglikse verpligte gebede en die gebed vir die dooies aandui.

Heiligdom van ʻAbdu'l-Bahá

[wysig | wysig bron]

Deesdae is ʻAbdu'l-Bahá in die Heiligdom van die Bab begrawe. Op 7 Mei 2019 het die Universale Huis van Geregtigheid aangekondig dat Hossein Amanat opdrag gegee is met die ontwerp vir die Heiligdom van ʻAbdu'l-Bahá.[15] Op 19 September 2019 het die Universale Huis van Geregtigheid die ontwerp vir die Heiligdom publiek gemaak.[16] Die heiligdom se konstruksie vorder.[17]

Ridvan-tuin

[wysig | wysig bron]

Baha'u'llah het hierdie klein, groen eiland in die middel van 'n rivier die Ridvan-tuin (Arabies: "Paradys") genoem, wat egter nie moet verwar word met die Ridvan-tuin in Bagdad nie, waar Baha'u'llah in 1863 sy sending verkondig het. Die Ridvan-tuin was die plek waar Baha'u'llah ná byna tien jaar se arrestasie in Akko vir die eerste keer die Akko-gevangenis se mure kon verlaat en weer die natuur ervaar het. Voorheen was sy enigste fisiese bewegings om in sy slaapkamer op en af te loop.

Landhuis Bahji

[wysig | wysig bron]

Die Landhuis Bahji is op 'n heuwel in 'n gebied geleë waarna vroeër as Al-Bahja (Arabies: "Plek van Vreugde") verwys is. Uit dié voormalige somerpaleis van die ryk koopman Udi Khammar, wat oorspronklik in besit was van die Huis Abbud se oostelike helfte, is ná 'n pandemie deur die eienaars ontruim. In 1879 het ʻAbdu'l-Bahá die landhuis verkry en dit het die verblyf geword vir die meeste van sy familie. Verskeie kamers in die huis is vir die Baha’i van groot historiese belang.

Huis van Abbud

[wysig | wysig bron]

In die gebou wat uit twee dele bestaan, wat die "Huis van Abbud" genoem is, het Baha'u'llah byna sewe jaar gewoon. Die gebou was vir die aantal familielede van Baha'u'llah heeltemal te klein, omdat deels 13 mense een kamer moes deel. Nietemin is hier in 1873 die Kitab-i-Aqdas, die Baha’i se heiligste boek, geopenbaar.

Baha'u'llah se sel in die Akko-gevangenis

[wysig | wysig bron]

Die sel in die Akko-gevangenis, waar Baha'u'llah van 1868 tot 1870 saam met familielede gevange gehou is, is vandag 'n pelgrimsterrein in die Museum van die Ondergrondse Gevangenes. Israeliese monumentbewaring, die Baha’i-gemeenskap en die Genootskap vir die Ontwikkeling van Ou Akko het die sel in Junie 2004 herstel en heropen.[18]

Ander geboue

[wysig | wysig bron]

Die ander geboue van die Boog, die Setel van die Universale Huis van Geregtigheid, die Sentrum vir die Bestudering van die Heilige Geskrifte en die Setel van die Internasionale Onderrigsentrum is onderskeidelik in 1982, 1999 en 2000 voltooi.[9][19] Die vyfde gebou wat nog opgerig sal word, die Internasionale Baha’i-bibliotek, sal uiteindelik aan die oostelike kant van die Boog opgerig word en sal na verwagting as 'n sentrum vir "kennis in alle gebiede" dien, waaronder wetenskaplike ondersoek.[20] Die terrasse rondom die Heiligdom van die Bab is in 2001 voltooi.[19]

Galery

[wysig | wysig bron]

Administrasie

[wysig | wysig bron]
Die Baha’i-boog soos gesien vanaf die Internasionale Argief
Sentrum vir die Bestudering van die Heilige Geskrifte

Baie van die internasionale bestuur en koördinering van die Baha’i-geloof geskied by die Baha’i-wêreldsentrum. Dit sluit besluite in wat die godsdiens op 'n wêreldwye vlak raak en beide die bestudering en vertaling van die Baha’i se heilige geskrifte. Die Universale Huis van Geregtigheid, wat die Baha’i-geloof se hoogste beheerliggaam is, is in Haifa gesetel, saam met die Internasionale Onderrigsentrum, wat die aktiwiteite tussen die vastelandse beraders koördineer en as 'n skakelbeampte tussen hulle en die Universale Huis van Geregtigheid dien.[9]

Gedurende Shoghi Effendi se termyn as leier van die Baha’i-geloof het die Britse mandaat van Palestina te kampe gehad met die toenemende konflik tussen Sioniste en Arabiere in die streek Palestina. Ná die einde van die Britse mandaat in Palestina en die daaropvolgende Arabies-Israeliese oorlog het in 1948 die meeste Baha’i Israel verlaat en slegs Shoghi Effendi en enkele ander het in die land aangebly. In 1963 is die eerste Universale Huis van Geregtigheid met sy setel in Haifa verkies en sedertdien het die aantal ondersteuningspersoneel in Haifa na etlike honderde van meer as 60 lande gegroei.[21] Die groeiende personeel het gepaard gegaan met die internasionale groei van die Baha’i-gemeenskap en die toenemende werk wat by die Baha’i-wêreldsentrum gedoen word; die personeel sluit in die Universale Huis van Geregtigheid se gespesialiseerde departemente soos die sekretariaat, navorsing, finansies, statistieke en ander wat met die geboue en tuine se onderhoud besig is. Daarbenewens is verkose individue by ander Baha’i-liggame aangestel soos die Internasionale Onderrigsentrum en die Baha’i Internasionale Ontwikkelingsorganisasie en hulle dien as sulks by die Baha’i-wêreldsentrum.[21][22]

Ondanks die teenwoordigheid van etlike honderde se vrywillige personeel in Haifa en Akko is daar geen formele Baha’i-gemeenskap in Israel nie, waarvolgens daar geen Negentiendagfeeste, Geestelike Rade, ens. is nie. Daarbenewens het Baha’i sedert Baha'u'llah se dae 'n selfopgelegde verbod nagekom om hul godsdiens aan die plaaslike bevolking van Israel te leer. Formele geloofverklarings deur Israelis word nie aanvaar nie. In 'n 1995-brief het die Universale Huis van Geregtigheid soos volg geskryf:

...the people in Israel have access to factual information about the Faith, its history and general principles. Books concerning the Faith are available in libraries throughout Israel, and Israelis are welcome to visit the Shrines and the surrounding gardens. However, in keeping with a policy that has been strictly followed since the days of Baháʼu'lláh, Baháʼís do not teach the Faith in Israel. Likewise, the Faith is not taught to Israelis abroad if they intend to return to Israel. When Israelis ask about the Faith, their questions are answered, but this is done in a manner which provides factual information without stimulating further interest.[23]
...die mense in Israel het toegang tot feitelike inligting oor die geloof, sy geskiedenis en algemene beginsels. Boeke aangaande die geloof is beskikbaar in biblioteke dwarsdeur Israel, en Israelis is welkom om die Heiligdomme en die omliggende tuine te besoek. In ooreenstemming met 'n beleid wat egter sedert Baha'u'llah se dae streng nagekom word, leer Baha’i die geloof nie in Israel nie. Net so word die geloof nie vir oorsese Israelis geleer as hulle beplan om na Israel terug te keer nie. Wanneer Israelis vrae oor die geloof vra, word hulle vrae beantwoord, maar dit word in 'n manier gedoen wat feitelike inligting verskaf sonder om verdere belangstelling te prikkel.

In 2002 het Israel se Departement van Finansies gedreig om die statusooreenkoms tussen die Baha’i-wêreldsentrum en die Israeliese regering ongeldig te verklaar. Die Baha’i is opdrag gegee om meer Israelis by hul sentrums in die Haifa-distrik aan te stel.[24]

Die plaaslike Israelis en die personeel by die Baha’i-wêreldsentrum het min onderlinge kontak. Self die personeellede wat vir baie jare in Israel gewoon het, het nóg Hebreeus nóg Arabies gepraat. Moeders met klein kinders wat met personeellede getrou het en Irannese Baha’i met 'n Joodse agtergrond is op die een of ander manier verbind met die Israeliese samelewing.[25]

Waarneming deur die bevolking

[wysig | wysig bron]
'n Lugbeeld van die Baha’i se administratiewe geboue op Karmelberg in Haifa

Sommige dosente by die Universiteit van Haifa het onderhoude met 29 mense vanuit Haifa wat deur die Baha’i-wêreldsentrum se uitbreidings in die laat 1980's en deurgaans die 1990's geraak is gedoen. Dié uitbreiding het tuine, terrasse, die Sentrum vir die Bestudering van die Heilige Geskrifte, die Internasionale Onderrigsentrum en die uitbreiding van die Argiewe ingesluit. Dié uitbreiding is in 2001 voltooi.[26]

Die ondervraagdes het die plek as "'n simbool van die stad", asook "uitstekend bestuur en onderhou" beskryf, en na die uitbreiding het inwoners die voordele van "finansiële bydrae tot die buurtgemeenskapsentrum en aan Arabiese studente in die stad, verhoogde eiendomswaardes en verbeterde omgewingsgehalte" erken. Hulle het egter ook "vervreemd en toenemend gedistansieer van die plek" gevoel as gevolg van heinings en toegangsbeheer, asook ongelykheid wanneer hulle die plek se "esteties indrukwekkende, goed gekultiveerde voorkoms met hul eie naburige woonbuurte" vergelyk.[27]

Die stad Haifa en ander het die plek se vestiging ondersteun en die projekte vanweë hul intergodsdienstige verdraagsaamheid, estetika, ekonomiese groei, toerisme en die stad Haifa se verhoogde internasionale status bevorder.[27] Die onderhoude het daarop gedui dat die uitbreiding tot konflikte gelei het met sommige plaaslike inwoners wat die konstruksies waargeneem het as "misleidend en/of oordrewe aggressief en uitoefening van onnodige mag en politieke invloed oor besluitnemers... Geskille het nie rondom waardes ontstaan nie, maar hoofsaaklik rondom vrae oor fisiese beplanning en plaaslike oorlas."[28] Die ondervraagdes wat gevoel het dat hulle onregverdig behandel is, het ná die inwyding te eniger tyd onbelemmerde toegang tot die Baha’i-wêreldsentrum geëis, maar die plek bied slegs beheerde toegang met openingstye en begeleide toere.[29] Sommige het Haifa beskryf as "'n stad wat heilig geword het as gevolg van die effens vreemde en geheimsinnige Baha’i-geloof".[27]

Sien ook

[wysig | wysig bron]

Verwysings

[wysig | wysig bron]
  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 (en) Peter Smith (2000). "Baháʼí World Centre". A Concise Encyclopedia of the Baháʼí Faith. Oneworld Publications. 71–72. ISBN 1-85168-184-1. URL besoek op 1 November 2023. 
  2. ↑ (en) Houchang Chehabi (2008). "Anatomy of Prejudice". In Dominic P. Brookshaw, Seena B. Fazel (red.). The Baha'is of Iran: Socio-historical studies. New York: Routledge. p. 190–194. ISBN 978-0-203-00280-3.
  3. ↑ (en) Christopher Buck (2003). Islam and Minorities: The Case of the Baháʼís. Vol. 5. p. 83–106. {{cite book}}: |work= ignored (hulp)
  4. ↑ (en) Noga Collins Kreiner, Deborah F. Shmueli, Michal Ben Gal (30 April 2015). "Understanding conflicts at religious-tourism sites: The Baha'i World Center, Israel". Tourism Management Perspectives. 16: 228–236. doi:10.1016/j.tmp.2015.04.001. ISSN 2211-9736. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 27 Maart 2023. Besoek op 27 Maart 2023.
  5. ↑ (en) "Three new sites inscribed on UNESCO's World Heritage List". Unesco. 8 Julie 2008. Besoek op 9 Januarie 2026.
  6. ↑ (en) "Bahá'i Holy Places in Haifa and the Western Galilee". Unesco. Besoek op 9 Januarie 2026.
  7. ↑ (en) H.M. Balyuzi (2001). ʻAbdu'l-Bahá: The Centre of the Covenant of Baháʼu'lláh. Oxford: George Ronald. p. 99. ISBN 0-85398-043-8. Besoek op 9 Januarie 2026.
  8. ↑ (en) Adib Taherzadeh (1977). The Revelation of Baháʼu'lláh, Volume 2: Adrianople 1863–68. Oxford: George Ronald. p. 56–58. ISBN 0-85398-071-3. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 6 Maart 2012. Besoek op 6 Maart 2012.
  9. 1 2 3 4 (en) Peter Smith (2000). "Baháʼí World Centre". A Concise Encyclopedia of the Baháʼí Faith. Oneworld Publications. 45–46. ISBN 1-85168-184-1. URL besoek op 1 November 2023. 
  10. ↑ (en) H.M. Balyuzi (2001). ʻAbdu'l-Bahá: The Centre of the Covenant of Baháʼu'lláh. Oxford: George Ronald. p. 90–93. ISBN 0-85398-043-8. Besoek op 9 Januarie 2026.
  11. ↑ (en) H.M. Balyuzi (2001). ʻAbdu'l-Bahá: The Centre of the Covenant of Baháʼu'lláh. Oxford: George Ronald. p. 131. ISBN 0-85398-043-8. Besoek op 9 Januarie 2026.
  12. ↑ (en) H.M. Balyuzi (2001). ʻAbdu'l-Bahá: The Centre of the Covenant of Baháʼu'lláh. Oxford: George Ronald. p. 452. ISBN 0-85398-043-8. Besoek op 9 Januarie 2026.
  13. 1 2 3 (en) Universale Huis van Geregtigheid (30 Maart 1987). "Regarding the development of the properties of the Baháʼí World Centre". Internasionale Baha’i-gemeenskap. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 20 April 2019. Besoek op 20 April 2019.
  14. ↑ (en) Ruhiyyih Rabbani (1969). The Priceless Pearl (Hardcover uitg.). Londen: Baháʼí Publishing Trust. p. 261. ISBN 1-870989-91-0.
  15. ↑ (en) "7 May 2019 – To all National Spiritual Assemblies – Baháʼí Reference Library". Internasionale Baha’i-gemeenskap. Besoek op 7 Mei 2019.
  16. ↑ (en) "Baha'i World News Service: Design concept for the Shrine of ʻAbdu'l-Baha unveiled". Internasionale Baha’i-gemeenskap. Besoek op 20 September 2019.
  17. ↑ (en) "Shrine of 'Abdu'l-Bahá: Structure rises above foundations". Internasionale Baha’i-gemeenskap. 16 November 2020. Besoek op 9 Desember 2020.
  18. ↑ (en) "Holy place restored and open to pilgrims". Internasionale Baha’i-gemeenskap. 24 November 2004. Besoek op 12 Junie 2018.
  19. 1 2 (en) Peter Smith (2008). An Introduction to the Baha'i Faith. Cambridge: Cambridge University Press. p. 74. ISBN 978-0-521-86251-6.
  20. ↑ (en) "To the Followers of Bahá'u'lláh throughout the world". Universale Huis van Geregtigheid. 31 Augustus 1987. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 13 April 2021. Besoek op 13 April 2021.
  21. 1 2 (en) Peter Smith (2008). An Introduction to the Baha'i Faith. Cambridge: Cambridge University Press. p. 75. ISBN 978-0-521-86251-6.
  22. ↑ (en) "9 November 2018 – To the Baháʼís of the World". Universale Huis van Geregtigheid. 9 November 2018. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 8 Mei 2019. Besoek op 8 Mei 2019.
  23. ↑ (en) "Teaching the Faith in Israel". Universale Huis van Geregtigheid. 23 Junie 1995. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 18 September 2010. Besoek op 18 September 2010.
  24. ↑ (en) "Treasury tells Bahai to hire more Israelis if status pact is to be renewed". Haaretz. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 29 Julie 2021. Besoek op 29 Julie 2021.
  25. ↑ (en) Margit Warburg (2006). Citizens of the World: A History and Sociology of the Bahaʹis from a Globalisation Perspective. Brill. p. 471. ISBN 978-90-04-14373-9.
  26. ↑ (en) Noga Collins Kreiner, Deborah F. Shmueli, Michal Ben Gal (30 April 2015). "Understanding conflicts at religious-tourism sites: The Baha'i World Center, Israel". Tourism Management Perspectives. 16: 229–230. doi:10.1016/j.tmp.2015.04.001. ISSN 2211-9736. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 27 Maart 2023. Besoek op 27 Maart 2023.
  27. 1 2 3 (en) Noga Collins Kreiner, Deborah F. Shmueli, Michal Ben Gal (30 April 2015). "Understanding conflicts at religious-tourism sites: The Baha'i World Center, Israel". Tourism Management Perspectives. 16: 234. doi:10.1016/j.tmp.2015.04.001. ISSN 2211-9736. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 27 Maart 2023. Besoek op 27 Maart 2023.
  28. ↑ (en) Noga Collins Kreiner, Deborah F. Shmueli, Michal Ben Gal (30 April 2015). "Understanding conflicts at religious-tourism sites: The Baha'i World Center, Israel". Tourism Management Perspectives. 16: 235. doi:10.1016/j.tmp.2015.04.001. ISSN 2211-9736. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 27 Maart 2023. Besoek op 27 Maart 2023.
  29. ↑ (en) Noga Collins Kreiner, Deborah F. Shmueli, Michal Ben Gal (30 April 2015). "Understanding conflicts at religious-tourism sites: The Baha'i World Center, Israel". Tourism Management Perspectives. 16: 234–235. doi:10.1016/j.tmp.2015.04.001. ISSN 2211-9736. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 27 Maart 2023. Besoek op 27 Maart 2023.

Bronnelys

[wysig | wysig bron]
  • (en) Ruhiyyih Rabbani (1969). The Priceless Pearl (Hardcover uitg.). Londen: Baháʼí Publishing Trust. ISBN 1-870989-91-0.
  • (en) Peter Smith (2000). "Baháʼí World Centre". A Concise Encyclopedia of the Baháʼí Faith. Oneworld Publications. 71–72. ISBN 1-85168-184-1. URL besoek op 1 November 2023. 

Eksterne skakels

[wysig | wysig bron]
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Baha’i-wêreldsentrum&oldid=2905201"