Cecil Higgs

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search

Cecil Higgs (28 Junie 1898 – 16 June 1986) was 'n Suid-Afrikaanse kunstenares wat in 1906 in die distrik Thaba Nchu in die destydse Oranje-Vrystaat gebore is. Ná haar skoolopleiding het sy na Europa vertrek, waar sy 11 jaar lank gebly en studeer het. In Londen het sy onder Walter Richard Sickert aan die Camden Town School kuns gestudeer, en in Parys onder André Lhote aan die La Grande Chaumiere. Sy het ook aan groeptentoonstellings in Londen deelgeneem.

In 1935 het sy na Suid-Afrika teruggekeer en haar op Stellenbosch gevestig. Sy het bevriend geraak met ander Suid-Afrikaanse kunstenaars soos Wolf Kibel, Lippy Lipschitz en John Dronsfield, wat in dié tyd as progressiewe kunstenaars beskou is. Sy het haar eerste eenmansuitstalling op Stellenbosch gehou en in 1939 het sy lid van die sogenaamde Nuwe Groep geword. Dié groep is deur Gregoire Boonzaier, Freida Lock, Terence McCaw en Lippy Lipschitz gestig met die doel om moderne kunsstyle in Suid-Afrika te bevorder.

Kort ná die Tweede Wêreldoorlog het Cecil Higgs na Seepunt verhuis, waar sy 15 jaar lank gebly het en waar die see die wêreld van haar kuns sou word. Aanvanklik was haar landskappe en figuurstudies figuratief, met 'n duidelike invloed van die Impressionisme. Sy het 'n voorkeur vir stillewes en het 'n fyn aanvoeling vir haar medium, hetsy olieverf, waterverf, houtskool of kryt. Sy is betower deur die see, seediere, seeplante en "strandgoed" en het een van min Suid-Afrikaanse kunstenaars geword wat die see en die seelewe tematies uitgebeeld het. Haar naam het sinoniem geword met die eteriese kleurindrukke en temas wat aan die see ontleen is.

Hoewel haar vorme dikwels iets tussen die herkenbare en die onherkenbare is, ontken sy nooit heeltemal haar onderwerpe nie. In die meeste van haar werk gebruik sy helder kleure, wat soms in kontras naasmekaar gestel word. Swart word gebruik om vorme te beklemtoon en wit word as 'n saambindende element gebruik. Cecil Higgs gebruik dikwels die paletmes in plaas van die kwas om korsagtige verfoppervlakke te verkry waaroor dan weer geskilder word om 'n glinsterende, opaalagtige effek te skep.

Van haar werk is in 1950 en in 1958 by die Biennale in Venesië uitgestal en in 1957 en 1961 by die Biennale in Säo Paulo. In 1958/59 is haar werk ook in 'n Suid-Afrikaanse groeptentoonstelling in Nederland, België, Duitsland en die destydse Joego-Slawië uitgestal.

Die eremedalje vir skilderkuns is in 1963 deur die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns aan haar toegeken. Sy is in 1975 vereer met 'n oorsigtelike uitstalling van haar werk in talle kunsmuseums in Suid-Afrika.

Bronnelys[wysig | wysig bron]