Gaan na inhoud

Damon Hill

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Damon Hill
Hill by 'n VW Scirocco-dag in Mei 2012
Hill by 'n VW Scirocco-dag in Mei 2012
Geboortedatum 17 September 1960 (1960-09-17) (66 jaar oud)
Geboorteplek Hampstead, Londen, Engeland
Volle naam Damon Graham Devereux Hill
Nasionaliteit Vlag van Verenigde Koninkryk Brit
Lewensmaat Susan George (trou 1988)
Kinders 4, insl. Josua Hill
Vader Graham Hill
Aktiewe jare 1992–1999
Ou span(ne) Brabham, Williams, Arrows, Jordan
Inskrywings 122 (115 wegspronge)
Kampioenskappe 1 (1996)
Oorwinnings 22
Podiums 42
Loopbaanpunte 360
Voorste wegspronge 20
Vinnigste rondtes 19
Eerste F1-wedren 1992 Spaanse Grand Prix
Eerste wen 1993 Hongaarse Grand Prix
Laaste wen 1998 Belgiese Grand Prix
Laaste inskrywing 1999 Japannese Grand Prix

Damon Graham Devereux Hill (gebore op 17 September 1960 in Hampstead, Londen) is 'n Britse voormalige Formule Eenrenjaer en die 1996-wêreldbestuurderskampioen.

Hill het gedurende sy loopbaan aan 115 Grands Prix deelgeneem vir die renspanne van Brabham, Williams, Arrows en Jordan, en was 22 keer eerste oor die wenstreep.

Hy is die seun van Graham Hill, ook 'n voormalige F1-wêreldbestuurderskampioen.

Persoonlike en jong lewe

[wysig | wysig bron]

Hill is in Hampstead, Londen, gebore as seun van Graham en Bette Hill. Graham Hill was 'n renjaer in die internasionale Formule Een-reeks. Hy het die wêreldbestuurderskampioenskap in 1962 en 1968 gewen en 'n bekende persoonlikheid in die Verenigde Koninkryk geword.

Graham Hill se loopbaan het 'n gemaklike bestaan verseker. Teen 1975 het die gesin in 'n herehuis in Hertfordshire gewoon en Damon het die onafhanklike The Haberdashers' Aske's Boys' School bygewoon.[1] Die dood van sy vader in 'n vliegtuigongeluk in 1975 het die 15-jarige Hill, sy moeder en susters Samantha en Brigitte in moedelose swak omstandighede gelaat.[2] Hill het as 'n motorfietskoerier gewerk om sy verdere opleiding te befonds.[3]

Hill is met Susan George getroud en hulle het vier kinders, insluitend Joshua.[4] Een seun is met Downsindroom gebore en Hill en sy vrou is albei beskermpersone van die Downsindroomvereniging.[5] In 2009 het Hill ook die eerste beskermheer geword van St. Joseph's Specialist School and College, 'n skool vir kinders met ernstige leergestremdhede en outisme in Cranleigh, Surrey.[6] Joshua het in 2008 in renne begin jaag,[7] en in 2011 aan die Britse Formule Renault-kampioenskap deelgeneem.[8] Joshua het in 2013 uit motorsport getree.[9]

Renloopbaan

[wysig | wysig bron]

Motorfietsry

[wysig | wysig bron]
Hill se helm

Hill het sy motorsportloopbaan in motorfietswedrenne in 1981 begin. Hy het dieselfde eenvoudige, maklik identifiseerbare helmontwerp as sy pa gebruik: agt wit roeispaanlemme vertikaal om die boonste oppervlak van 'n donkerblou helm gerangskik. Die embleem en kleure verteenwoordig die London Rowing Club waarvoor Graham Hill in die vroeë 1950's geroei het.[2] Alhoewel hy 'n 350 cc-klubmankampioenskap by die Brands Hatch-renbaan gewen het,[10] het sy renbegroting gekom van werk as 'n bouarbeider. Hy het ook as 'n versendingskoerier vir Apollo Despatch in Londen gewerk, later Special Delivery, 'n Londense motorfietsversendingsmaatskappy, en is van TZ350-renfietse deur hulle voorsien.[2]

Enkelsitplekke

[wysig | wysig bron]

Sy ma, wat bekommerd was oor die gevare van motorfietswedrenne, het hom in 1983 oortuig om 'n renmotorkursus by die Winfield Racing School in Frankryk by te woon.[11] Alhoewel hy "bogemiddelde aanleg" getoon het,[2] het Hill slegs sporadies aan enkelsitplekwedrenne tot die einde van 1984 deelgeneem. Hy het deur die Britse Formula Ford gegradueer en ses wedrenne gewen met 'n Van Diemen vir Manadient Racing in 1985, sy eerste volseisoen in motors, en derde en vyfde in die twee Britse nasionale kampioenskappe geëindig.

Formule 3000

[wysig | wysig bron]

Hill het sy F3000-debuut met GA Motorsport in die laaste twee rondes van die 1988 Internasionale F3000-seisoen gemaak.

BTCC en Le Mans

[wysig | wysig bron]

In 1989 het Hill deelgeneem aan 'n een-uur uithouren in die Britse Toermotorkampioenskap by Donington Park, waar hy die Ford Sierra RS500, gewoonlik deur Sean Walker bestuur, saam geloods het. Die paar het vierde geëindig.[12]

Hill het 'n Porsche 962 by Le Mans vir Richard Lloyd Racing gedeel, maar die enjin het ongelukkig na 228 rondtes die gees gegee het.[2]

Formule Een

[wysig | wysig bron]

Brabham (1992)

[wysig | wysig bron]

Hill het sy Grand Prix-loopbaan gedurende die 1991-seisoen as 'n toetsbestuurder vir die kampioenspan Williams begin, terwyl hy steeds aan die F3000-reeks deelgeneem het.[13] Teen die middel van 1992 het Hill egter in Grand Prix-wedrenne as 'n bestuurder met die sterwende Brabham-span begin. Die voorheen mededingende span was in ernstige finansiële moeilikheid. Hill het die seisoen eers na drie wedrenne begin en Giovanna Amati vervang nadat haar borgskap nie gerealiseer het nie.[14] Amati kon nie die motor deur kwalifisering kry nie, maar Hill het sy spanmaat, Eric van de Poele, geëwenaar deur vir twee wedrenne te kwalifiseer, die middelseisoen Britse en Hongaarse Grand Prix. Hill het daardie jaar voortgegaan om vir die Williams-span te toets en in die Britse Grand Prix het Nigel Mansell die wedren vir Williams gewen, terwyl hy laaste in die Brabham geëindig het.[15] Die Brabham-span het na die Hongaarse Grand Prix ineengestort en nie die seisoen voltooi nie.[2]

Williams (1993–96)

[wysig | wysig bron]

Toe Mansell se spanmaat Riccardo Patrese Williams in 1993 verlaat het om vir Benetton te jaag, is Hill onverwags bevorder tot die renspan saam met die drievoudige wêreldkampioen Alain Prost, voor meer ervare kandidate soos Martin Brundle en Mika Häkkinen.[10] Tradisioneel het die heersende wêreldkampioen die nommer "1" op sy motor gedra en sy spanmaat die nommer "2". Omdat Mansell, die 1992-kampioen, nie in 1993 in Formule Een gejaag het nie, is Williams as vervaardigerskampioen die nommers "0" en "2" toegeken. As die juniorvennoot van Prost het Hill "0" geneem, die tweede jaer in Formule Een-geskiedenis om dit te doen, na Jody Scheckter in 1973.[16]

1993
[wysig | wysig bron]

Die seisoen het nie goed begin toe Hill kort na die begin van die Suid-Afrikaanse Grand Prix uit die tweede plek getol het, en nie die wedren kon voltooi nie, nadat hy met Alessandro Zanardi in rondte 17 gebots het.[17] By die 1993 Brasiliaanse Grand Prix het Hill gekwalifiseer en in die vroeë stadiums van die wedren tweede agter Prost gejaag. Hy het hierna die voortou geneem toe Prost gebots het, maar is deur 'n ander driemalige wêreldkampioen, Ayrton Senna, terug na tweede gerelegeer. Nietemin het Hill steeds sy eerste podiumplek behaal.[18]

By die volgende byeenkoms in Europa het Hill weer tweede geëindig agter Senna, maar voor Prost. In sy eerste volle seisoen het Hill voordeel getrek uit die ervaring van sy veteraan Franse spanmaat.[19] Hill het voortgegaan om te beïndruk soos die seisoen gevorder het, en in San Marino het hy die voortou geneem by die wegspring, hoewel hy deur Prost en Senna verbygesteek is en uiteindelik met 'n tol weens 'n remfaling uitgeval het.[20] Meganiese probleme het in Spanje teruggekeer waar hy vir die grootste deel van die wedren met Prost kon tred hou, maar ongelukkig het sy enjin later gefaal.[21]

Na goeie podiumplekke in Monaco en Kanada het Hill sy eerste voorste wegsprong van sy loopbaan in Frankryk behaal en tweede agter Prost geëindig, nadat spanbevele hom verhoed het om ernstig om die oorwinning mee te ding.[22] Dit het gelyk of hy die Britse Grand Prix sou wen voordat nog 'n enjinfaling hom laat onttrek het. Hy het die Duitse Grand Prix gemaklik gelei, net om 'n pap wiel op te doen met twee rondtes oor, wat die oorwinning aan Prost besorg het.[23]

By die Hongaarse wedren het Hill sy eerste loopbaanoorwinning behaal nadat hy van begin tot einde gelei het. Hiermee het hy die eerste seun van 'n Formule Een Grand Prix-wenner geword wat self ook gewen het,[2] en hy het dit opgevolg met nog twee oorwinnings, eers by Spa in België, waar hy die voortou geneem het na 'n kuipestop-probleem vir Prost,[24] en toe by die Italiaanse Grand Prix waar Prost se enjin teen die einde gefaal het. Sy derde agtereenvolgende oorwinning het die Vervaardigerskampioenskap vir Williams beklink en hom tydelik na tweede op die bestuurderspuntetabel opgeskuif.[25] By die 1993 Portugese Grand Prix het Hill van agter op die rooster na derde verbeter, nadat sy motor op die opwarmrondte van die voorste plek af gestol het.[26] Hy het die seisoen afgesluit deur vierde in Japan en derde in Australië te eindig, hoewel hy sy tweede plek in die bestuurderskampioenskap verloor het teen Ayrton Senna, wat Hill verbygesteek het deur die laaste twee wedrenne te wen.

1994
[wysig | wysig bron]

In 1994 het Ayrton Senna by Williams aangesluit met Hill as sy spanmaat. Aangesien die heersende kampioen, hierdie keer Prost, weer eens nie meer gejaag het nie, het Hill sy nommer '0' behou. Die voorseisoen-weddenskappe was dat Senna die titel gemaklik sou inpalm,[27] maar die Benetton-span met Michael Schumacher was aanvanklik meer mededingend en het die eerste drie wedrenne gewen.

By die San Marino Grand Prix op 1 Mei sterf Senna nadat sy motor teen 'n betonversperring gebots het terwyl hy voorgeloop het. Met die span wat deur die Italiaanse owerhede ondersoek is op aanklagte van manslag, het Hill homself as spanleier bevind met slegs een seisoen se ervaring in die topliga. Daar is destyds wyd berig dat die Williams-renmotor se stuurkolom gefaal het, hoewel Hill in 2004 aan BBC Sport gesê het dat hy glo Senna het bloot die draai te vinnig geneem vir die toestande, met verwysing na die feit dat die motor pas die wedren met koue bande herbegin het nadat dit deur 'n veiligheidsmotor vertraag is.[28]

Damon Hill tydens die Franse Grand Prix van 1995

Hill het Williams alleen verteenwoordig by die volgende wedren, die Monaco Grand Prix. Sy wedren het vroeg geëindig in 'n botsing waarby verskeie motors betrokke was tydens die eerste rondte van die wedren. Vir die volgende wedren, die Spaanse Grand Prix, is Williams se toetsbestuurder David Coulthard bevorder tot die renspan saam met Hill, wie die wedren net vier weke na Senna se dood gewen het.[29]

Schumacher het teen die middel van die seisoen met 66 punte teenoor 29 gelei. By die Franse Grand Prix het Frank Williams vir Nigel Mansell teruggebring vir die Franse, Europese, Japannese en Australiese Grands Prix, met Coulthard wat die grootste deel van die 1994-seisoen gedoen het. Mansell het ongeveer £900 000 vir elk van sy vier wedrenne verdien, terwyl Hill £300 000 vir die hele seisoen betaal is, hoewel Hill se posisie as leierbestuurder onbetwis gebly het.[30] Hill het teruggekom in die stryd om die titel nadat hy die Britse Grand Prix gewen het, 'n wedren wat sy pa nooit kon wen nie.[10] Schumacher uit hierdie wedren gediskwalifiseer en vir twee verdere wedrenne geskors omdat hy Hill tydens die opstelrondte verbygesteek het en die daaropvolgende swart vlag geïgnoreer het.[31]

Vier verdere oorwinnings vir Hill, waarvan drie in wedrenne waar Schumacher uitgesluit of gediskwalifiseer was, het die titelstryd na die laaste byeenkoms in Adelaide geneem. By Schumacher se eerste wedren sedert sy skorsing, die Europese Grand Prix, het hy gesê dat Hill (wat agt jaar ouer as hy was) nie 'n wêreldklas-bestuurder was nie. Tydens die voorlaaste wedren by die Japannese Grand Prix het Hill egter die oorwinning voor Schumacher weggeraap in 'n sopnat byeenkoms. Dit het Hill net een punt agter die Duitser geplaas voor die laaste wedren van die seisoen.[32] Hill het daarna gesê dat sy bestuur in Japan "op 'n ander vlak was as hoe ek nog ooit tevore bestuur het", en opgemerk dat hy nooit weer daardie vlak van prestasie in sy loopbaan sou bereik nie.[33][34]

Nóg Hill nóg Schumacher het die seisoen-afsluitende Australiese Grand Prix voltooi na 'n omstrede botsing wat die titel aan Schumacher besorg het. Schumacher het van die baan gegly en met die regterkant van sy Benetton die muur getref terwyl hy voor was.[35] By die ingang na die sesde draai het Hill oorbeweeg om die Benetton verby te steek en die twee het gebots, wat die Williams se voorste linkervering gebreek het, en albei bestuurders uit die wedren gedwing het.[36] BBC Formule Een-kommentator Murray Walker het dikwels volgehou dat Schumacher nie die ongeluk doelbewus veroorsaak het nie, maar Williams se mede-eienaar Patrick Head het anders gevoel. In 2006 het hy gesê dat ten tyde van die voorval "Williams reeds 100% seker was dat Michael skuldig was aan vuilspel", maar het nie teen Schumacher se titel geprotesteer nie omdat die span steeds die dood van Ayrton Senna moes verwerk.[37] In 2007 het Hill Schumacher eksplisiet daarvan beskuldig dat hy die botsing doelbewus veroorsaak het.[38]

Hill se seisoen het hom die 1994 BBC Sportpersoonlikheid van die Jaar-toekenning besorg.[39]

1995
[wysig | wysig bron]

Met die aanvang van die 1995-seisoen was Hill een van die titelgunstelinge.[40] Die Williams-span was die heersende Vervaardigerskampioene, nadat hulle Benetton in 1994 geklop het, en met die jong David Coulthard, wat sy eerste volle seisoen in Formule Een aangepak het, as spanmaat, was Hill die duidelike nommer een-jaer. Die jaar het goed begin met 'n voorste wegspringplek in Brasilië, hoewel 'n tolslag weens 'n meganiese probleem terwyl hy voorgeloop het, die voortou aan Schumacher gegee het.[41] Maar oorwinnings in die volgende twee wedrenne het hom voor in die kampioenskap geplaas. Schumacher het egter sewe van die volgende twaalf wedrenne gewen en sy tweede titel met twee wedrenne oor gewen, terwyl Benetton die Vervaardigerskampioenskap gewen het.

Beide Schumacher en Hill het verskeie voorvalle op die baan gehad gedurende die seisoen, waarvan twee tot opgeskorte een-wedren-skorsings vir albei gelei het. Schumacher se straf was omdat hy Hill tydens die Belgiese Grand Prix geblokkeer en van die pad gedwing het;[42] Hill se skuld was vir 'n botsing met Schumacher tydens die Italiaanse Grand Prix.[43] Hill se seisoen het positief geëindig toe hy die Australiese Grand Prix gewen het deur twee rondtes voor die naaswenner, Olivier Panis, in 'n Ligier te eindig.[40]

Hill vertoon sy kampioenskapwennende Williams FW18-renmotor in 2010
1996
[wysig | wysig bron]

In 1996 was die Williams-motor duidelik die vinnigste in Formule Een en Hill het die titel voor sy spanmaat, die heersende Indycar-kampioen Jacques Villeneuve, gewen en sodoende die eerste seun van 'n Formule Een-kampioen geword wat sélf die kampioenskap gewen het.[10] Met agt oorwinnings en nooit van die voorste ry af gekwalifiseer nie, het Hill verreweg sy suksesvolste seisoen geniet. By Monaco, waar sy pa vyf keer in die 1960's gewen het, het hy gelei totdat sy enjin gefaal het, wat sy wedren verkort het en Olivier Panis toegelaat het om sy enigste Formule Een-oorwinning te behaal.[44] Teen die einde van die seisoen het Villeneuve 'n titel-uitdaging aangepak en die voorste wegspringplek in die Japannese Grand Prix, die laaste wedren van die jaar, geneem. Hill het egter die voortou geneem met die wegspring en beide die wedren en die kampioenskap gewen terwyl die Kanadees uitgeval het.[45] Hill het die rekord geëwenaar om al 16 wedrenne van die seisoen vanaf die voorste ry weg te spring, en Ayrton Senna in 1989 en Alain Prost in 1993 geëwenaar.[46]

Ten spyte daarvan dat hy die titel gewen het, het Hill voor die einde van die seisoen verneem dat Williams hom met Heinz-Harald Frentzen vir die volgende seisoen sou vervang.[10] Hill het Williams as die span se tweede suksesvolste jaer in terme van wedrenoorwinnings verlaat, met 21, tweede slegs na Mansell.[47]

Hill se 1996 Wêreldkampioenskapstitel het hom sy tweede BBC Sportpersoonlikheid van die Jaar-toekenning besorg, wat hom een van slegs vyf persone maak wat die toekenning twee keer ontvang het – die ander is die bokser Henry Cooper, Nigel Mansell, Andy Murray en Lewis Hamilton. Hill is ook deur die Royal Automobile Club bekroon met die Segrave-trofee, wat toegeken word aan die Britse burger wat die mees uitstaande demonstrasie van die moontlikhede van vervoer per land, see, lug of water lewer.[48]

Arrows (1997)

[wysig | wysig bron]
Hill het sy eerste punt vir die Arrows-span by die 1997 Britse Grand Prix aangeteken.

Hill het die vierde bestuurder in nege jaar geword om die Wêreldbestuurderskampioenskap vir Williams te wen en nié die volgende seisoen vir die span te bestuur nie, soos ook gebeur het met Nelson Piquet (1987 kampioen – 1988 bestuurder vir Lotus), Nigel Mansell (1992-kampioen – 1993-bestuurder in die VSA-gebaseerde Indy Car World Series in plaas van F1) en Alain Prost (1993-kampioen – wat in 1994 afgetree het).

As wêreldkampioen was Hill in hoë aanvraag en het aanbiedinge vir 'n rensitplek van McLaren, Benetton en Ferrari ontvang, maar was nie finansieel sterk genoeg nie, ten spyte van sy kampioenstatus.[38] Gevolglik het hy verkies om met Arrows te kontrakteer, 'n span wat nog nooit 'n wedren in sy 20-jarige geskiedenis gewen het nie en die vorige jaar slegs 'n enkele punt aangeteken het.

Hill se titelverdediging in 1997 was onsuksesvol en het swak begin toe hy net-net vir die Australiese Grand Prix gekwalifiseer het en toe op die opwarmrondte moes onttrek. Die Arrows-motor, wat bande van die reeksdebutant Bridgestone en voorheen onbeproefde Yamaha-enjins gebruik het, was geensins mededingend, en Hill het eers sy eerste punt vir die span aangeteken tydens die Britse Grand Prix by Silverstone in Julie. Sy beste resultaat vir die jaar was by die Hongaarse Grand Prix. Op 'n dag toe die Bridgestone-bande 'n mededingende voordeel bo hul Goodyear-mededingers gehad het, het Hill derde gekwalifiseer in 'n motor wat voorheen nie hoër as negende op die rooster weggespring het nie. Tydens die wedren het hy sy mededinger en nuwe kampioenskapsaanspraakmaker, Michael Schumacher, op die baan verbygesteek en laat in die wedren voorgeloop, 35 sekondes voor die uiteindelike 1997-wêreldkampioen, Villeneuve, totdat 'n hidrouliese probleem die Arrows drasties vertraag het. Villeneuve het Hill dus verbygesteek, wat tweede geëindig het.[49]

Jordan (1998–99)

[wysig | wysig bron]

Ná slegs een jaar met Arrows het Hill byna 'n ooreenkoms met Alain Prost se span geteken, voordat hy besluit het om eerder by die Jordan-span aan te sluit vir die 1998-seisoen.[50] Sy nuwe spanmaat was Ralf Schumacher, die jonger broer van Michael. In die eerste helfte van die seisoen was die Jordan 198- motor van pas af en onbetroubaar,[50] tot verbeterings in prestasie vanaf die Kanadese Grand Prix. Gedurende hierdie wedren het Hill tot tweede plek gevorder namate ander onttrek of vir brandstof by die kuipe aangedoen het. Op rondte 38 het Michael Schumacher, wat deur 'n stop-en-ry-straf vertraag is nadat hy Frentzen se Williams van die baan gedwing het, Hill op die tuispylvak ingehaal. Hill het drie keer oor die baan beweeg om Schumacher te blokkeer, wat die plek ingeneem het deur oor die randsteen by die laaste oorkruis te ry. Hill het toe vierde gelê na sy enigste kuipestop voordat hy weens 'n elektriese fout moes onttrek. Ná die wedren het Schumacher Hill van gevaarlike bestuur beskuldig. Hill het gereageer deur te sê dat "Schumacher nie kan beweer dat enigiemand sleg bestuur as jy kyk na die dinge wat hy in sy loopbaan aangevang het nie. Hy het Frentzen vandag heeltemal uitgehaal."[50]

By die Duitse Grand Prix het Hill sy eerste punt van die jaar aangeteken en by die Belgiese Grand Prix, in baie nat toestande, het hy die Jordan-span se eerste oorwinning behaal. Hill het laat in die wedren voorgeloop, met spanmaat Schumacher wat vinnig nader gekom het toe hy die span gevra het of hulle toegelaat sou word om teen mekaar te jaag. Spanhoof Eddie Jordan het Ralf Schumacher beveel om sy posisie te behou in plaas daarvan om die risiko te loop om 'n 1-2-uitslag te verloor.[51] Die oorwinning was sy eerste sedert hy deur die Williams-span weggelaat is. Hill het die seisoen afgesluit met 'n laaste rondte-verbysteek op Frentzen by die Japannese Grand Prix, wat hom die vierde plek in die wedren en Jordan die vierde plek in daardie jaar se Vervaardigerskampioenskap besorg het.[52]

Hill jaag hier vir Jordan tydens die 1999 Britse Grand Prix

Die verwagtinge vir 1999 was hoog, maar Hill het nie 'n goeie seisoen gehad nie. Hy het gesukkel met die nuut bekendgestelde viergroefbande en is oortref deur sy nuwe spanmaat, Heinz-Harald Frentzen, wat Hill se plaasvervanger by Williams twee jaar tevore was.[53] Na 'n ongeluk by die Kanadese Grand Prix het Hill aangekondig dat hy aan die einde van die jaar uit die sport sal tree, maar nadat hy nie die Franse Grand Prix, wat Frentzen gewen het, kon voltooi nie, het hy oorweeg om die sport onmiddellik te verlaat.[54]

Jordan het Hill oortuig om ten minste vir die Britse Grand Prix aan te bly. Op daardie rennaweek het Hill aangekondig dat hy ná dié Grand Prix sou uittree, wat Jordan daartoe gelei het om Jos Verstappen te toets, ingeval Hill vinnig vervang moes word.[55] Na 'n sterk vyfde plek by sy tuisbyeenkoms het Hill egter van plan verander en besluit om die jaar te voltooi.[56] Sy beste resultaat vir die res van die seisoen was sesde plek, wat hy in beide Hongarye en België behaal het. Met drie renne van 1999 oor, was daar gerugte dat die Prost Grand Prix-span Jarno Trulli vroeg sou vrystel nadat hy vir Jordan se 2000-veldtog as Hill se plaasvervanger geteken het.[57] Terselfdertyd het sy spanmaat, Frentzen, 'n titelaanspraakmaker geword voor die laaste paar renne van die seisoen en uiteindelik derde in die kampioenskap geëindig. Hiermee het beide Hill en Frentzen Jordan gehelp om sy beste seisoen ooit te voltooi met 'n derde plek in die Vervaardigerskampioenskap. Hill se laaste wedren was die Japannese Grand Prix waar hy van die baan afgetol en by die kuipe ingetrek het weens geestelike uitputting.[58]

Volledige Formule Een-uitslae

[wysig | wysig bron]
Hill se FW16 (1994) en FW15C (1993); hy is een van slegs twee jaers wat die nommer "0" in die geskiedenis van die F1 Wêreldkampioenskap gedra het.
Kleur Uitslag
Goud Wenner
Silwer 2e plek
Brons 3e plek
Groen Voltooi, verdien punte
Blou Voltooi, geen punte
Nie geklassifiseer (NC)
Pers Nie voltooi (DNF)
Rooi Nie gekwalifiseer (DNQ)
Kleur Uitslag
Swart Gediskwalifiseer (DSQ)
Wit Nie weggespring (DNS)
Leeg Nie deelgeneem
Onttrek (WD)
Uitgesluit (EX)
1, 2, 3 Naelrenplek, met punte
P Voorste wegspringplek
V Vinnigste rondte
  • Sleutel: Renne in vetdruk dui voorwegspronge aan; renne in skuinsdruk dui vinnigste rondte aan.

1992 – 1999

[wysig | wysig bron]
Jaar Span Onderstel Enjin 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 Plek Punte
1992 Motor Racing Developments Brabham BT60B Judd GV 3.5 V10 RSA MEX BRA SPA
DNQ		 SMR
DNQ		 MON
DNQ		 KAN
DNQ		 FRA
DNQ		 GBR
16		 DUI
DNQ		 HON
11		 BEL
DNA		 ITA POR JPN AUS NC 0
1993 Canon Williams Renault Williams FW15C Renault RS5 3.5 V10 RSA
Ret		 BRA
2		 EUR
2		 SMR
Ret		 SPA
Ret		 MON
2		 KAN
3		 FRA
2		 GBR
Ret		 DUI
15†		 HON
1		 BEL
1		 ITA
1		 POR
3		 JPN
4		 AUS
3		 3de 69
1994 Rothmans Williams Renault Williams FW16 Renault RS6 3.5 V10 BRA
2		 PAC
Ret		 SMR
6		 MON
Ret		 SPA
1		 KAN
2		 FRA
2		 GBR
1		 2de 91
Williams FW16B DUI
8		 HON
2		 BEL
1		 ITA
1		 POR
1		 EUR
2		 JPN
1		 AUS
Ret
1995 Rothmans Williams Renault Williams FW17 Renault RS7 3.0 V10 BRA
Ret		 ARG
1		 SMR
1		 SPA
4		 MON
2		 KAN
Ret		 FRA
2		 GBR
Ret		 DUI
Ret		 HON
1		 BEL
2		 ITA
Ret		 POR
3		 2de 69
Williams FW17B EUR
Ret		 PAC
3		 JPN
Ret		 AUS
1
1996 Rothmans Williams Renault Williams FW17 Renault RS8 3.0 V10 AUS
1		 BRA
1		 ARG
1		 EUR
4		 SMR
1		 MON
Ret		 SPA
Ret		 KAN
1		 FRA
1		 GBR
Ret		 DUI
1		 HON
2		 BEL
5		 ITA
Ret		 POR
2		 JPN
1		 1ste 97
1997 Arrows Yamaha Arrows A18 Yamaha OX11C/D 3.0 V10 AUS
DNS		 BRA
17†		 ARG
Ret		 SMR
Ret		 MON
Ret		 SPA
Ret		 KAN
9		 FRA
12		 GBR
6		 DUI
8		 HON
2		 BEL
13†		 ITA
Ret		 OOS
7		 LUX
8		 JPN
11		 EUR
Ret		 12de 7
1998 Jordan Jordan 198 Mugen-Honda MF-301 HC 3.0 V10 AUS
8		 BRA
DSQ		 ARG
8		 SMR
10†		 SPA
Ret		 MON
8		 KAN
Ret		 FRA
Ret		 GBR
Ret		 OOS
7		 DUI
4		 HON
4		 BEL
1		 ITA
6		 LUX
9		 JPN
4		 6de 20
1999 Jordan Jordan 199 Mugen-Honda MF-301 HD 3.0 V10 AUS
Ret		 BRA
Ret		 SMR
4		 MON
Ret		 SPA
7		 KAN
Ret		 FRA
Ret		 GBR
5		 OOS
8		 DUI
Ret		 HON
6		 BEL
6		 ITA
10		 EUR
Ret		 MAL
Ret		 JPN
Ret		 12de 7
Bron:[59]

Verwysings

[wysig | wysig bron]
  1. ↑ "HILL, Damon Graham Devereux". Who's Who 2008. Oxford University Press. Desember 2007. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 16 November 2020. Besoek op 22 Oktober 2008.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 Henry (1994).
  3. ↑ Aspel, Michael (presenter) (11 Januarie 1999). This Is Your Life – Damon Hill OBE (Television Production). British Broadcasting Corporation. Event occurs at 00:56–01:03.
  4. ↑ Hill, Damon (2016). Watching the Wheels: My Autobiography (1st uitg.). Macmillan. ISBN 978-1509831906.
  5. ↑ Down's Syndrome Association Annual Report 2006-2007 (PDF). p. 20. Geargiveer vanaf die oorspronklike (PDF) op 23 Februarie 2011. Besoek op 13 Oktober 2008.
  6. ↑ "School speeds ahead to sign up F1 champ". SurreyLive. 20 Januarie 2009. Besoek op 11 April 2021.
  7. ↑ Weddige, Britta (19 Februarie 2008). "Hill: Die dritte Generation greift an". motorsport-total.com (in Duits). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 16 November 2020. Besoek op 26 Januarie 2016.
  8. ↑ "Josh Hill Racing". Josh Hill Racing. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 12 Julie 2011. Besoek op 11 Julie 2011.
  9. ↑ Baldwin, Alan (9 Julie 2013). "Motor racing-Hill's son gives up dream of following father". Reuters. Besoek op 10 Julie 2013.
  10. 1 2 3 4 5 Walker & Taylor (2005).
  11. ↑ Hamilton & Hill (1994).
  12. ↑ "BTCC Drivers/Damon Hill". BTCC.net. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 10 Februarie 2012. Besoek op 22 Oktober 2008.
  13. ↑ "Damon Hill". Atlas F1. 1999. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 15 Maart 2012. Besoek op 22 Oktober 2008.
  14. ↑ Newman (2014).
  15. ↑ Donaldson, Gerald. "F1 Hall of Fame – Damon Hill". Formula1.com. Formula One Administration. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 29 November 2007. Besoek op 22 Oktober 2008.
  16. ↑ "Car Number: Car 0". ChicaneF1.com. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 16 Januarie 2009. Besoek op 7 November 2008.
  17. ↑ "Grand Prix Results: South African GP, 1993". GrandPrix.com. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 24 Oktober 2002. Besoek op 1 Mei 2019.
  18. ↑ Henry, Alan (29 Maart 1993). "Motor Racing: Hill climbs high but Senna peaks late". The Guardian. p. 15. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 16 November 2020. Besoek op 1 Mei 2019 – via General OneFile.
  19. ↑ Allsop (1994).
  20. ↑ "Grand Prix Results: San Marino GP, 1993". GrandPrix.com. 25 April 1993. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 24 Oktober 2002. Besoek op 1 Mei 2019.
  21. ↑ Hayes, Brian P. (Junie 1993). "Wheel of fortune". Motor Sport. LXIIX (6): 114. Bibcode:1993AmSci..81..114H. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 16 November 2020. Besoek op 1 Mei 2019.
  22. ↑ Saward, Joe (1 Augustus 1993). "Is Alain Prost slowing down?". GrandPrix.com. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 2 Februarie 2008. Besoek op 16 Oktober 2008.
  23. ↑ Holt, Oliver (27 Julie 1993). "Brundle believes Williams should keep Hill; Motor Racing". The Times. p. 37. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 16 November 2020. Besoek op 1 Mei 2019 – via Academic OneFile.
  24. ↑ "Hill wins second F1 race in row". The Globe and Mail. Associated Press. 30 Augustus 1993. p. D2. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 16 November 2020. Besoek op 1 Mei 2019 – via Biography in Context.
  25. ↑ Henry, Alan (13 September 1993). "Motor Racing: Third success for Hill as Prost's engine fails". The Guardian. p. 15. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 16 November 2020. Besoek op 1 Mei 2019 – via General OneFile.
  26. ↑ Henry, Alan (27 September 1993). "Motor Racing: Champion Prost finishes second best – Alan Henry at Estoril sees the canny Frenchman rewarded with a fourth world title as Damon Hill comes through too late to make a difference". The Observer. p. 19. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 16 November 2020. Besoek op 1 Mei 2019 – via General OneFile.
  27. ↑ Formula One History: After Tamburello F1-GrandPrix.com/History Geargiveer 17 Junie 2006 op Wayback Machine. Besoek 13 Junie 2006
  28. ↑ "Hill: Senna was at fault". BBC Sport. 20 April 2004. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 20 Oktober 2007. Besoek op 9 Junie 2006.
  29. ↑ "The Spanish Grand Prix – a history". GrandPrix.com. Inside F1, Inc. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 21 November 2008. Besoek op 14 November 2008.
  30. ↑ Hamilton (1998).
  31. ↑ Rendall (1997).
  32. ↑ Horton, Roger. "Reflections on a Racing Rivalry". AtlasF1.com. Haymarket Group. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 20 Julie 2011. Besoek op 11 Oktober 2008.
  33. ↑ McRae, Donald (30 Junie 2025). "'I was angry at the world': Damon Hill on pain of his father's death and how it fuelled his rise". The Guardian (in Engels). ISSN 0261-3077. Besoek op 30 Junie 2025.
  34. ↑ Keilloh, Graham (9 Oktober 2019). "'I was driving on a different level': Damon Hill's 1994 Japanese GP win". Motor Sport Magazine (in Britse Engels). Besoek op 30 Junie 2025.
  35. ↑ Benson, Andrew (28 Mei 2006). "Schumacher's chequered history". BBC Sport Online. British Broadcasting Corporation. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 31 Augustus 2007. Besoek op 2 Oktober 2006.
  36. ↑ "Grand Prix results: Australian GP, 1994". GrandPrix.com. Inside F1, Inc. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 4 Maart 2021. Besoek op 14 November 2008.
  37. ↑ "'Ruthless' Schumi blasted". Motoring.iAfrica.com. 19 Julie 2006. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 13 Oktober 2007. Besoek op 23 Oktober 2008.
  38. 1 2 Taylor, S. (2007). "Lunch with... Damon Hill". Motor Sport. LXXXIII/1: 38.
  39. ↑ "[[BBC Sports]] Personality past winners: 1993–1997". BBC Sport Online. British Broadcasting Corporation. 27 November 2003. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 16 November 2020. Besoek op 15 Oktober 2008. {{cite news}}: URL–wikilink conflict (hulp)
  40. 1 2 "Drivers:Damon Hill". GrandPrix.com. Inside F1, Inc. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 16 Desember 2022. Besoek op 14 Junie 2006.
  41. ↑ "Grand Prix results: Brazilian GP, 1995". GrandPrix.com. Inside F1, Inc. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 22 April 2023. Besoek op 1 November 2008.
  42. ↑ "Grand Prix Results: Belgian Grand Prix, 1995". GrandPrix.com. Inside F1, Inc. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 26 Mei 2022. Besoek op 1 November 2008.
  43. ↑ "Grand Prix results: Italian GP, 1995". GrandPrix.com. Inside F1, Inc. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 27 Junie 2022. Besoek op 1 November 2008.
  44. ↑ Saward, Joe (2 Desember 2006). "Review of Year 1996". GrandPrix.com. Inside F1, Inc. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 9 April 2016. Besoek op 14 Junie 2006.
  45. ↑ "Grand Prix results: Japanese GP, 1996". GrandPrix.com. Inside F1. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 30 September 2020. Besoek op 14 November 2008.
  46. ↑ Lynch, Steven (1 Julie 2011). "Front row regulars". ESPN. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 16 November 2020. Besoek op 1 Mei 2019.
  47. ↑ "F1 statistics – Williams – wins". Crash Media Group. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 7 Julie 2011. Besoek op 14 November 2008.
  48. ↑ "Segrave Trophy". Royal Automobile Club. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 13 September 2012. Besoek op 6 November 2008.
  49. ↑ "Race Summaries: 1997". BBC News. British Broadcasting Corporation. 5 Maart 1998. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 25 Mei 2006. Besoek op 12 Junie 2006.
  50. 1 2 3 Nicholson & Hamilton (1999).
  51. ↑ Emons, Michael (10 Augustus 2018). "Belgian GP: Why Spa 1998 remains one of the most remarkable F1 races ever". BBC Sport. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 16 November 2020. Besoek op 1 Mei 2019.
  52. ↑ "Grand Prix results: Japanese GP, 1998". Grandprix.com. Inside F1, Inc. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 6 Desember 2022. Besoek op 6 November 2008.
  53. ↑ Walker (2002).
  54. ↑ "Final fling for Damon at Silverstone". Autosport. 30 Junie 1999. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 1 Mei 2019. Besoek op 1 Mei 2019.
  55. ↑ Henry, Alan (30 Junie 1999). "Verstappen tries Hill's car for size". The Guardian. Guardian News and Media. p. 28.
  56. ↑ "Hill to go on racing". GrandPrix.com. Inside F1, Inc. 19 Julie 1999. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 16 November 2020. Besoek op 7 November 2008.
  57. ↑ "Verstappen to replace Hill?". GrandPrix.com. Inside F1, Inc. 28 Junie 1999. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 16 November 2020. Besoek op 7 November 2008.
  58. ↑ Gordon, Ian (1 November 1999). "Final summit proves too steep for Hill to climb Damon Hill's career ended tamely yesterday as he pulled out of theJapanese Grand Prix admitting he was only thinking about his family, writes Ian Gordon". Birmingham Post. p. 28. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 27 Januarie 2022. Besoek op 23 November 2020.
  59. ↑ "Damon Hill se F1-uitslae". Motorsport Stats. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 28 Junie 2024. Besoek op 17 November 2021.
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Damon_Hill&oldid=2955097"