ENIAC

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
Icono de traducción.svg Die taalgebruik van hierdie artikel/hoofstuk moet nagegaan word.
Hierdie artikel/hoofstuk is geskep deur ’n anderstalige gebruiker en moet nagegaan word vir spelling, sinsbou en woordkeuse. Indien die artikel/hoofstuk nie binne die volgende twee weke versorg word nie, mag dit vir verwydering kwalifiseer.
Glen Beck (agter) en Betty Snyder (voor) programmeer die ENIAC.

ENIAC, Engels vir Electronic Numerical Integrator And Computer,[1] was die eerste algemeen doelgerigte elektroniese rekenaar. Dit was die eerste hoë-spoed, Turingvolledige, digitale rekenaar wat herprogrammeer kon word om 'n reeks rekenkundige probleme op te los, [2] terwyl vroëre masjiene net sekere van die eienskappe gehad het. Die ENIAC was ontwerp en gebou deur die VSA-weermag om artillerie vuur tabelle te bereken.

Die ENIAC was van onmiddelike belang. Met die aankondiging daarvan in 1946 was daarna verwys as die "Enorme Brein" deur die media. Dit het gespog met 'n spoed duisend keer vinniger as elektro-meganiese masjiene, 'n sprong in rekenkundige krag wat geen enkele masjien nog kon bereik nie. Die wiskundige krag, gepaard met algemeen-doelige programmering, het wetenskaplikes en industrialiste baie opgewonde gehad. Die uitvinders het die nuwe idees versprei deur 'n reeks lesings aan te bied oor rekenaar argitektuur.

Die ENIAC se ontwerp en konstruksie was gefinansieër deur die Verenigde State Weermag gedurende die Tweede Wêreldoorlog. Die konstruksie kontrak was geteken op 5 Junie, 1943, en werk op die rekenaar het, die volgende maand, in die geheim begin onder die skuilnaam "Projek PX" deur die Universiteit van Pennsylvania se Moore Skool van Elektriese Ingenieurswese. Die volledige masjien was onthul op 14 Februarie, 1946 by die Universiteit van Pennsylvania, en het $500,000 gekos. Dit is formeel deur die V.S. Weermag Artillerie afdeling in diens geneem in Julie 1946. ENIAC was afgeskakel op 9 November, 1946 vir opknappings en 'n geheue opgradering, en was geskuif na Aberdeen Toets Grond, Maryland in 1947. Daar, op 29 Julie, 1947, is dit weer aangeskakel en was in voortdurende gebruik tot 11:45 pm, 2 Oktober, 1955.

Programmeerders Betty Jean Jennings (links) en Fran Bilas (regs) besig op die ENIAC se hoof kontrole paneel by die Moore Skool van Elektriese Ingenieurswese. (V.S. Weermag foto van die argiewe van die ARL Tegniese biblioteek )


ENIAC was bedink en ontwerp deur John Mauchly en J. Presper Eckert van die Universiteit van Pennsylvania.[3] Die span ontwerp ingenieurs wat die ontwikkeling bygestaan en gehelp het sluit in Bob Shaw (funksie tabelle), Chuan Chu (deler/vierkantswortelaar), Kite Sharpless (meester programmeerder), Arthur Burks (vermenigvuldiger), Harry Huskey (leser/drukker, Jack Davis (versamelaars) en Iredell Eachus Jr.[4]

Beskrywing[wysig]

Die ENIAC was 'n modulere rekenaar, saamgestel uit individuele panele om verskillende funksies te verrig. Twintig van hierdie modules was versamelaars, wat nie net kon optel en aftrek nie, maar kon ook 'n tien-syfer desimale nommer stoor in sy geheue. Nommers was aangegee tussen twee eenhede oor 'n aantal algemeen-doelige busse, of borde, soos dit genoem was. Om die hoë spoed te bereik moes die panele die nommers ontvang en aanstuur, bereken, die antwoord stoor, en die volgende stap aktiveer - alles sonder bewegende onderdele. Die sleutel tot sy veelsydigheid was die vermoë om te vertak; dit kon verskillende bewerkings, wat afhanklik was van die berekende resultaat, aktiveer

Naas die spoed, was die mees merkwaardige kenmerk omtrent die ENIAC die grootte en kompleksiteit daarvan. ENIAC het 17,468 vakuumbuise, 7,200 kristal diodes, 1,500 aflossers, 70,000 resistors, 10,000 kapasitore en ongeveer 5 miljoen handgesoldeerde soldeerlasse. Dit het 30 kort tonne (27 t) geweeg, was rofweg 8.5 voet by 3 voet by 80 voet (2.6 m by 0.9 m by 26 m), het 680 vierkante voet (63 m²) op geneem, en het 150 kW krag verbruik.[5] Invoer was moontlik deur 'n IBM kaart leser, en 'n IBM kaartpons was gebruik vir die uitvoer. Hierdie kaarte kon gebruik word om 'n aflyn gedrukte uitvoer te lewer deur 'n IBM berekeningsmasjien te gebruik, by voorbeeld die IBM 405.

ENIAC het tien-posisie ringtellers gebruik om syfers te stoor; elke syfer het 36 vakuum buise gebruik, 10 daarvan was tweevoudige triodes wat die flip-floppe van die ringteller. Rekenkunde was uitgevoer deur die impulse "te tel" met die ringtellers en genereer dan dra-impulse as die teller "rond spring", die idee was om in elektronika die bewerking van die syfer wiele van 'n meganiese optel masjien, na te jaag. ENIAC het twintig tien-syfer getekende akkumulator wat tien se komplement voorstelling gebruik het en kon 5,000 eenvoudige optel en aftrek bewerkings doen tussen enige van hulle an 'n bron (bv, nog 'n akkumulator, of 'n konstante seintoestel) elke sekond. Dit was moontlik om 'n paar akkumulators te koppel en gelyktydig te hardloop, so die top spoed van die bewerking was moontlik baie hoër weens die parallelle bewerkings.

Dit was moontlik om die oordra van een akkumulator na 'n ander akkumulator te bedraad om met dubbele presisie rekenkundige bewerkings te doen

It was possible to wire the carry of one accumulator into another acccumulator to perform double precision arithmetic, but the accumulator carry circuit timing prevented the wiring of three or more for higher precision. The ENIAC used four of the accumulators, controlled by a special Multiplier unit, to perform up to 385 multiplication operations per second. The ENIAC also used five of the accumulators, controlled by a special Divider/Square-Rooter unit, to perform up to forty division operations per second or three square root operations per second.

The other nine units in ENIAC were the Initiating Unit (which started and stopped the machine), the Cycling Unit (used for synchronizing the other units), the Master Programmer (which controlled 'loop' sequencing), the Reader (which controlled an IBM punch card reader), the Printer (which controlled an IBM punch card punch), the Constant Transmitter, and three Function Tables.

Cpl. Herman Goldstein (foreground) sets the switches on one of the ENIAC's function tables at the Moore School of Electrical Engineering. (U.S. Army photo) This photo has been artificially darkened, obscuring details such as the women who were present and the IBM equipment in use.[6]

]]

The references by Rojas and Hashagen or (Wilkes 1956)[7] give more details about the times for operations, which differ somewhat from those stated above. The basic machine cycle was 200 microseconds (20 cycles of the 100 kHz clock in the cycling unit), or 5,000 cycles per second for operations on the 10-digit numbers. In one of these cycles, ENIAC could write a number to a register, read a number from a register, or add/subtract two numbers. A multiplication of a 10-digit number by a d-digit number (for d up to 10) took d+4 cycles, so a 10- by 10-digit multiplication took 14 cycles, or 2800 microseconds—a rate of 357 per second. If one of the numbers had fewer than 10 digits, the operation was faster. Division and square roots took 13(d+1) cycles, where d is the number of digits in the result (quotient or square root). So a division or square root took up to 143 cycles, or 28,600 microseconds—a rate of 35 per second. (Wilkes 1956:20[7] states that a division with a 10 digit quotient required 6 milliseconds.) If the result had fewer than ten digits, it was obtained faster.

Reliability[wysig]

ENIAC used common octal-base radio tubes of the day; the decimal accumulators were made of 6SN7 flip-flops, while 6L7s, 6SJ7s, 6SA7s and 6AC7s were used in logic functions. Numerous 6L6s and 6V6s served as line drivers to drive pulses through cables between rack assemblies.

Verwysings[wysig]

  1. Herman Goldstine (1972). The Computer: from Pascal to von Neumann. Princeton, New Jersey: Princeton University Press. ISBN 0-691-02367-0. 
  2. Shurkin, Joel, Engines of the Mind: The Evolution of the Computer from Mainframes to Microprocessors, 1996, ISBN 0-393-31471-5
  3. Maurice Wilkes (1956). Automatic Digital Computers. New York: John Wiley & Sons, 305 pages. QA76.W5 1956. 
  4. Gazette Alumni: Obituaries (Iredell Eachus Jr.)”.
  5. http://ed-thelen.org/comp-hist/BRL-e-h.html”. URL besoek op 2008-05-23.
  6. The original photo can be seen in the article: (April 1946) “Lightning Strikes Mathematics”. Popular Science: 83–86. Besoek op 15 April 2012.
  7. 7,0 7,1 Wilkes