Fotografie

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
Een van die eerste foto's wat vandag nog bestaan is die "Venster by Le Gras" deur die fotograaf Joseph Nicéphore Niépce. Die beligtingstyd was agt uur, wat verduidelik waarom sonlig aan albei kante van die geboue sigbaar is.

Fotografie is die tegniek om permanente beelde te skep deur lig op fotosensitiewe materiaal vas te vang. Die ligpatrone word vasgevang deur die fotosensitiewe materiaal vir 'n kort oomblik aan die lig bloot te stel. Die proses word uitgevoer deur óf meganiese/chemiese óf digitale toerusting, wat algemeen bekend staan as die kamera.

Die woord fotografie het ontstaan uit die Griekse woorde φως (phos, wat "lig" beteken) en γραφις (graphis, wat stilus of verfkwas beteken). Saam beteken dit "verf met lig". Sonder lig kan daar geen fotografie wees nie.

Fotografiese kameras[wysig | wysig bron]

Die kamera of camera obscura is die instrument of toestel waarmee foto's geneem word, en fotografiese film of 'n digitale stoorkaart is die medium waarop beelde vasgelê en/of gestoor word.

Fotograwe gebruik kontroles van die kamera en lens om die ligsensitiewe medium te belig (gewoonlik film of 'n beeldsensor). Met film word hierdie ligsensitiewe materiaal ontwikkel deur 'n chemiese proses om 'n negatief of 'n positief te skep.

Die kontroles is gewoonlik, maar nie altyd nie:

  • Fokus van die lens
  • Lensopening – verstelling van die diafragma met behulp van ’n f-nommer, wat die hoeveelheid lig beheer wat deur die lens val. Die lensopening het ook 'n invloed op die fokus in terme van velddiepte: hoe kleiner die lensopening, hoe minder lig word deurgelaat, maar hoe groter is die velddiepte – dus hoe meer van die onderwerp wat afgeneem word, is in fokus.
  • Sluiterspoed – verstelling van die sluiter se spoed

Digitale teenoor filmfotografie[wysig | wysig bron]

Digitale teenoor filmfotografie het 'n debatsonderwerp in die fotografiewêreld geword, asook in die rolprentbedryf, sedert die beskikbaarheid van digitale kameras teen die einde van die 20ste eeu. Beide digitale fotografie, asook digitale kinematografie, teenoor film en filmfotografie het voor- en nadele.[1][2] In die 21ste eeu het fotografie oorwegend digitaal geraak, maar tradisionele fotochemiese metodes duur voort wat vele gebruikers en toepassings bedien.

Die kwaliteit van digitale foto's kan op verskeie maniere gemeet word. Piekseltellings word vermoedelik met ruimtelike resolusie gekorreleer.[3] Die hoeveelheid prentjie-elemente (pieksels) in die beeldsensor word gewoonlik in miljoene getel en die term "megapieksels" word as 'n kwaliteitsmaatstaf gebruik. Digitale kameras het 'n veranderlike verhouding tussen finale uitsetbeeldresolusie en sensormegapiekseltelling.[4] Ander faktore wat belangrik is in digitale kameraresolusie, is die aantal pieksels wat gebruik word om die beeld op te los, die effek van die Bayerpatroon of ander sensorfilters op die digitale sensor en die beeldverwerkingsalgoritme wat gebruik word om sensorpieksels te herlei na beeldpieksels.

Digitale sensors is oor die algemeen in 'n vierkantige roosterpatroon gerangskik, wat beelde vatbaar maak vir patroonverwringing. Film word nie hierdeur geraak nie, as gevolg van die ewekansige oriëntasie van die silwersoute in sy emulsie; die voorkoms van sy silwersoute word dikwels "grein" genoem.[5]

Die resolusie van filmbeelde hang af van die oppervlakgrootte (area) van die film wat gebruik word om die beeld vas te vang (35 mm, mediumformaat of grootformaat) en die filmspoed. Beramings van die resolusie van foto's wat met 'n 35mm kamera geneem is, wissel. Meer inligting kan vasgevang word indien 'n film met fyner grein gebruik word, gekombineer met 'n spesiaalgeformuleerde ontwikkelaar.

Sien ook[wysig | wysig bron]

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. (en) (2005) Digital Imaging. Elsevier. ISBN 0-240-51971-X. 
  2. (en) (2005) Digital Photographic Capture. Elsevier. ISBN 0-240-80632-8. 
  3. (en) (2002) Photography & Digital Imaging. Kendall Hunt. ISBN 0-7575-1159-7. 
  4. (en) (2003) Intelligent Integrated Media Communication Techniques. Springer. ISBN 1-4020-7552-9. 
  5. (en) Issac Amadror (2009). “3”, The Theory of the Moiré Phenomenon. Springer London. ISBN 978-1-84882-180-4.