Hélène Grimaud

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Hélène Grimaud
’n Beeld van die betrokke persoonlikheid.
Grimaud tydens 'n repetisie by die La Roque-d'Anthéronfees, 2004

Gebore 07 November 1969 (1969-11-07) (50 jaar oud)
Aix-en-Provence, Frankryk
Beroep Klassieke pianis

Hélène Grimaud (gebore op 7 November 1969) is 'n Franse klassieke pianis en die stigter van die Wolf Bewaringsentrum in South Salem, New York.

Vroeë lewe en opvoeding[wysig | wysig bron]

Hélène Grimaud was in Aix-en-Provence, Frankryk gebore. Haar vader was as kind deur 'n Franse gesin aangeneem en hy het 'n universiteitslektor geword wat onderrig in tale gegee het.[1] Volgens Luc Antonini [2] is die naam Grimaud tipies van die Tretsstreek in Provence. Sy het die klavier op die ouderdom van sewe jaar ontdek. In 1982 het sy by die Conservatoire de Paris ingeskryf, waar sy saam met Jacques Rouvier studeer het. In 1985 het sy die 1ste Prys gewen by die Konservatoria en die Grand Prix du Disque van die Académie Charles Cros vir haar opname van die Rachmaninoff se Klaviersonate No. 2. In 1987 was haar professionele loopbaan van stapel gestuur met haar solo opvoering in Parys en 'n uitvoering met die Orchestre de Paris onder Daniel Barenboim.

Loopbaan[wysig | wysig bron]

In 1987 het sy haar professionele loopbaan van stapel gestuur met 'n solo uitvoering in Parys en 'n uitvoering met die Orchestre de Paris onder Daniel Barenboim.

Sy het herhaaldelik by die BBC Proms gespeel, insluitende tydens die Last Night of the BBC Proms in Londen in September 2008 waartydens sy die klavierdeel van Beethoven se Koorfantasie gespeel het.[3]

Kritiese ontvangs[wysig | wysig bron]

Kritici het Grimaud se bereidwilligheid om werke te herinterpreteer en kanse te neem geloof, en haar met Glenn Gould vergelyk:

Grimaud klink nie soos die meeste pianiste nie: sy is 'n rubato arties, 'n her-uitvinder van frasering, 'n kansvatter. Sy is van opinie dat "jy 'n verkeerde noot wat uit élan (impuls) gespeel word anders hoor as een wat uit vrees gespeel word". Sy bewonder "die meer ekstreme spelers...mense wat nie bang sal wees om hul spesifieke benadering tot op die einde vol te hou nie." Haar twee oorheersende karakteristieke is onafhanklikheid en dryf, en haar uitvoerings poog om wanneer ook al moontlik konvensionele wysheid deurmekaar te krap. Brian Levine, die uitvoerende direkteur van die Glenn Gould Stigting, sien in Grimaud 'n gelykenis met Gould: "Sy beskik oor 'n spesifieke bereidwilligheid om 'n stuk musiek te neem en haar self te bevry van die gebruiklike praktyk wat rondom die werk ontstaan het."[4]

Eerbewyse[wysig | wysig bron]

Platelys[wysig | wysig bron]

Op DenonSjabloon:Cref2

Op Erato

Op Teldec

Op Deutsche Grammophon

Op Philips

  • Schumann Sonate vir Viool en Klavier in A mineur, Op. 105, Gidon Kremer viool en Helene Grimaud klavier. Datum van opname: 7/1989. Vrystellingsdatum: Lockenhausfees 1982–1992 A Decade of Music-Making (1997)

Op ACA Digital Recording, Inc

Bibliografie[wysig | wysig bron]

  • Variations sauvages (2003, gepubliseer in Engels as Wild Harmonies)
  • Leçons particulières (2005)
  • Retour à Salem (2013)
  • D.T. Max, "Her way: A pianist of strong opinions", The New Yorker, 87/35 (7 November 2011), bls. 58–65.

Notas[wysig | wysig bron]

Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik vanuit die Engelse Wikipedia vertaal.

Ander bronne[wysig | wysig bron]

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. Interview with Pianist Hélène Grimaud French pianist saved by music - and wolves by Peter Culshaw, The Telegraph, 11 Nov 2002
  2. Luc Antonini, 100 aixois, qui sont-ils ? d'où viennent-ils ? qu'ont-ils fait ?, par Luc Antonini (Septèmes-les-Vallons 2012)
  3. "Performances of Hélène Grimaud at BBC Proms". bbc.co.uk. Besoek op 20 Desember 2018.
  4. Verwysingfout: Invalid <ref> tag; no text was provided for refs named newyorker.com
  5. Award 16 May 2008, Journal officiel de la République Française, 17 May 2008.
  6. Sjabloon:Légifrance

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]