Gaan na inhoud

Helena (maan)

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Helena   

'n Hoëresolusiefoto van die leidende halfrond (Cassini, Junie 2011).
Wentelbaaneienskappe
Halwe lengteas 377 600 km[1]
Wentelperiode 2,736916 d[1]
Baanhelling 0,199° (tot Saturnus se ewenaar)
Satelliet van Saturnus
Fisiese eienskappe
Volume 24 840 km3[2]
Massa 7,1±0,2×1015 kg[3]
Gem. digtheid 0,2926±0,0217 g/cm3[3]
Ashelling 0

Helena of Helene (Grieks: Ἑλένη, Helenē) is 'n natuurlike satelliet van Saturnus. Dit is in 1980 deur Pierre Laques en Jean Lecacheux ontdek op grondgebaseerde waarnemings by die Pic du Midi-sterrewag in die Pireneë,[4] en is S/1980 S 6 genoem.[5] In 1988 is dit amptelik genoem na Helena van Troje, die kleindogter van Kronos (Saturnus) in die Griekse mitologie.[6] Helena word ook Saturnus XII genoem, 'n naam wat dit in 1982 gekry het, en Dione B[7] omdat dit saam met Dione om Saturnus wentel. Dit is geleë by die leidende Lagrange-punt (L4). Dit is een van vier trojaanmane.

'n Animasie van Helena se wentelbaan relatief tot Saturnus en Dione.
     Polideukes  ·      Helena ·      Dione ·      Saturnus

Verkenning

[wysig | wysig bron]

Helena is aanvanklik in 1980 van die Aarde af waargeneem,[5] en later in die vroeë 1980's van naderby deur die Voyager-ruimtetuie. Nog beter uitsigte is verkry met die Cassini-Huygens-sending, wat in 2004 in 'n wentelbaan om Saturnus gegaan het. Beter indiepte-ontledings is gedoen, en beelde van die oppervlak is onder verskillende ligtoestande geneem.

Van die beste foto's van Helena is op 3 Maart 2010 deur Cassini geneem tydens 'n verbyvlug. Nog uitstekende foto's is in Junie 2011 geneem. Daar was ook baie ander verbyvlugte tydens die Cassini-sending.

Geologie

[wysig | wysig bron]

Foto's deur Cassini wys 'n landskap met talle depressies van 2-10 km breed. Dit is waarskynlik oorblyfsels van ou impakkraters.[8]

Dun, lang verhewe groewe kom in baie van Helena se vlaktes voor en verteenwoordig waarskynlik tekens van geologiese bewegings, wat daarop dui dat die maan aktiewe prosesse ondergaan, soos massabewegings en erosie. Digitale hoogtemodelle dui aan die maan het 'n positiewe reliëf van tussen 50 en 100 m.

Simulasiemodelle wys die tydreeks van oppervlakaktiwiteit is chaoties.

Helena se oppervlakmateriaal is baie weerkaatsend en dui op sandkorrels van tussen 1 en 100 mikrometer. Klein kraters lyk of hulle effens toegegrawe is, wat 'n aanduiding van onlangse soorte akkresieprosesse kan wees.

Geselekteerde foto's

[wysig | wysig bron]

Die meeste foto's is swartwit, met naby-infrarooi of ultraviolet kanale.

Sien ook

[wysig | wysig bron]

Verwysings

[wysig | wysig bron]
  1. 1,0 1,1 "Planetary Satellite Mean Orbital Parameters". Jet Propulsion Laboratory. Besoek op 5 Junie 2023.
  2. Thomas & Helfenstein 2020, p. 2.
  3. 3,0 3,1 Jacobson 2022, p. 6.
  4. Lecacheux1980.
  5. 5,0 5,1 IAUC 3496.
  6. IAUC 4609.
  7. Transactions of the International Astronomical Union, Vol. XVIIIA, 1982 (mentioned in IAUC 3872: Satellites of Jupiter and Saturn, September 30, 1983
  8. Umurhan et al. 2015.

Skakels

[wysig | wysig bron]