Hydra (maan)

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search

Hydra   
Hydra imaged by LORRI from 231 000 kilometres.jpg
’n Foto van Hydra wat op 14 Julie 2005 deur die New Horizons geneem is.
Ontdekking
Ontdek deur Hubble-ruimteteleskoop
Pluto-metgeselsoekspan
Datum Junie 2005
Alternatiewe name(134 340) Pluto III
Wentelbaaneienskappe
Semi-hoofas 64 738±3 km[1]
Eksentrisiteit 0,005862±0,000025
Wentelperiode 38,20177±0,00003 d
Inklinasie 0,242±0,005 °
Satelliet van Pluto
Fisiese eienskappe
Afmetings 43 × 33 km ± ?[2]
Massa 4,2×1017 kg[3]
Rotasieperiode Chaoties
Aksiale neiging Veranderlik
0,20-0,45
Temperatuur 33–55 K
Skynmagnitude 22,9–23,3 (gemeet)[4]


Hydra is die verste natuurlike satelliet van Pluto. Dit is in Junie 2005 saam met die maan Nix ontdek en is in Julie 2015 saam met Pluto besoek deur die ruimtetuig New Horizons. Hydra se oppervlak is waarskynlik bedek met waterys, die soort ys wat die meeste in die heelal voorkom. In Hydra se helder streke is donkerder, ronde strukture waargeneem met ’n deursnee van sowat 10 km. Die persentasie lig wat van Hydra se oppervlak weerkaats word, is tussen dié van Pluto en Charon se oppervlak.[5][6]

Ontdekking[wysig | wysig bron]

Hydra is ontdek deur die Hubble-ruimteteleskoop se Pluto-metgeselsoekspan met onder andere Alan Stern. Die ontdekkingsfoto's is op 15 en 18 Mei 2005 geneem; Nix en Hydra is onafhanklik deur Max J. Mutchler (op 15 Junie 2005) en Andrew J. Steffl (op 15 Augustus 2005) ontdek. Die ontdekkings is op 31 Oktober 2005 aangekondig. Die mane is voorlopig S/2005 P 1 (Hydra) en S/2005 P 2 (Nix) genoem.[7][8]

Naam[wysig | wysig bron]

Foto van Pluto wat uitgereik is met die aankondiging van die mane se name.

Die naam Hydra is op 21 Junie 2006 deur die Internasionale Sterrekundevereniging aangekondig,[8] saam met die amptelike naam, Pluto III. Dit verwys na Hydra, die negekoppige slang uit die Griekse mitologie waarteen Hercules geveg het. Die nege koppe van Hydra verwys na Pluto se destydse status as die negende planeet van ons Sonnestelsel; die aanvangsletter, H, verwys na die Hubble-ruimteteleskoop wat Hydra ontdek het en die New Horizons-sending wat die motivering vir die neem van die foto's was.[9]

Die ander mane van Pluto (Charon, Styx, Nix en Kerberos) het ook name gekry uit die Griekse mitologie wat met die onderwêreld verband hou.

Wentelbaan[wysig | wysig bron]

Die maan wentel om die massamiddelpunt van die Pluto-stelsel op dieselfde vlak as Charon en Nix, op ’n afstand van sowat 65 000 km. Die eksentrisiteit van sy wentelbaan is 0,0059 en dus klein, maar die grootste van Pluto se klein mane.

Hydra is in ’n baanresonansie van 2:3 met Nix en van 6:11 met Styx (die verhoudings dui op die getal omwentelings per eenheidtyd).[10][1]

Sy wentelperiode is 38,2 dae en sy wenteling is chaoties; dit tuimel soos Nix en Saturnus se maan Hyperion.

Fisiese eienskappe[wysig | wysig bron]

'n Bewerkte foto van Hydra.

Hydra is onreëlmatig gevorm. Sy spektrum is neutraal en dit bestaan hoofsaaklik uit waterys.[11]

Verkenning[wysig | wysig bron]

Die enigste gedetailleerde nabyfoto van Hydra is vanaf sowat 640 000 km deur die tuig New Horizons geneem tydens die tuig se verbyvlug van die Pluto-Charon-stelsel op 14 Julie 2015. Die tuig het ook Hydra se oppervlaksamestelling, weerkaatsing en ander basiese fisiese eienskappe bestudeer.

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. 1,0 1,1 (3 Junie 2015) “Resonant interactions and chaotic rotation of Pluto’s small moons”. Nature 522 (7554): 45–49. doi:10.1038/nature14469.
  2. NASA (15 July 2015). “Hydra Emerges from the Shadows Hydra”. URL besoek op 16 Julie 2015.
  3. Tholen, David J. (Oktober 2010). “Improved Masses of Nix and Hydra”. AAS DPS Meeting #42 42: 984.
  4. Stern, S. A. (2006). “The Positions, Colors, and Photometric Variability of Pluto's Small Satellites from HST Observations 2005–2006”. Astronomical Journal 132 (3): submitted. doi:10.1086/506347. (Final preprint)
  5. https://www.nasa.gov/image-feature/hydra-emerges-from-the-shadows
  6. NASA/APL (2008). “Pluto's Moon Hydra”.
  7. IAU Circular No. 8625
  8. 8,0 8,1 IAU Circular No. 8723
  9. Neil deGrasse Tyson, 2009, The Pluto Files
  10. (2015) “Pluto’s moons move in synchrony”. Nature. doi:10.1038/nature.2015.17681.
  11. https://twitter.com/NASANewHorizons/status/621396353852248064
  • Steffl, A. J. (2006). “New Constraints on Additional Satellites of the Pluto System”. The Astronomical Journal 132 (2): 614–619. doi:10.1086/505424.(Final preprint)

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]