Louis Ferron

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Schrijver Louis Ferron, boekenweek, Bestanddeelnr 931-4026.jpg

Louis Ferron (gebore as Karl Heinz Beckering; 4 Februarie 1942 – 26 Augustus 2005) was 'n Nederlandse romansier en digter.

Biografie[wysig | wysig bron]

Louis Ferron was op buite-egtelike wyse van 'n owerspelige verhouding tussen 'n getroude Duitse soldaat en 'n kelnerin van Haarlem in Leiden gebore. Sy vader het die seun na Duitsland geneem, en toe die die vader kort voor die einde van die Tweede Wêreldoorlog gesneuwel het, was Karl Heinz in Bremen grootgemaak as die stiefkind van sy vader se weduwee. Na die oorlog het hy teruggekeer na Nederland, waar hy hernoem is na Aloysius (Louis) Ferron. Hy was grootgemaak deur sy moeder se ouers, maar het ook met aannemingsouers en in kinderhuise gewoon. Aanvanklik wou hy graag 'n skilder word; op die ouderdom van 18 jaar is hy getroud (met 'n dogter van die skrywer Lizzy Sara May) , en sy vrou het hom aangemoedig om 'n skrywer te word.[1]

Ferron se literêre buiging was 'n stel gedigte genoem "Kleine Krijgskunde," wat verskyn het in die Mei 1962 uitgawe van die literêre joernaal Maatstaf. Die joernaal het ook in Augustus 1965 sy kortverhaal "Ergens bij de grens." gepubliseer. Sy eerste boeklengte publikasie was die poësiebundel Zeg nu zelf, is dit ontroerend?, wat gepubliseer is in 1967. In 1974 het hy 'n tweede bundel poësie gepubliseer naamlik; Grand Guignol. Na hierdie publikasie het hy hoofsaaklik prosawerk gepubliseer-waarvoor hy die bekendste is. Ferron was ook 'n vertaler van James Baldwin en Vladimir Nabokov se werke.[2]

Ferron het beswyk aan dermkanker, drie dae nadat hy die eerste afskrif van sy laaste roman, Niemandsbruid ontvang het.[3]

Temas[wysig | wysig bron]

Ferron se werk betrek onderwerpe wat gevind word in die werke van Friedrich Nietzsche en Sigmund Freud; en hy was beïnvloed deur Thomas Bernhard en veral dan deur Louis-Ferdinand Céline.[4] In sy romans ontmasker Ferron ideologieë en romantiese verbeeldings, te einde die chaos van begeerte en geheime formele gebruike te ontsyfer. 'n Aantal kritici het sy werk as postmodernisties getipeer, inaggenome sy voorstelling van realiteit as onweetbaar. In Turkenvespers (1977) bv, weet die protagonis ('n onbetroubare narrator om mee te begin) bv. nie meer of hy by homself op onafhanklike wyse bestaan nie, en of hy maar slegs 'n akteur is in die verbeelding van 'n perverse rolprentregisseur. [5]

In sy behandeling van geskiedkundige onderwerpe tematiseer Ferron ook 'n ietwat onduidelike realiteit. Veral die Duitse historiografie het hom gefassineer. Die romans Gekkenschemer, Het stierenoffer, en De keisnijder van Fichtenwald word dikwels beskou as sy "Teutoniese trilogie,"[3] en was in 'n enkelvolume gepubliseer in 2002.

Pryse[wysig | wysig bron]

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. "26-08-2005 Louis Ferron overleden". Literatuurplein.nl. 2005-08-26. Besoek op 2009-07-20. 
  2. Bork, G.J. van (February 2004). "Louis Ferron". DBNL. Besoek op 2009-07-18. 
  3. 3,0 3,1 Sloot, Sarah (2005-12-09). "Afsluiting van een oeuvre: Louis Ferron - Niemandsbruid". 8Weekly. Besoek op 2009-07-20. 
  4. Kester Freriks (2007). “'Laat je zwarte metaforen woeden': Over het werk van Louis Ferron”. Ons Erfdeel 40 (2): 187. Besoek op 2009-07-20.
  5. Wesseling, Lies. “Louis Ferron en de historische roman”. Besoek op 2009-07-18.