Oosters-Katolieke Kerke

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Lviv - Cathedral of Saint George 01.JPG
St Elie - St Gregory Armenian Catholic Cathedral.jpg
DPP 017 by Joseph Lazer.JPG
Kidanemhret Catholic Church, Asmara, Eritrea.jpg
Oosters-Katolieke kerke in (van bo) Oekraïne, Armenië, Indië en Eritrea.

Die Oosters-Katolieke Kerke of Oriëntaal-Katolieke Kerke, of bloot die Oosterse Kerke, is 23 Oosters-Christelike outonome kerke van die Katolieke Kerk wat in gemeenskap is met mekaar en met die Latynse Kerk (ook bekend as die "Westerse Kerk").

Beskrywing[wysig | wysig bron]

Die meeste van die Oosters-Katolieke Kerke is groepe wat op verskillende tye in die verlede tot die Oosters-Ortodokse Kerk, die Oriëntaal-Ortodokse Kerke en die historiese Kerk van die Ooste behoort het, maar teruggekeer het na gemeenskap met Rome vanweë politieke en kulturele omstandighede wat die kerke se betrekkinge beïnvloed het. Die vyf liturgiese tradisies van die 23 Oosters-Katolieke Kerke is die Aleksandriese, Armeense, Bisantynse, Oos-Siriese en Wes-Siriese Rite en dit word gedeel met ander Oosters-Christelike kerke.[1] Die Katolieke Kerk bestaan dus uit ses liturgiese rites: die vorige vyf van die Oosters-Katolieke Kerke en die Latynse Rite van die Latynse Kerk.[2]

Aan die hoof van die Oosters-Katolieke Kerke is patriarge, metropolitane en aartsbiskoppe. Hulle volg die kerkwette van die Oosterse Kerke, hoewel elke kerk daarbenewens sy eie wette volg en sy eie tradisies handhaaf. Die totale lidmaatskap van die verskeie kerke is sowat 18 miljoen, volgens die Annuario Pontificio (die jaarlikse direktorium van die Katolieke Kerk). Dit is sowat 1,5% van die lidmate van die Katolieke Kerk, terwyl die ander meer as 1,3 miljard lidmate tot die Latynse Kerk behoort.

Die Maronitiese Kerk word algemeen beskou as die enigste Oosters-Katolieke kerk wat altyd in volle gemeenskap met Rome was, terwyl die meeste ander kerke van die 16de eeu af verenig het.

Oosters-Katolieke Kerke het hulle oorsprong in die Midde-Ooste, Noord-Afrika, Oos-Afrika, Oos-Europa en Suid-Indië. Sedert die 19de eeu het die diaspora egter na Wes-Europa, die Amerikas en Oseanië versprei, deels vanweë vervolging.

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. Yurkus, Kevin (Augustus 2005). “The Other Catholics: A Short Guide to the Eastern Catholic Churches”. Besoek op 2019-10-03.
  2. LaBanca, Nicholas (Januarie 2019). “The Other Catholics: A Short Guide to the Eastern Catholic Churches-The Other 23 Catholic Churches and Why They ExistAscension Press. Besoek op 2019-10-04.

Skakels[wysig | wysig bron]