Raúl Alfonsín

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Raúl Alfonsin.jpg

Raúl Ricardo Alfonsín Foulkes (12 Maart 1927 - 31 Maart 2009) was 'n Argentynse advokaat en staatsman wat van 10 Desember 1983 tot 8 Julie 1989 as president van Argentinië gedien het. Alfonsín was die eerste demokraties verkose president na meer as sewe jaar militêre diktatuur en word beskou as die "vader van die moderne demokrasie in Argentinië". Hy is gebore in Chascomús, in die provinsie Buenos Aires, en begin sy studies in die regte aan die Nasionale Universiteit van La Plata en was 'n gegradueerde aan die Universiteit van Buenos Aires. Hy was verbonde aan die Radikale Burgerlike Unie (UCR) en sluit by die faksie van Ricardo Balbín aan ná die skeiding van die party.

Hy is in 1958 verkies tot adjunk in die wetgewer van die provinsie Buenos Aires, tydens die presidentskap van Arturo Frondizi, en 'n nasionale adjunk tydens die presidentskap van Arturo Umberto Illia. Hy het albei kante van die Vuil Oorlog teengestaan en 'n paar keer 'n geskrif van die Habeas corpus ingedien waarin hy die vryheid van slagoffers van gedwonge verdwyning versoek het tydens die nasionale herorganiseringsproses. Hy het die misdade van die militêre diktatuur van ander lande aan die kaak gestel en ook die optrede van albei kante in die Falklandsoorlog gekant. Hy het na Balbín se dood die leier van die UCR geword, en was die Radikale kandidaat vir die presidentskap in die verkiesing in 1983, wat hy gewen het.

Toe hy president word, stuur hy 'n wetsontwerp aan die Kongres om die wet op self-amnestie wat deur die weermag ingestel is, te herroep. Hy het die Nasionale Kommissie vir Verdwyning van Persone opgerig om die misdade wat deur die weermag gepleeg is, te ondersoek, wat tot die verhoor van die Juntas gelei het en tot die vonnisoplegging van die hoofde van die voormalige regime gelei het. Ontevredenheid in die weermag het tot die onderdrukking van die Carapintadas gelei, wat Alfonsín daartoe gelei het om hulle met die volstopwet en die wet op die gehoorsaamheid te laat vaar. Hy het ook konflik met die vakbonde gehad, wat deur die opponerende Justicialistiese Party beheer word. Hy het die Beagle-konflik opgelos, die handel met Brasilië verhoog, en voorgestel dat die Contadora-ondersteuningsgroep gestig moet word om tussen die Verenigde State en Nicaragua te bemiddel. Hy het die eerste egskeidingswet van Argentinië aanvaar. Hy het die Austral-plan geïnisieer om die nasionale ekonomie te verbeter, maar die plan, sowel as die lente-plan, het misluk. Die gevolglike hiperinflasie en onluste het gelei tot die nederlaag van sy party in die presidensiële verkiesing in 1989, wat deur Peronis Carlos Menem gewen is.

Hy het voortgegaan as die leier van die UCR, en gekant teen die presidentskap van Carlos Menem. Hy het die Pact of Olivos met Menem begin om die voorwaardes vir die 1994-wysiging van die Argentynse Grondwet te onderhandel. Fernando de la Rúa het 'n faksie van die UCR gelei wat die verdrag teengestaan het en uiteindelik in 1999 president geword het. De la Rúa het bedank tydens die onluste in Desember 2001, en Alfonsín se faksie het die steun verleen wat nodig is vir die Peroniste Eduardo Duhalde om as president deur die Kongres. Alfonsín is op 31 Maart 2009, op 82-jarige ouderdom, aan longkanker oorlede en het 'n groot staatsbegrafnis gekry.

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]