Seeboden

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie

Seeboden am Millstätter See (Slovene) is 'n markdorp in die Spittal an der Drau-distrik in Karinthië, Oostenryk.

Geografiese ligging[wysig | wysig bron]

Hoof plein

Die munisipale gebied strek vanaf die westelike oewer van Millstätter See tot by die dorpsgrens van die distrikshoofstad Spittal an der Drau. In die noorde strek dit tot by berg Tschiernock op die hoogte van 2 088 meters (6850 voet), deel van die Millstätter Alpe-helmteken in die Nockberge.

Buurte[wysig | wysig bron]

Die munisipale gebied bestaan uit die vier kadastrale gemeenskappe Lieseregg, Lieserhofen, Seeboden en Treffling. Dit bestaan uit 22 dorpe en klein gehuggies (met 'n bevolking in 2001):

  • Am Tschiernock (0)
  • Kötzing (108)
  • Karlsdorf (155)
  • Kolm (58)
  • Kras (98)
  • Liedweg (69)
  • Lieserbrücke (815)
  • Lieseregg (3)
  • Lieserhofen (547)
  • Litzldorf (23)
  • Lurnbichl (227)
  • Muskanitzen (38)
  • Pirk (103)
  • Raufen (5)
  • Sankt Wolfgang (33)
  • Schloßau (87)
  • Seebach (78)
  • Seeboden (2783)
  • Tangern (192)
  • Trasischk (36)
  • Treffling (468)
  • Unterhaus (119)

Seeboden is 'n verspreide nedersettingsgebied wat saam ontwikkel het uit die voormalige dorpies Gritschach, Kraut, Reich en Wirlsdorf.

Geskiedenis[wysig | wysig bron]

Sommeregg-kasteel, Treffling

Verskeie prehistoriese opgrawings dui op 'n aaneenlopende nedersetting aan die westelike baai van Millstätter See, ten minste sedert die Neolitikum. In die Hallstatt-kultuur het Keltiese stamme hulle langs die nabygeleë Drava-vallei gevestig. Hulle koninkryk Noricum het in 15 vC 'n Romeinse provinsie onder keiser Augustus geword. Die gebied was naby 'n Romeinse pad (Via Iulia Augusta ) vanaf Aquileia na die plaaslike hoofstad Teurnia geleë, waar 'n noordelike vertakking oor die Radstädter Tauernpas na Iuvavum (die huidige Salzburg) gelei het. Vanaf die 6de eeu het Slawiese stamme in die streek ingetrek, wat deur talle plekname getoon word. Hulle Prinsdom Karantanië het in die middel van die 8ste eeu 'n Beierse grensmars geword en deel van die Frankiese Ryk onder Karel die Grote.

Die plaaslike here by Sommeregg-kasteel in die Hertogdom Karinthië is vir die eerste keer in 'n 1187-akte genoem. Hulle het as ministeriales (castellans) van die grave van Ortenburg gedien. In 1275 was die kasteel die plek van die troue van gravin Euphemia van Ortenburg met graaf Albert I van Gorizia. Toe die Ortenburger-familie in 1418 uitgesterf het, het hul Karinthiese besittings oorgedra aan die grave van Celje, wat die heerskappy oorgelaat het aan plaaslike edeles, onder wie Andreas von Graben. Die Huis van Graben von Stein het die landgoedere behou toe die Celje-gebiede sedert 1335 deur die Huis van Habsburg, Karintiese hertoge, geërf is. Virgil von Graben moes in 1487 die verwoesting van die Sommeregg-kasteel deur die Hongaarse magte van koning Matthias Corvinus trotseer; die herboude vesting is deur sy niggie Rosina von Graben von Rain geërf en is in 1550 deur die Khevenhüller- adelfamilie gekoop. In 1629 moes die Protestantse Khevenhüller Karinthië verlaat op aandrang van keiser Ferdinand II, en in 1651 het die adellike Huis van Lodron by Gmünd hulle eiendomme verkry.

Ou vissershuis naby die Millstatt-meer, vandag 'n museum

Tot met die 1850-grondwet van die hedendaagse burgerlike gehuggies het die plekke in Seeboden aan die lande van Sommeregg wat deur die Lodron-familie besit word, behoort. Die munisipaliteite van Seeboden en Treffling is in 1870 verenig, terwyl Lieserhofen, oorspronklik deel van Spittal, vanaf 1886 tot 1973 as 'n aparte gebied gebly het. Oorspronklik was die meeste van die landgoedere landelik van aard met min nywerheid of handelsaktiwiteite. In die afgelope dekades het die voormalige moerasagtige gebied by die meer ontwikkel tot 'n vakansiedorp en vandag is toerisme die belangrikste handel in Seeboden, wat in 2000 tot die status van 'n markdorp verhef is.

Vanaf 1998 tot en met 2010 is die World Bodypainting Festival in Seeboden gehou. Van 2011 tot 2016 is dit by Pörtschach by die Wörthersee- meer gehou. [1] Die huidige plek is Klagenfurt, die hoofstad van Karinthië.

Bevolking[wysig | wysig bron]

Volgens die 2001-sensus het Seeboden 6 045 inwoners, waarvan 91,4% Oostenrykse burgers is, 1,9% van Duitsland en 1,8% vanaf Bosnië en Herzegovina is. 64,8% van die bevolking is Katolieke, 25,9% is Protestante en 2,2% is Moslems. 5,6% van die bevolking onderskryf geen godsdiens nie.

Kultuur en besienswaardighede[wysig | wysig bron]

Uitsig vanaf Sommeregg-kasteel tot by Unterhaus-kerk

Geboue[wysig | wysig bron]

  • Burg Sommeregg - kasteelruïnes met martelmuseum
  • Protestantse Toleransiekerk in Unterhaus, gebou in 1828

Museums[wysig | wysig bron]

Gereelde geleenthede[wysig | wysig bron]

  • Ridderspele by die Sommeregg-kasteel
  • Lentekonsert in Seeboden-kapel (Saterdag voor Moedersdag)
  • Peter en Paul-fees in Wilsdorf op 29 Junie

Politiek[wysig | wysig bron]

Munisipale vergadering[wysig | wysig bron]

Setels in die munisipale vergadering (Gemeinderat) vanaf 2009 plaaslike verkiesings is:

  • 11 Oostenrykse Volksparty (ÖVP)
  • 11 Freedom Party in Carinthia (FPK)
  • 4 Sosiaal-Demokratiese Party van Oostenryk (SPÖ)
  • 1 Vryheidsparty van Oostenryk (FPÖ)

Wapen[wysig | wysig bron]

Die wapen bind Seeboden se ligging aan die Millstätter See-kus (blou agtergrond en 'n goue meermin) met die plaaslike regeringsgeskiedenis (rooi en silwer skild van die graaf van Ortenburg). Dit is op 30 April 1970 deur die Karinthiese staatsadministrasie aan die munisipaliteit oorhandig. Die beskrywing lui:

'n Goue meermin op 'n blou skild, met 'n rooi skild in haar arms, wat 'n rooi vlerk op 'n silwer agtergrond tussen twee silwer vlerke op 'n rooi agtergrond bevat.

Die dorpsvlag is rooi, blou en geel met sy eie wapen op.

Bekende mense[wysig | wysig bron]

  • Herbert Haupt (gebore 1947), politikus
  • Thomas Morgenstern (gebore 1986), ski-springer

Die politikus Eva Glawischnig-Piesczek (gebore 1969) het as kind in Seeboden grootgeword.

Galery[wysig | wysig bron]

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. Pörtschach wird in den nächsten drei Jahren bunt In: Kleine Zeitung, 20 September 2010, besoek op 15 Februarie 2011

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]