The Doors (album)

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
The Doors
van The Doors
Vrygestel4 Januarie 1967
GenrePsychedelic rock, acid rock
Speeltyd44:28
EtiketElektra
ProdusentPaul A. Rothchild

The Doors is die debuutalbum van die Amerikaanse rockgroep The Doors, vrygestel op 4 Januarie 1967. Die album bevat hul deurbraak enkelsnit " Light My Fire " en die lang liedjie " The End " met sy Oidipus-kompleks gesproke woorddeel.

The Doors was sentraal tot die ontwikkeling van psigedeliese rock en word krities bekroon. In 2012 was dit nommer 42 in die Rolling Stone-tydskrif se 500 beste albums van alle tye.

Die oorspronklike album het 20 miljoen eksemplare verkoop, en is in die Grammy Hall of Fame ingesluit. Light My Fire is ook in die Grammy Hall of Fame ingesluit. Dit is verskeie kere heruitgegee op CD, insluitende 'n 2007-remaster en 'n 2017 "50ste verjaarsdag Deluxe-uitgawe."

In 2015 het die Library of Congress The Doors gekies vir insluiting in die nasionale-opnameregister gebaseer op die kulturele, artistieke of historiese betekenis van die album.[1]

Agtergrond[wysig | wysig bron]

The Doors se finale lid is in die middel van 1965 aangestel nadat Ray Manzarek se twee broers die groep verlaat het en Robby Krieger by hulle aangesluit het. Krieger het op daardie staduim maar slegs ses maande lank die elektriese kitaar gespeel, toe hy genooi is om 'n lid van die groep te word. Die groep het ook jazz-beïnvloed dromspeler John Densmore en die charismatiese, en later ikoniese Jim Morrison as hoofsanger. Die groep is aanvanklik geteken deur Columbia Records vir 'n kontrak van ses maande, maar het ingestem om hul te laat gaan nadat die platemaatskappy nie 'n produsent vir die album kon kry nie. Nadat hulle van die kontrak vrygestel is, het The Doors klubs, waaronder die London Fog en die Whiskey A Go Go, gespeel totdat hulle geteken is deur Elektra Records deur Jac Holzman.

Opname[wysig | wysig bron]

Die album is opgeneem deur produsent Paul A. Rothchild en klankingenieur Bruce Botnick by die Sunset Sound Studios in Hollywood, Kalifornië in minder as een maand in Augustus en September 1966.[2]. 'n Vier-kanaal-bandmasjien is gebruik vir opname, met hoofsaaklik drie bande: bas en dromme op een, kitaar en orrel op 'n ander, en Morrison se sang op die derde. Die vierde band is gebruik vir oordrag. Kreiger en sessiemusikant Larry Knechtel het elektriese bas op verskeie liedjies gespeel om die inpak van die klank van Manzarek se Fender Rhodes-elektriese-orrel se bas te versterk.[3][4][5] Vir The End is twee opnames saam geredigeer om die finale opname te kry.

Ontvangs en nalatenskap[wysig | wysig bron]

In 'n kontemporêre resensie vir Crawdaddy!-tydskrif, het Paul Williams The Doors as 'n "album van 'n grootteorde" beskou terwyl die groep vergelyk word met Brian Wilson en die Rolling Stones as skeppers van "moderne musiek", waarmee "kontemporêre jazz" en "klassieke" komponiste probeer meeding ". Williams het bygevoeg: "Die geboorte van die groep is in hierdie album, en dit is so goed soos enigiets in rock. Die wonderlike feit oor the Doors is dat hulle sal verbeter."[6] Robert Christgau was minder entoesiasties in sy kolom vir Esquire, hy beveel die album aan maar met voorbehoud. Hy het van Manzarek se orrelspel en Morrison se "buigsame, maar soms vae" sang gehou. Terwyl die teenwoordigheid van 'n "oorspronklike grootse harde rock " in Break on Through en slim liedjies soos Twentieth Century Fox beklemtoon, maar was hy krities op meer " esoteriese " materiaal soos die "lang, duistere treurlied The End".[7] Hy het ook Morrison se lirieke dikwels selfsugtig gevind, veral lirieke soos "ons liefde word 'n begrafnis brandstapel", wat hy gesê het bederf Light My Fire, en "die mistigheid wat as diepte aanvaar word van soveel liefhebbers van rockgedigte" in The End.[8]

The Doors is sedertdien gereeld deur kritici as een van die grootste albums van alle tye beskou. Volgens Acclaimed Music is dit die 27ste mees gesogte opname op altyd lyste. In 2003 het Parke Puterbaugh van Rolling Stone die album; "...die LA-viertal se suksesvolste huwelik van rockdigte met klassiek geharde harde rock - 'n beskonke, onberispelike klassieke" genoem.[9] Sean Egan van BBC Music verklaar, "Die eponiem debuut van The Doors het populêre musiek in gebiede geneem wat voorheen onmoontlik gedink is; die aanmoediging om die bewussyn van die eerste snit Break Through Through uit te brei, was net die begin van sy brandende agenda."[10]

The Doors is nommer 42 op Rolling Stone se lys van die 500 grootste albums van alle tye en ook in die Rolling Stone Hall of Fame.[11] Dit is nommer 75 op die tydskrif Q se 100 grootste albums ooit[12], en nommer 226 in NME - tydskrif se 500 grootste albums van alle tye.[13] In 2007 het Rolling Stone dit op hul lys van die 40 noodsaaklike albums van 1967 geplaas.[14]

Snitte en snitlengtes[wysig | wysig bron]

  1. Break on Through (Morrison, Krieger, Manzarek, Densmore) - 2:29
  2. Soul Kitchen (Morrison, Krieger, Manzarek, Densmore) - 3:35
  3. The Crystal Ship (Morrison, Krieger, Manzarek, Densmore) - 2:34
  4. 20th Century Fox (Morrison, Krieger, Manzarek, Densmore) - 2:33
  5. Alabama Song (Whiskey Bar) (Bertolt Brecht, Kurt Weill) - 3:20
  6. Light My Fire (Morrison, Krieger, Manzarek, Densmore) - 7:06
  7. Back Door Man (Dixon) - 3:34
  8. I Looked at You (Morrison, Krieger, Manzarek, Densmore) - 2:22
  9. End of the Night (Morrison, Krieger, Manzarek, Densmore) - 2:52
  10. Take It as It Comes (Morrison, Krieger, Manzarek, Densmore) - 2:53
  11. The End (Morrison, Krieger, Manzarek, Densmore) - 11:41

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. New Entries to National Recording Registry | News Releases - Library of Congress Geargiveer Maart 4, 2016 op Wayback Machine
  2. "The Doors Studio Dates & Info". mildequator.com. Besoek op 2018-08-12.
  3. Davis, Stephen (2005). Jim Morrison: LIfe, Death, Legend. Penguin Books. p. 139. ISBN 978-1-101-21827-3. Geargiveer vanaf die oorspronklike op Desember 21, 2016. Besoek op Desember 20, 2014.
  4. Sullivan, Steve (2013). Encyclopedia of Great Popular Song Recordings. 2. Scarecrow Press. pp. 484–5. ISBN 978-0-8108-8296-6. Geargiveer vanaf die oorspronklike op Desember 21, 2016. Besoek op Desember 20, 2014.
  5. Hartman, Kent (2012). The Wrecking Crew: The Inside Story of Rock and Roll's Best-Kept Secret. Macmillan. p. 2. ISBN 978-0-312-61974-9. Geargiveer vanaf die oorspronklike op Desember 21, 2016. Besoek op Desember 20, 2014.
  6. Williams, Paul (Mei 5, 1967). "The Doors Review – Crawdaddy!". thedoors.com. Geargiveer vanaf die oorspronklike op September 10, 2015. Besoek op Augustus 31, 2015.
  7. Christgau, Robert (Junie 1967). “Columns”. Esquire (magazine). Besoek op April 23, 2016.
  8. Christgau, Robert (December 1967). “Rock Lyrics Are Poetry (Maybe)”. Cheetah. Besoek op April 23, 2016.
  9. Puterbaugh, Parke (April 8, 2003). “The Doors by The Doors”. Rolling Stone. Besoek op April 23, 2016.
  10. BBC Music review Geargiveer 21 Maart 2016 op Wayback Machine
  11. "The Doors". Acclaimed Music. Geargiveer vanaf die oorspronklike op Junie 2, 2016. Besoek op April 23, 2016.
  12. "Q Magazine 100 Greatest Albums Ever". Discogs. Geargiveer vanaf die oorspronklike op Junie 27, 2014. Besoek op Februarie 7, 2015.
  13. "The 500 Greatest Albums of All Time". NME]]. Geargiveer vanaf die oorspronklike op Februarie 8, 2015. Besoek op Februarie 7, 2015.
  14. "Rolling Stone : Photos : The 40 Essential Albums of 1967 :". Rolling Stone. 2007. Geargiveer vanaf die oorspronklike op July 8, 2007. Besoek op Desember 20, 2014.