Danie Goosen

vanuit Wikipedia, die vrye ensiklopedie.

Danie Goosen is in 1953 in Johannesburg gebore. Hy het sy skoolopleiding in Johannesburg en Pretoria gekry en het aan die universiteite van Pretoria en Suid-Afrika in ekonomie, teologie en filosofie gestudeer. Hy behaal sy doktorsgraad oor die filosofie van verwondering by Nietzsche 1989.

Vanaf 1985 is hy 'n lektor in die departement Godsdienswetenskap aan die Universiteit van Suid-Afrika en word later senior lektor en mede-professor (1997) in die departement. Vanaf 2008 is hy professor in godsdienswetenskap aan Unisa.

Goosen was vir 'n lang ruk 'n verdediger van 'n filosofiese posisie (dekonstruksie) waarin figure soos Nietzsche, Heidegger en Derrida 'n groot rol gespeel het. Vanaf 2000 swaai sy denke weg van Heidegger en Derrida en meer in die rigting van die verdediging van die politieke teologie van 'n "ander moderne" waarin die begrip gemeenskap 'n sterk rol speel. In sy boek Nihilisme (2007) beskryf hy die werklikheid (syn) in deelnemende en dramatologiese terme. Die belangrike figure wat nou sy denke inspireer sluit die volgende in: Plato, Aristoteles, Aquinas, Hegel, Heidegger, Gadamer, Taylor en MacIntyre.

Goosen is vanaf 2000 ook 'n belangrike figuur in die Afrikaanse en Suid-Afrikaanse openbare lewe as voorsitter van die Groep van 63 (2000-2004) en as voorsitter van die FAK (2004- ).

[wysig] Bibliografie

2007. Nihilisme. Notas oor ons tyd. Johannesburg: Praag