Bas (klank)

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Basstem reeks.[1]
Alberti-bas in Mozart se klaviersonate, K 545 die opening.

Bas (ook genoem onderpunt)[2] beskryf toon van laagte (ook genoem "diepte") frekwensie, toonhoogte en omvang van 16 tot 256 Hz (C0 tot middel-C4) en bas instrumente wat toon in die lae-frekwensie - reeks C2-C4 produseer.

Hulle behoort aan verskillende families van instrumente en kan 'n wye verskeidenheid van musikale rolle dek. Die vervaardiging van lae tone vereis gewoonlik 'n lang lug kolom of string en vir strykinstrumente, 'n lang hol liggaam, die string en bas blaasinstrumente is gewoonlik die grootste instrumente van hul soort.

Gebruik in samestelling[wysig | wysig bron]

In musikale komposisies, soos liedere en musiekstukke, is dit hierdie toon die laagste dele van die harmonie. In koormusiek, sonder instrumentale begeleiding, word die bas verskaf deur volwasse mansstemme. Vir 'n begeleide koor, word die bas gewoonlik verskaf deur 'n pyporrel of klavier (of as 'n koor dit kan bekostig om te huur een, deur die orkes). In 'n orkes word die bas verskaf deur die kontrabas en tjello's, fagot of kontrafagot, lae koper soos die tuba en bas tromboon en die keteldrom. In baie style van tradisionele musiek soos Bluegrass, folk musiek, en in style soos Rockabilly en Bebop jazz, word die bas se rol gevul deur die kontrabas. In die meeste rock en pop groepe en in jazz fusion groepe, word die bass rol gevul deur die baskitaar. In sommige van die 20ste en 21ste eeu pop genres, soos die 1980's pop, hip-hop musiek en elektroniese dans Musiek, is die bas rol ook vervul deur 'n sintetiese klavier.

Musikale rol[wysig | wysig bron]

Wanneer bas note gespeel word in 'n musikale ensemble soos 'n orkes, word basinstrumente dikwels gebruik om 'n kontrapunt of nuwe melodie te skep, in 'n harmoniese konteks word dit gebruik om progressie van akkoorde te aksentueer of om die ritme in perkussie te beklemtoon.

Ritme-afdeling[wysig | wysig bron]

In populêre musiek, verskaf die bas tipies die harmonie en die ritme. Die basspeler is deel van die ritme-afdeling in 'n musiekgroep tesame met die tromspeler, ritmiese kitaarspeler en in sommige gevalle die klawerbordspeler. Die basspeler beklemtoon die oorsprong of die vyfde van die akkoord in hul toon (en tot 'n mindere mate, die derde akkoord) en aksentueer die sterk ritmes.

Vorme van bas harmonie[wysig | wysig bron]

In Klassieke musiek is die verskillende vorme van bas: basso concert, of basso recitante; die basstem van die koor; die bas wat gepaard gaan met die sagter gedeeltes van 'n samestelling, sowel as dié gedeeltes wat die krag dra van die ensemble, oor die algemeen gespeel deur die tjello in orkestrale musiek; kontrabas, is beskryf as daardie deel wat uitgevoer word onder die bastoon; tjellos speel dikwels dieselfde lyn 'n oktaaf hoër, of 'n ander melodiese of ritmiese deel; basso ripieno; die bas wat al die passasies van die komposisie saambring, en weens sy diepte en toon ook 'n kragtige kontras met ander sagter klanke meebring.

Basso continuo was 'n benadering tot die skryf van musiek tydens die Barokmusiek-era (1600-1750). Met basso continuo word 'n skriftelike uiteensetting van die akkoordprogressie vir 'n hele stuk (simfonie, concerto, mis, of ander werk) bedoel, waar die bas gespeel word deur 'n pyporrel of klavesimbel, en die akkoorde geïmproviseer word deur spelers van harmoniese instrumente (theorbo, luit, klavesimbel).

Die bas verskil van ander stemme weens die besondere rol wat dit speel in die ondersteuning sowel as definisie van harmoniese beweging. Dit word van koord-tot-koord of oor 'n breër harmoniese reeks van 'n hele komposisie aangewend.[3]

Instrumente[wysig | wysig bron]

Sommige instrumente val in meer as een kategorie. Die tjello word beskou as 'n tenoor instrument in sommige orkes instellings, maar in 'n strykkwartet is dit die bas instrument. Ook, die bas fluit is eintlik die tenoor lid van die fluit-familie, selfs al word dit die bas fluit genoem.

Voorbeelde gegroepeer deur die algemene vorm en speel tegniek sluit in:

  • Bas van die harp of viool-familie (gewoonlik verwys die instrument na as 'n "bas" in die Europese klassieke musiek en jazz. Soms bekend as 'n "string bas" om te onderskei van 'n "koper bas" of "bas horing", of 'n "regop bas" om te onderskei van 'n "baskitaar")
  • Baskitaar en akoestiese baskitaar, instrumente gevorm, gebou en gehou (of gedra) soos kitare, wat speel in die bas-reeks. Die elektriese baskitaar is gewoonlik die instrument wat na verwys word as 'n "bas" in pop en rockmusiek.
  • 'n Bas horing, soos 'n tuba, serpent, en sousa phone van die blaasinstrumente en laer toon weergawes van spesifieke tipes van die koper en hout blaasinstrumente, soos die fagot, bas klarinet, bas tromboon en bas saksofoon, ens. (minder algemeen gebruik)
  • Bas klawerbord, 'n klawerbord kan alternatief tot die baskitaar wees (bv. die Fender Rhodes bas klavier in die 1960's of 13-let MIDI klawerbord kontrolleerders in die 2000's)

'n Musikant wat een van hierdie instrumente speel is dikwels bekend as 'n basspeler. Ander meer spesifieke terme soos "baskitaarspeler', 'dubbele baskitaarspeler', 'basspeler', ens. kan ook gebruik word.

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. Benward & Saker (2003). Music in Theory and Practice, Vol. I, p.168. ISBN 978-0-07-294262-0.
  2. Cooper, Michael (Augustus 1, 2002). "How to Get Great Bottom End In Your Mix". Electronic Musician. Besoek op September 14, 2019.
  3. Cadwallader, Allen (1998). Analysis of Tonal Music: A Schenkerian Approach, p. 45. ISBN 0195102320.

Verdere leesstof[wysig | wysig bron]

  • Apel, Willi (2000) [1969]. Harvard Dictionary of Music (2nd ed.). Cambridge: Harvard University Press. pp. 83–4. ISBN 0-674-37501-7. Retrieved 12 February 2011. Applied to instruments, the term indicates the lowest and consequently largest type of the family, e.g., bass clarinet. In musical composition, the lowest of the parts.

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]