Basisinkomste

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek

'n Basisinkomste of burgerloon is die onvoorwaardelike, gereelde betaling van 'n bedrag aan 'n persoon, onafhanklik van enige ander inkomste wat die persoon mag ontvang. In 'n kapitalistiese raamwerk sou so 'n basisinkomste deur middel van belasting en/of negatiewe inkomstebelasting befonds word.[1] Die marksosialistiese benadering berus op die openbare eiening van ondernemings en die oordrag van opbrengste aan begunstigdes. Bekende voorstanders van die konsep sluit Philippe van Parijs, Ailsa McKay, André Gorz, en Guy Standing in.[2]

Geskiedenis[wysig | wysig bron]

Thomas Paine.

Ouer geskiedenis[wysig | wysig bron]

Vroeë denkers wat die idee aanraak was Aristoteles, Thomas More en Juan Luis Vives. Die eerste konkrete voorstel, insluitend finansiering, was Thomas Paine vir die boek "Agrarian Justice" (1796).

1920–1980[wysig | wysig bron]

Gedurende die 1920's is die idee tot 'n mate in Engeland bespreek. Dennis Milner en Clifford Hugh Douglas was twee van die voorste voorstanders.

1980-[wysig | wysig bron]

Die sogenaamde Basic income European network (BIEN) is in 1986 gestig.

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. Is Socialism Dead? A Comment on Market Socialism and Basic Income Capitalism, by Arneson, Richard J. 1992. Ethics, vol. 102, no. 3, pp 485-511. April 1992.
  2. (2001) “Rethinking Work and Income Maintenance Policy: Promoting Gender Equality Through a Citizens' Basic Income”. Feminist Economics 7 (1): 97–118. doi:10.1080/13545700010022721.

Sien ook[wysig | wysig bron]