Beleg van Leningrad

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
Beleg van Leningrad
Russies: блокада Ленинграда
Transkripsie: Blokada Leningrada
Deel van die Oosfront van die Tweede Wêreldoorlog
Leningrad Siege May 1942 - January 1943.png
Frontlinie om Leningrad tussen Mei 1942 en Januarie 1943
Datum 8 September 1941 - 27 Januarie 1944
Ligging Leningrad, Russiese SFSR, Sowjetunie
Resultaat Sowjet-oorwinning
Strydende partye
Flag of the NSDAP (1920–1945).svg Nazi-Duitsland
Vlag van Finland Finland
Vlag van Italië Italië
Vlag van Sowjetunie Sowjetunie
Bevelvoerders
Flag of the NSDAP (1920–1945).svg W.R. von Leeb
Flag of the NSDAP (1920–1945).svg Georg von Küchler
Flag of Finland.svg C.G.E. Mannerheim
Flag of the Soviet Union.svg Georgi Zjoekof
Flag of the Soviet Union.svg Kliment Worosjilof
Flag of the Soviet Union.svg Leonid Goworof
Ongevalle
Rooi Leër:
1 017 881 gesneuweldes, gevangenes of verlorenes
2 418 185 gewondes en siekes

Burgerlikes:
642 000 gedurende die beleg
400 000 tydens ontruimings

Die term Beleg van Leningrad (Russies блокада Ленинграда) verwys na die beleg van die tweede grootste stad van die Sowjetunie, die huidige Sint Petersburg, deur die Duitse weermag en Finse troepe gedurende die Tweede Wêreldoorlog. Die beleg het op 8 September 1941 begin, toe 2,5 miljoen inwoners (waaronder 400 000 kinders) sonder kos- en brandstofvoorrade in die stad vasgevang was, en het voortgeduur tot 27 Januarie 1944.

Volgens beramings het meer as 1,1 miljoen Leningraders van honger en koue gesterf.

Die beleg was nie daarop gemik om die stad in te neem nie, maar om sy bevolking stelselmatig van honger te laat sterf. Dit word by die afskuwelikste oorlogsmisdade gereken wat deur die Duitse weermag tydens die oorlog teen die Sowjetunie gepleeg is.

Militêre en politieke agtergrond[wysig]

Die inname van Leningrad was een van drie strategiese doelwitte van die Duitse Operation Barbarossa, die kodewoord vir die aanval op Sowjet-Rusland, en die militêre hoofdoelwit van die Duitse Heeresgruppe Nord ("Leërgroep Noord"). Hierdie strategie is aangemoedig deur Leningrad se politieke status as voormalige hoofstad van Rusland en as simboliese hoofstad van die Russiese Rewolusie in 1917, sy militêre betekenis as een van die hoofbasisse van die Sowjet-Russiese Oosseevloot en sy belangrikheid as nywerheidstad wat 'n groot aantal wapenfabrieke gehuisves het. In 1939 het Leningrad elf persent van die Sowjetunie se nywerheidsproduksie opgelewer.[1]

Volgens berigte was Adolf Hitler so hoopvol dat die inname van Leningrad binne kort tyd sou slaag dat hy die uitnodigings vir die seëviering, wat in die Leningradse Hotel Astoria sou plaasvind, vooraf laat druk het.[2] Die Duitsers het egter nog geen planne vir Leningrad se uiteindelike lot gesmee nie - daar was voorstelle om die stad tot Adolfsburg te hernoem[3] en dit - volgens die sogenaamde Generalplan Ost - tot hoofstad van die Duitse Ryk se nuwe provinsie Ingermanland te maak. Ander planne het voorsiening vir die stad se uitwissing en die aftreding van groot gebiede noord van die Newa-rivier aan Finland gemaak.[4]

Verwysings[wysig]

  1. Encyclopedia Britannica, 15de uitgawe 1997. Saint Petersburg, boekdeel 26, bl. 1044
  2. http://www.guardian.co.uk/theobserver/2001/nov/25/features.magazine27 Orchestral manoeuvres (part one). From the Observer
  3. Lev Bezymenskiĭ: Sonderakte Barbarossa. München: Deutsche Verlags-Anstalt 1968, bl. 204
  4. Olli Vehviläinen: Finland in the Second World War: between the German Reich and Finland. Basingstoke: Palgrave Macmillan 2002, bl. 104