Blokketting

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search

'n Blokketting (Engels: blockchain) is 'n verspreide databasis wat 'n aaneenhoudende groeiende lys byhou van geordende rekords (data), genoem blokke. Elke blok beskik oor 'n tydstempel en 'n verbinding tot 'n vorige blok. Deur ontwerp is blokkettings inherent gehard teen ongemagtigde verandering van data. Sodra 'n verandering aangebring is kan data nie na die tyd verander word nie. Dit is as gevolg van die verspreide aard van data oor verskeie rekenaars wêreldwyd. Binne die stelsel vind daar gegewensuitruiling plaas en verifikasie word tussen die nodes in die stelsel uitgevoer. Dit gebeur deur middel van 'n konsensusproses.

Blokkettings is deur ontwerp beveilig en 'n voorbeeld van 'n verspreide gerekenariseerde stelsel met 'n hoë Bisantynse foutverdraagsaamheid. Gedesentraliseerde konsensus kan verkry word deur middel van die blokketting. Dit maak blokkettings geskik vir die rekordhouding van byeenkomste, aktes, mediese rekords en vir ander rekordbestuur-doeleindes, identiteitbestuur, transaksieprosesering en die bewys van herkoms. Met 'n blokketting kan daarvoor gesorg word dat 'n derde party nie meer nodig is om die betroubaarheid van 'n transaksie te waarborg nie. In die toekoms gaan blokkettings reuse implikasies inhou vir verskeie bedrywe wat tans transaksies verifieer.

Die eerste blokketting is gekonseptualiseer deur Satoshi Nakamoto ('n pseudoniem van 'n onbekende persoon of groep) in 2008. Dit is in 2009 geïmplementeer as die kernkomponent van die digitale geldeenheid bitcoin, waar dit dien as die publieke leêr vir alle transaksies. Deur die eweknienetwerk en verspreidetydstempelfunksie word die blokketting outonoom en onafhanklik bestuur. Die uitvinding van die blokketting vir bitcoin het dit die eerste digitale geldeenheid gemaak wat die dubbele-uitgawe probleem oplos, sonder die daarstel van 'n gesentraliseerde bediener.

Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik vanuit die Engelse Wikipedia vertaal.