Ian Fleming (chemikus)

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search

Ian Fleming (gebore 4 Augustus 1935) is 'n Engelse organiese chemikus, 'n emeritusprofessor van die Universiteit van Cambridge, en 'n emeritusgenoot van Pembroke College, Cambridge. Hy het die volle struktuur van chlorofil in 1967 bepaal,[1] en was betrokke by Robert Burns Woodward se ontwikkeling van die sintese van sianokobalamien. Hy het belangrike bydraes gemaak tot die gebruik van organosilikonverbindings vir stereospesifieke sintese; hierdie reaksies het aanwendings in die sintese van verbindings wat in die natuur voorkom. Hy is ook 'n produktiewe skrywer, en het 'n aantal handboeke, ensiklopediehoofstukke en invloedryke oorsigartikels geskryf.

Lewe en navorsing[wysig | wysig bron]

Ian Fleming is in Staffordshire in Engeland gebore en het in Stourbridge, Worcestershire grootgeword. Hy het in 1959 sy B.A. verwerf, en sy doktorsgraad in 1962, beide van Pembroke College. Hy het sy post-doktorale studies aan die Universiteit van Harvard met R.B. Woodward op die sintese van vitamien B12 gedoen. Hy het baanbrekerswerk in die onderwerp van stereochemie gedoen waar hy nuwe sintetiese reaksies ontwikkel het. Hy was ook 'n pionier in die aanwending van organosilikonchemie vir organiese sintese, veral vir die produksie van chirale molekules, en hy het die hoogs stabiele 8-sikloheptatriënielheptafulveniel karbokatioon gesintetiseer.[2]

Prof. Fleming het meer as 200 wetenskaplike publikasies, insluitend noemenswaardige bydraes tot die chemiese ensiklopedie "Comprehensive Organic Chemistry", en talle invloedryke oorsigartikels gelewer. Hy het ook gewilde voorgraadse handboeke geskryf oor spektroskopiese metodes vir struktuurbepaling, organiese sintese, en toepassings van frontier molekulêre orbitaal teorie op probleme in organiese chemie.

Toekennings en pryse[wysig | wysig bron]

Verwysings[wysig | wysig bron]

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]