Jalal Uddin Rumi

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Jalāl ad-Dīn Muhammad Rūmī
Mevlana Statue, Buca.jpg
Standbeeld van Jalāl ad-Dīn Muhammad Rūmī in Buca
Gebore1207
Wakhsh of Balkh, Chorasmiede-ryk, Groter Iran
Sterf17 Desember 1273 (op 65–66)
Konya, Rum-sultanaat
NasionaliteitPersies
BurgerskapPersies
Bekend virSufi swaai, Muraqaba
Mathnawī-ye ma'nawī, Dīwān-e Shams-e Tabrīzī, Fīhi mā fīhi

Jalāl ad-Dīn Muhammad Rūmī (Persies: مولانا جلال الدین محمد بلخى رومی), ook bekend as Jalāl ad-Dīn Muhammad Balkhī (جلال‌الدین محمد بلخى; Balch, 30 September 1207Konya, 17 Desember 1273) was 'n filosoof, soefi-mistikus en digter van Persiese afkoms. Rumi was 'n tydgenoot van die Sufi-mistieke Haji Bektash Veli. Rumi is een van die belangrikste figure uit die Persiese digkuns. In godsdienstige kringe staan hy ook bekend as Mawlānā/Mevlânâ (مولانا, "ons meester") of Mevlevî/Mawlawī (مولوی, "my meester"). 'n Bekende werk van Rumi is die Masnavi.

Rumi het sy skryfwerk in 1258 begin maar voordat dit voltooi is, is hy in 1273 oorlede. Die Masnavi bevat meer as 25 000 verse en word ook die 'Persiese Koran' genoem.

Rumi se onderwyser was die geheimsinnige Shams Tabrizi. Die boek Liefde ken veertig reëls deur Elif Shafak vertel die 40 reëls van Shams Tabrizi sowel as die ontmoeting tussen Shams en Rumi.