Keurvorstedom Brunswyk-Lüneburg

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Kurfürstentum
Braunschweig-Lüneburg

Keurvorstedom
Brunswyk-Lüneburg
1692 – 1814
Vlag Wapenskild
Vlag Wapen
Ligging of Hannover
Die Keurvorstedom Hannover in 1789.
Hoofstad Hannover
Taal/Tale Duits, Nedersaksies
Regering Prinsdom
Prins-keurvors
 - 1692-1698 Ernst August
 - 1698-1727 George I
 - 1727-1760 George II
 - 1760-1806 George III
Geskiedenis
 - Gevestig 1692
 - Persoonlike unie met Groot-Brittanje en Ierland 1714
 - Opname in Koninkryk Wesfale 1807
 - Ontbind 1814

Die Keurvorstedom Brunswyk-Lüneburg (Duits: Kurfürstentum Braunschweig-Lüneburg), nieamptelik bekend as die Keurvorstedom Hannover (Duits: Kurfürstentum Hannover of bloot Kurhannover), was ’n keurvorstedom van die Heilige Romeinse Ryk wat in Noordwes-Duitsland geleë was, met die hoofstad Hannover. Vir die grootste deel van sy bestaan is dit deur die Huis van Hannover regeer in ’n persoonlike unie met die Verenigde Koninkryk van Groot-Brittanje en Ierland.

Die Hertogdom Brunswyk-Lüneburg is in 1269 verdeel tussen verskillende takke van die Huis van Welfe. Die prinsdom Calenberg, wat deur ’n jonger seun se tak van die familie regeer is, het die grootste en magtigste staat in die hertogdom geword. In 1692 het die Heilige Romeinse keiser die prins van Calenberg in die keurvorsteraad aangestel en het die nuwe Keurvorstedom Brunswyk-Lüneburg ontstaan. Die lotgevalle van die keurvorstedom was nou verweef met dié van Groot-Brittanje deurdat keurvorstin Sophia van Hannover en haar familie die eerste aanspraakmakers op die Britse troon was tydens die bewind van koningin Anna, omdat Sophia haar naaste Protestantse familielid was.[1]

Die prins-keurvors van Hannover het in 1714 koning van Groot-Brittanje geword. Hannover is egter apart regeer en het sy eie regeringsliggame gehad. In 1807 is Hannover in die Napoleontiese Koninkryk Wesfale opgeneem en in 1814 is dit herstel as die Koninkryk Hannover. Die persoonlike unie met Brittanje het tot in 1837 geduur.[2]

Keurvorste van Hannover[wysig | wysig bron]

Die nuwe Keurvorstedom Brunswyk-Lüneburg het in 1692 ontstaan nadat die Heilige Romeinse keiser die prins van Calenberg in die keurvorsteraad aangestel het. Die keurvorstedom was regtens onverdeelbaar: Dit kon gebiede byvoeg, maar nie afstaan of tussen verskillende erfgename verdeel nie. Dit was voorheen die geval en het gelei tot ’n magdom Brunswyk-Lüneburg-prinsdomme. Opvolging sou volgens manlike eersgeboortereg geskied. Omdat dit teen die Saliese wet was, wat toe vir die familie gegeld het, moes dit deur die keiser goedgekeur word. Dit het in 1692 gebeur.

In dié tyd het die gebied bestaan uit die Brunswyk-Lüneburg-prinsdomme Calenberg en Grubenhagen. Daarna het die Calenberg-lyn ook die prinsdom Celle en die graafskappe Diepholz en Hoya bygekry.

Hoewel die Heilige Romeinse Ryk in 1806 ontbind het, het George III se regering nie die ontbinding as finaal beskou nie en het hy die titel keursvors tot in 1814 behou.

Keurvorste van Hannover
Beeld Naam Datum Opvolging Notas
Celle Schloss Ernest Augustus, Elector of Hanover 01.JPG Ernst August 1692-1698 Eerste keurvors Seun van Georg van Brunswyk en Lüneburg-Calenberg.
King George I by Sir Godfrey Kneller, Bt (2).jpg Georg Ludwig 1698-1727 Seun van Ernst August Het in 1714 koning George I van Brittanje en Ierland geword. Het Bremen-Verden in 1719 bygekry.
George II of Great Britain - 1730-50.jpg Georg II August 1727-1760 Seun van Georg I George II van Groot-Brittanje. Het Hadeln in 1731 bygekry.
George III of the United Kingdom.jpg Georg III Wilhelm Friedrich 1760-1806 Kleinseun van Georg II George III van die Verenigde Koninkryk. Het Osnabrück in 1803 bygekry. Hy het die titel keurvors behou tot vroeg in 1814, toe hy koning van Hannover geword het kragtens die Kongres van Wene (1814-'15).

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. Heide Barmeyer. "Hannover und die englische Thronfolge" (PDF). H-Soz-Kult. Besoek op 20 Maart 2020.
  2. Nick Harding (2007). Hanover and the British Empire, 1700-1837. Boydell & Brewer. pp. 110–. ISBN 978-1-84383-300-0.

Skakels[wysig | wysig bron]