Leon de Winter

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Leon de Winter

Leon de Winter (gebore op 24 Februarie 1954 in 's-Hertogenbosch) is 'n Nederlandse romansier en rubriekskrywer.

Vroeë lewe[wysig | wysig bron]

Leon de Winter is in die suide van Nederland gebore. Hy het grootgeword in 'n Joods-ortodokse gesin en het 'n sekondêre staatskool in 's-Hertogenbosch bygewoon. Na voltooiing van sy studies aldaar het hy ingeskryf by die Bavaria Rolprentstudios in München , asook by die Nederlandse Rolprent en Televisie Akademie in Amsterdam. De Winter het egter die akademie heftig gekritiseer, en is daar weg sonder 'n graad.

Skrywersloopbaan[wysig | wysig bron]

Nadat De Winter die akademie verlaat het, het hy televisiereekse gemaak soos Junkieverdriet en De (ver)wording van de jonge Dürer. Laasgenoemde is ook verwerk na 'n roman. Die roman handel rofweg oor 'n werklose jong man wat nie weet hoe om die lewe te hanteer nie, en derhalwe op onvermydelike wyse van sy kop af raak. De Winter het tot 1982 ook resensies geskryf vir die weeklikse tydskrif Vrij Nederland. Sy eerste suksesvolle roman was Zoeken naar Eileen W (1981). 'n Rolprent weergawe daarvan was gemaak deur Rudolf van den Berg. In 1981 het De Winter ook Place de la Bastille geskryf. In 1986 was die roman Kaplan gepubliseer. Die protagonis van die roman is 'n skrywer wat op soek is na die waarheid omtrent geboorte, liefde en die dood. In 1990 in die roman Hoffman's honger gepubliseer. Dit kan beskryf word as 'n literêre riller, en speel af in Praag.

Hoffman's honger is in 1990 gevolg deur die roman Supertex. In 1992 is die roman De ruimte van Sokolov gepubliseer. Net soos Hoffman's honger is die De ruimte van Sokolov 'n literêre riller, maar speel dit af in Israel.

In 1995 het De Winter Zionoco geskryf, wat die storie is van 'n rabbi wat sy geloof versaak het, en op soek is na sy Joodse wortels. In dieselfde jaar is sy boek, Serenade ook gepubliseer.

De Winter se nuutste romans is De hemel van Hollywood, wat in 1997 gepubliseer is, God's Gym, wat gepubliseer was in 2002, en Het recht op terugkeer, gepubliseer in 2008. In die meeste van sy werke kom protagoniste voor wat spesifiek op soek is na hul Joodse identiteit, en hierdie pogings om orde uit chaos te bewerk, is dikwels die gevolg van ontevredenheid met leë en doellose lewens.

De Winter is getrou met Jessica Durlacher, wat ook 'n Sionistiese skrywer is. Twee kinders is uit die huwelik gebore naamlik Moos en Solomonica de Winter , wie tans woonagtig is in Bloemendaal en Los Angeles.

De Winter het mettertyd meer betrokke geraak wat betref politieke stukke in koerante en tydskrifte, en ook meer verskynings op televisie gemaak wat politiese van aard is. Die mees herkenbare van die bogenoemde politiese skryfstukke is definitief die vele artikels wat hy geskryf het ter ondersteuning van Israel asook sy ondersteuning vir 'n "Islamitiese Verligting".

Op 26 Desember 2007 het de Winter aangekondig dat hy nie meer politiese skrywes op blogs en in tydskrifte gaan doen nie, en dat hy sabbatsverlof van 'n jaar oorweeg ten einde tyd saam met sy familie in Kalifornië te spandeer.[1] Een jaar het egter in drie verander, en hy het teruggegaan na Nederland en weer vir Nederlandse en Duitse koerante begin skryf.

Hy het egter voortgegaan om rubrieke en meningstukke vir koerante in Nederland te skryf, soos bv. op die verhoor van Geert Wilders,[2] kritiek op Barack Obama,[3][4] die Europese Unie, die Euro geldeenheid en finansiële bystand vir lede van die Eurogebied.[5]

Rolprentregisseur[wysig | wysig bron]

Hy was die regisseur van o.a. drie rolprente, De Verwording van Herman Dürer, De grens, tussen 1979 en 1993. Die rolprent De grens was vertoon tydens die 1984 Cannes Filmfees.[6]

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. Elsevier: "Lieve mensen, ik ben uitgeput, ik stop ermee" Geargiveer 16 Januarie 2008 op Wayback Machine
  2. Stop the Trial of Geert Wilders, Wall Street Journal
  3. Mann ohne Eigenschaften, Cicero (in Duits) Geargiveer 20 April 2010 op Wayback Machine
  4. Time for a New Ally?, Jerusalem Post
  5. Zurück zur EWG, Spiegel Online (in Duits)
  6. "Festival de Cannes: De grens". festival-cannes.com. Besoek op 2009-06-24.

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]