Lockheed P2V Neptune

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Lockheed P-2 Neptune
P-2H VP-56 1963.jpg
SP-2H of VP-56 oor die Atlantiese Oseaan
Tipe Mariene verkenning
Vervaardiger Lockheed
Nooiensvlug 17 Mei 1945
Bekendstelling Maart 1947
Onttrek 1984 uit militêre diens
Status In diens
Hoofgebruiker Amerikaanse Vloot
Programkoste -

Die Lockheed P2V Neptune is 'n Amerikaanse patrollie vliegtuig wat deur die Amerikaanse Vloot gebruik was. Dit is later vervang deur die Lockheed P-3 Orion. Nog voordat Amerika tot die Tweede Wêreldoorlog toegetree het, was daar reeds duidelikheid dat hulle oor 'n land gebaseerde patrollievleigtuig met 'n lang togafstand moet beskik en die vliegtuig se vermoë moet baie beter wees as die vliegtuie wat op daardie stadium gebruik was: die Lockheed Ventura en die Lockheed Hudson. Die Amerikaanse Vloot se behoefte was vir 'n vliegtuig wat dag en nag teen-duikboot oorlogvoering kan doen en ook teen vyandelike skepe kan optree. Lockheed het aan so 'n ontwerp begin nog voor die Vloot enige amptelike versoek gerig het. Nadat Amerika tot die oorlog toegetree het het die Vloot aanvanklik net op gevestigde en beskikbare vliegtuie gekonsentreer, Lockheed het egter op eie stoom aangegaan met die ontwikkeling van die Neptune.

Teen 1943 het die Vloot egter begin beplan aan die volgende geslag maritieme verkenningsvliegtuig en 'n versoek gerig aan Lockheed om 'n prototipe te bou. Prototipe XP2V het sy nooiensvlug voltooi op 17 Mei 1945. Daarna was veertien produksie eenhede van model P2V-1 afgelewer vanaf Maart 1947.

Ontwerp[wysig | wysig bron]

Die ontwerpers het baie aandag aan detail gegee, die romp se radius was so ver moontlik eweredig gehou sodat romp bedekkings op meer as plek gebruik kan word en minder verskillende tipes gemaak moet word. Die ontwerp het verseker dat die hele vliegtuig in onderlinge selfstandige eenhede gebou word wat dan aanmekaar geheg word en instandhouding grootliks verminder en vereenvoudig het. Dit het tot gevolg gehad dat die vliegtuig maklik gediens kon word, 'n enjin kon onder 30 minute vervang word en 'n paneel op die vlerkpunt binne 79 minute.

Die vliegtuig het egter bekend geword nog voordat dit in diens gestel was. In September/Oktober 1946 het 'n gemodifiseerde Neptune genaamd Truculent Turtle 'n tog van 18 100 km afgelê vanaf Perth, Wes-Australië tot in Columbus, Ohio sonder om te stop in 55 uur en 15 minute. Dit was 'n nuwe lang afstand wêreldrekord.

Modelle[wysig | wysig bron]

Daar was 30 verskillende modelle gebou voor produksie in 1962 gestaak is. Die eerste model was die P2V-1. Model P2V-2 was reeds 'n groot verbetering met kragtiger motors en kon ook sonar boeie dra. Model P2V-5 is die model waarvan die meeste gebou is, die model het sy eerste vlug op 29 Desember 1950 voltooi. Dit iss aangedryf deur twee Wright R-3350 motors van 3 250 perdekrag elk. Daar is ook ekstra en groot brandstof tenks in die vlerkpunte. Daar was ook 'n soeklig aan die stuurboord se tenk se voorkant wat gekoppel was aan die beweging van die twee masjinegewere in die neus. In die bakboord tenk se voorkant is 'n APS-8 soek radar; beide tenks kon weggegooi word in tye van nood.

Die P2V-5 kon ook 'n bomvrag van 3 632 kg, wat kan bestaan uit bomme, torpedos, dieptebomme asook vuurpyle onder die vlerke, dra. 'n APS-20 radar was onder die romp, net agter die neuswiel se deure, gemonteer. Daar was ook meer anti-duikboot en elektroniese steuring toerusting aan boord. Dit het tot gevolg gehad dat die bemanning vergroot het tot nege. Die P2V-5 se togafstand was 7 642 km.

Die P2V-5 was uitgevoer na Argentinië, Australië, Brasilië, Nederland en Portugal. Daar was ook in 1952 52 eenhede verskaf aan die Britse Koninklike Lugmag. Hulle het die vliegtuig Neptune MR genoem, dit was toegerus met skiettorings in die neus, en stert as ook in die dorsale posisie. Sewe-en-twintig vliegtuie se neus en stert skiettorings was later verander; die neus met deursigtige plexiglas en die stert met 'n lang keëlvormige stert waarin MAD magnetiese opsporing toerusting geïnstalleer is. Hulle het in eskader nr. 36, 203 en 210 diens gedoen. Hierdie vliegtuie was aan Amerika teruggestuur in 1957 toe daar met produksie begin is van die Avro Shackleton.

Model P2V-7 was die laaste ontwikkeling van die vliegtuig. Dit het sy eerste vlug voltooi op 26 April 1954 en was aangedryf deur twee suierenjins asook twee turbostraler motors en was die vinnigste van die al Neptune-modelle. Die APS-20 soekradar was 'n bietjie verder agtertoe gemonteer.

Teen 1970 was die P2V uitgefaseer uit die Amerikaanse Vloot se patrollie seksies. Hulle was nog egter behou in die Vloot se Reserwe Patrollie seksies. In April 1978 was die laaste reserwe eenheid toegerus met die Orion.

Kawasaki het ook 48 eenhede aan mekaar gesit in Japan en het ook 'n model ontwikkel met turboskroef-motors; dit was die P-2J genoem. Die romp was ook ietwat langer. Die twee turboskroef motors was weer ondersteun met twee straalmotors. Kawasaki het ook 83 P-2J's vervaardig met die eerste wat afgelewer is in Oktober 1969. Hulle was die laaste operasionele Neptune's, uit diens onttrek in 1985.

Tegniese besonderhede[wysig | wysig bron]

Besonderhede van die Lockheed P2V-7:
Item Statistiek
Aantal motors 4
Tipe motor Twee turboskroef en twee suierenjins
Vervaardiger Suierenjins: Wright R-3350-32W stermotors
Turboskroef: Westinghouse J34-WE-36 straalmotors
Kraglewering per motor Wright: 3 500 perdekrag
Westinghouse: 543 kg stukrag
Vlerkspan 31,65 m
Lengte 27,94 m
Hoogte 8,94 m
Vlerkoppervlakte 92,9 m2
Maks. opstygmassa 36 272 kg
Maks. snelheid 649km/h
Operasionele hoogte 6 710m
Togafstand 5 930km
Klimvermoë 366 m per minuut
Bewapening Twee 12.7 mm masjiengewere in dorsale skiettoring
Bomvrag van 3 623 kg bomme.

Bron[wysig | wysig bron]