Lockheed P-3 Orion

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Lockheed P-3 Orion
P-3c 03l (modified).jpg
'n Japannese P-3C van die Japannense kuswag
Tipe Mariene verkenning
Vervaardiger Lockheed
Nooiensvlug 25 November 1959
Hoofgebruiker Amerikaanse Vloot
Vervaardig 1961 - 1990
Aantal gebou Lockheed: 650

Kawasaki: 107

Programkoste -

Die Lockheed P-3 Orion is 'n viermotorige turboprop vliegtuig wat ontwikkel is vir mariene werk; verkenning oor die see en opsporing van duikbote. In 1957 het die Amerikaanse Vloot 'n uitnodiging gering vir die ontwerp van 'n maritieme verkenningsvliegtuig met 'n lang togafstand wat ook gebruik kan word vir die jag van duikbote om die verouderde P2V Neptune te vervang.

Lockheed het die ontwerp van hulle passasiers vliegtuig, die Electra gebruik as basis. Die Orion was 2.4 m korter en kon in sy bomlaai seemyne, dieptebomme, torpedos of selfs kernbomme vervoer. Die prototipe het sy nooiensvlug op 25 November 1959 afgelê. Die produksie modelle is in Julie 1962 in diens gestel en die laaste vliegtuig is in April 1990 voltooi.

Die Orion het 'n gedugte reputasie opgebou as 'n duikbootjagter tydens die Koue Oorlog. Vanaf die Kubaanse missielkrisis totdat die Sowjet Unie opgebreek het was daar voortdurend 'n Orion in die lug op 'n verkenningstog.

Die P-3 kan toegerus word met gesofistikeerde apparaat. Dit sluit gesofistikeerde opsporings apparaat, infrarooi elektro-optiese kameras en spesiale radar toerusting in. Die vliegtuig het geen wapens aan boord gehad vir selfverdediging nie. Dit is aangedryf deur vier Allison T56-A-14 motors en kon op bykans enige hoogte werk. Dit was ook internasionaal gebruik vir vrede- en hulp sendings. Gedurende die onrus tyd in Liberia was die P-3 die oë en ore van die magte wat V.S.A. se ambasade beskerm het. In Somalië het dit die operasies in die strate van Mogadisjoe gemonitor. In Rwanda was die P-3 gebruik om die beweging van vlugtelinge te monitor om sodoende hulp verlening effektief te kon doen. Gedurende Operasie Desert Storm, tydens die Golfoorlog, het die P-3 meer as 12,000 ure gevlieg in 1,200 verkennings togte.

Tans beskik die Amerikaanse Vloot oor twaalf aktiewe en sewe eskaders in reserwe wat beteken dat daar te enige veertig P-3 ontplooi kan word wêreldwyd. Ook was die P-3 verkoop aan Australië, Chile, Griekeland, Iran, Nederland, Nieu-Seeland, Noorweë, Portugal, Suid-Korea, Spanje en Thailand. Sommige van die vliegtuie was in Japan deur Kawasaki gebou. Kanada beskik oor 'n spesiale model wat bekend staan as die CP-140 Aurora.

Gedurende 2001 het die Amerikaanse Vloot die P-3 in Afghanistan gebruik om video seine en ander data na die land magte te stuur in werklike tyd. Die Orion se rol het oor tyd verander. Dit het begin as 'n teen-duikboot middel tot 'n oorlogsveld monitering platform oor see of land. Sy lang togafstand en vermoë om vir lang tye om teikens te beweeg was van ongelooflike waarde vir die Geallieerdes tydens Operasie Iraqi Freedom, hulle kon voortdurend die oorlogsone onder oë hou en inligting na die troepe op die grond stuur.

Die P-3 is toegerus met gevorderde duikboot opsporing sensors soos gerigte frekwensie en afstand berekenings (DIFAR) sonarboeie en magnetise opsporing toestelle (MAD). Al die toestelle is geintegreer met die vliegtuig se rekenaar.

Tegniese besonderhede[wysig | wysig bron]

Besonderhede van die Lockheed P-3 Orion:
Item Statistiek
Aantal motors 4
Tipe motor Straalmotor
Vervaardiger Allison 491Oeshp T-56-A-14 Turboskroef
Kraglewering per motor
Vlerkspan 30,36 m
Lengte 35,6 m
Hoogte 10,27 m
Vlerkoppervlakte 120,77 m2
Maks. opstygmassa 64 468 kg
Maks. snelheid 750 km/h
Operasionele hoogte 8 631m
Togafstand 4 405km
Klimvermoë 594 m per minuut
Bewapening Bomvrag van 9,080 kg. Verskeidenheid wapens kan gedra word:

Maverick AGM 65 lug tot grond missielle, Mk 46/50 torepedo's,
seemyne, diepte bomme en spesiale wapens.

Bron[wysig | wysig bron]