Philippe Pétain

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Philippe Pétain (en civil, autour de 1930).jpg

Henri Philippe Benoni Omer Joseph Pétain (24 April 1856 - 23 Julie 1951), algemeen bekend as Philippe Pétain (/peɪˈtæ̃/, Frans: [filip petɛ̃]), Maarskalk Pétain (Maréchal Pétain) of Die Ou Maarskalk (Le Vieux Maréchal), was 'n Franse algemene offisier wat aan die einde van die Eerste Wêreldoorlog die pos as marskalk van Frankryk behaal het, waartydens hy bekend gestaan het as Die Leeu van Verdun, en in samewerking met Nazi-Duitsland, dien hy van 1940 tot 1944 as die Staatshoof van Vichy-Frankryk. Pétain, wat in 1940 84 jaar oud was, is die oudste staatshoof van Frankryk.

Gedurende die Eerste Wêreldoorlog het Pétain die Franse leër tot 'n oorwinning gelei in die nege maande lange Slag van Verdun. Na die mislukte Nivelle-offensief en daaropvolgende mutinies is hy aangestel as opperbevelhebber en het hy daarin geslaag om die vertroue van die leër te herstel. Pétain het gedurende die oorlog aan bewind gebly en het as 'n nasionale held voorgekom. Gedurende die tussenoorlogse periode was hy hoof van die Franse leër gedurende die vredestyd, het hy tydens die Rifoorlog gesamentlike Frans-Spaanse operasies beveel en was hy twee keer 'n minister van regering.

Met die naderende val van Frankryk in Junie 1940 in die Tweede Wêreldoorlog, is Pétain deur president Lebrun by Bordeaux tot president van die Ministeriële Raad aangestel, en die kabinet het besluit om 'n wapenstilstandooreenkoms met Duitsland te onderteken. Die hele regering het daarna vlugtig na Clermont-Ferrand, daarna na die kuuroord Vichy in Sentraal-Frankryk verhuis. Sy regering het gestem om die gediskrediteerde Franse Derde Republiek te omskep in die Franse Staat, 'n outoritêre regime wat met die Axis saamgewerk het. Nadat Duitsland en Italië Frankryk in November 1942 beset en ontwapen het, het Pétain 'n blote marionet van die Duitse militêre administrasie geword.

Ná die oorlog is Pétain verhoor en skuldig bevind aan hoogverraad. Hy is oorspronklik ter dood veroordeel, maar weens sy ouderdom en die Eerste Wêreldoorlog is sy vonnis lewenslange tronkstraf opgelê. Hy is in 1951 oorlede.

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]