Salah Abdeslam

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Salah Abdeslam

Salah Abdeslam (15 September 1989, Brussel) is een van 10 mense wat verdink word van die terroristiese aanslag in Parys op 13 November 2015 wat 130 mense gedood het. Hy is die enigste van die groep wat oorleef het.

Hy is gebore in België en woon daar, maar beskik oor Franse nasionaliteit. Hy is glo van kindsbeen af 'n vriend van Abdelhamid Abaaoud,[1] die groep se leier. Abaaoud was reeds geradikaliseer en het in 2013 na Sirië gegaan omrede hy 'n aanhanger van daesj is. Abdeslam is deur hom oortuig om 'n terroris te word. Hy probeer sy vrou te oortuig om met hom na Sirië te gaan, maar sy weier en hy skei van haar.[2] Salah is die broer van Ibrahim wat homself in 'n Paryse kafee opgeblaas het. Die owerhede in België het 125 dae na hom gesoek, veral in die Brusselse wyk Sint-Jans-Molenbeek. Uiteindelik het hulle hom op 19 Maart 2016 gevind, 100 m van die plek waar hulle vermoed het dat hy hom vier maande geleë versteek het. Hy het sy selfoon in werking gestel en dit het die Rijkswacht in staat gestel om hom te vind.[3] Die Belgiese minister van Buitelandse Sake Didier Reynders het verklaar dat Adbeslam na die Stade de France wou gaan om homself ook op te blaas, maar het om onbekende redes besluit het dit nie te doen nie. Hy het vanuit Brussel nog aanslae beplan.[4]

Abdeslam se advokaat is Sven Mary. Hy het verklaar: "Indien iemand beskryf word as publieke vyand nommer een, wil ek hierdie misbruik van gesag beveg". Frankryk het om sy vinnige uitlewering gevra en Mary probeer om dit te verhoed.[5]

Twee dae ná sy aanhouding het 'n nuwe terroristiese aanslag in Brussel plaasgevind. In dié aanslag is 34 mense dood. Die aanslae is glo die antwoord op die groot oorwinning van Abdeslam se inhegtenisneming wat die media verkondig het en wat deur die jihadiste as groot provokasie gesien is.[6]

Sy advokaat Sven Mary het egter verklaar dat Abdeslam nie van die planne geweet het nie.[7]

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. The Atlantic (in en)”.
  2. Volkskrant 18 Maart 2016 (in nl)”.
  3. New York Times 22 Maart 2016 (in en)”.
  4. Trouw 20 Maart 2016 (in nl)”.
  5. BBC 22 Maart 2016 (in en)”.
  6. Courrier International (in fr)”.
  7. The Guardian 24 Maart 2016 (in en)”.