Takako Nishizaki

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Takako Nishizaki
Geboorte14 April 1944 (1944-04-14) (75 jaar oud)
Nagoja, Japan
Beroep(e)Violis
EtiketteNaxos
Webwerfhttp://tnviolinstudio.com
Portal.svg Musiekportaal

Takako Nishizaki Brons Bauhinia Ster (gebore op 14 April 1944) is 'n Japannese violis. Sy was die eerste student om op die ouderdom van slegs nege jaar die Suzuki Methode kursus te voltooi.[1]

Biografie[wysig | wysig bron]

Nishizaki het in 1962 van Japan na die VSA getrek. Sy het aanvanklik onder Broadus Erle by Yale-universiteit studeer, en later onder Joseph Fuchs by Juilliard.[2] In 1964 was sy die naaswenner in die Leventritt-kompetisie waarin Itzhak Perlman eersteprys gewen het.[3] In 1966 is Juilliard se Fritz Kreisler-beurs aan haar toegeken.[4]

In 1969 het sy die eerste prys gewen tydens die Juilliard Concerto-kompetisie met die speel van Mozart se Sinfonia Concertante saam met die violis Nobuko Imai. Sommige van Nishizaki se opnames met die Slowaakse Filharmoniese Orkes onder die Chicago Simfonieorkes se Kenneth Jean by Naxos van bekende vioolconcertos word hoog aangeprys deur The Penguin Guide to Recorded Classical Music. Sy het saam met pianiste soos András Schiff, Jenő Jandó en Michael Ponti gespeel en opnames gemaak en het in 'n aantal stukke vir kamermusiek gespeel.

Nishizaki is getroud met die eienaar van die Naxos etiket, Klaus Heymann, en gee klasse in viool in Hongkong,[5] waar die Brons Bauhinia Ster in 2003 aan haar toegeken is vir haar werk wat betref klassieke musiek en liefdadigheid.

Diskografie[wysig | wysig bron]

Daar is reeds meer as 'n miljoen plate van Nishizaki se opnames van Vivaldi se "Vier Seisoene" verkoop.[6]

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. "艺术家西崎崇子简介(图)_影音娱乐_新浪网". Sina.com. Besoek op 25 Mei 2010.
  2. Takako Nishizaki profile, naxos.com; besoek op 9 Maart 2015.
  3. Theodore Strongin] (22 April 1964). "Violinist wins a prize, loses a Guarnerius". New York Times.
  4. Allen Hughes (13 Januarie 1968). "Takako Nishizaki in debut recital". New York Times.
  5. Hoffmann, Frank W. (2004). Encyclopedia of recorded sound. 1 (2 uitg.). CRC Press. p. 731. ISBN 978-0-415-93835-8. Besoek op 25 Mei 2010.
  6. Anne Midgette (7 Oktober 2007). "MUSIC; A No-Frills Label Sings To the Rafters". New York Times. Besoek op 9 Maart 2015.

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]