S/2000 J 11

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
S/2000 J 11   
Ontdekking
Ontdek deur Scott S. Sheppard e.a.
Datum 2000
Wentelbaaneienskappe
Wentelbaanradius 12,1 miljoen km
Eksentrisiteit 0,21
Inklinasie 28,2°
Satelliet van Jupiter
Fisiese eienskappe
Gem. radius ~2 km
Oppervlak-temp.
min gem. maks

S/2000 J 11 is[1] vermoedelik die tweede verste prograde (met ’n wentelbaan in dieselfde rigting as sy planeet), onreëlmatige maan van Jupiter. Dit is eers beskou as lid van die Himalia-groep,[2] maar sy wenteleienskappe is nie goed bepaal nie.

Die maan is vermoedelik sowat 4 km in deursnee en wentel op ’n gemiddelde afstand van 12 miljoen km elke 274 dae om Jupiter, met ’n inklinasie van 28,2° (tot Jupiter se ewenaar) en met ’n afwyking van 0,21.[3]

Geskiedenis[wysig]

S/2000 J 11 is in 2000 ontdek deur ’n span sterrekundiges van die Universiteit van Hawaii onder Scott S. Sheppard.[4][5] Dit is vir ’n dekade daarna nie weer gesien nie en is in ’n stadium nie meer as ’n maan van Jupiter beskou nie.[1] Een teorie was dat dit teen ’n ander maan, Himalia, gebots en ’n dowwe ring om Jupiter gevorm het.[6]

Dit is egter weer ontdek in waarnemings wat in 2010 en 2011 gemaak is.[3]

Verwysings[wysig]

  1. 1,0 1,1 IAUC 7555, Januarie 2001. “FAQ: Why don't you have Jovian satellite S/2000 J11 in your system?”. JPL Solar System Dynamics. URL besoek op 2011-02-13.
  2. Sheppard, S.S.; Jewitt, D.C.; Porco, C.; "Jupiter's outer satellites and Trojans", in Jupiter: The planet, satellites and magnetosphere, red. Fran Bagenal, Timothy E. Dowling, William B. McKinnon, Cambridge Planetary Science, Vol. 1, Cambridge, VK: Cambridge University Press, ISBN 0-521-81808-7, 2004, pp. 263-280
  3. 3,0 3,1 Gareth V. Williams (2012-09-11). “MPEC 2012-R22 : S/2000 J 11”. Minor Planet Center. URL besoek op 2012-09-11.
  4. IAUC 7555: Satellites of Jupiter 5 Januarie 2001 (ontdekking)
  5. MPEC 2001-A29: S/2000 J 7, S/2000 J 8, S/2000 J 9, S/2000 J 10, S/2000 J 11 15 Januarie 2001
  6. "Lunar marriage may have given Jupiter a ring", New Scientist, 20 Maart 2010, bl. 16.

Eksterne skakels[wysig]