Io (maan)

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
Io   
Io
Io, soos waargeneem deur die Galileo-wenteltuig op 26 Junie 1996.
Ontdekking
Ontdek deur Galileo Galilei
Datum 7 Januarie 1610[1]
Alternatiewe name Jupiter I
Wentelbaaneienskappe
Periapside 420 000 km
0,002 807 AE
Apoapside 423 400 km
0,002 830 AE
Wentelbaanradius 421 700 km
0,002 819 AE
Eksentrisiteit 0,0041
Wentelperiode 1,769 137 786 dae
(152 853,504 7 s,
42,459 306 86 h)
Gem. omwentelingspoed 17,334 km/s
Inklinasie 2,21° (tot Ekliptika)
0,05° (tot Jupiter se ewenaar)
Satelliet van Jupiter
Fisiese eienskappe
Afmetings 3 660,0 × 3 637,4 × 3 630,6 km[2]
Gem. radius 1 821,3 km
(0,286 Aardes)[2]
Oppervlakte 41 910 000 km2
(0,082 Aardes)
Volume 2,53×1010 km3
(0,023 Aardes)
Massa 8,9319×1022 kga
(0,015 Aardes)
Gem. digtheid 3,528 g/cm3
Oppervlak-
aantrekkingskrag
1,796 m/s2 (0,183 g)
Ontsnapping-
snelheid
2,558 km/s
Rotasieperiode sinchronies
Rotasiespoed
by ewenaar
271 km/h
0,63 ± 0,02[3]
Oppervlak-temp.
   Oppervlak
min gem. maks
90 K 110 K 130 K[4]
Skynmagnitude 5,02 (opposisie)[5]
Atmosfeer
Oppervlakdruk Spoor
Samestelling 90% Swaweldioksied


Die orbitale resonansies van Ganymedes, Europa en Io.

Io (Grieks: Ἰώ; ook Jupiter I) is die derde grootste maan van die planeet JupiterCallisto, en ook die vierde grootste maan in die sonnestelsel ná Callisto. Io is bekend vir sy uiterste vulkanisme en die groot voorkoms van Swawel (beide is die grootste in die sonnestelsel), wat die maan se ongewone kleur veroorsaak. Die vier Galileiaanse mane is met 'n teleskoop sigbaar. In vergelyking met die ander Galileiaanse mane het Io 'n baie ligte oppervlak met 'n Albedo van 0,61, wat beteken, dat 61% van die ontvangene sonlig weerspieël word.

Galileo Galilei het die maan se bestaan op 7 Januarie 1610 geregistreer, saam met die drie ander Galileiaanse mane Callisto, Europa en Ganymedes. Die maan is vernoem ná Io, en van Hera se priesteres, 'n nimf, 'n dogter van die riviergod Inachos en 'n geliefde van Zeus in die Griekse mitologie.

Verwysings[wysig]

  1. Blue, Jennifer (9 November 2009). “Planet and Satellite Names and Discoverers”. USGS. URL besoek op 2010-01-13.
  2. 2,0 2,1 Thomas, P. C.; et al. (1998). “The Shape of Io from Galileo Limb Measurements”. Icarus 135 (1): 175–180. DOI:10.1006/icar.1998.5987.
  3. Yeomans, Donald K. (13 Julie 2006). “Planetary Satellite Physical Parameters”. JPL Solar System Dynamics. URL besoek op 2007-11-05.
  4. Rathbun, J. A. (2004). “Mapping of Io's thermal radiation by the Galileo photopolarimeter-radiometer (PPR) instrument”. Icarus 169 (1): 127–139. DOI:10.1016/j.icarus.2003.12.021.
  5. Classic Satellites of the Solar System”. Observatorio ARVAL. URL besoek op 2007-09-28.