Wladimir Kirillowitsj van Rusland

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
Groothertog Wladimir Kirillowitsj
Huis Holstein-Gottorp-Romanof
Gebore 30 Augustus 1917
Oorlede 21 April 1992
Eggenote Prinses Leonida Georgievna Bagration-Moukhransky
Kinders Groothertogin Maria Wladimirowna
Vader Groothertog Kirill Wladimirowitsj
Moeder Prinses Victoria Melita van Sakse-Koburg en Gotha

Groothertog Wladimir Kirillowitsj van Rusland (Russies: Влад́имир Кир́иллович Ром́анов; 30 Augustus 1917 – 21 April 1992) was van 1938 tot met sy dood ’n aanspraakmaker op die hoofskap van die Huis van Romanof met die titel "keiser en outokraat van Rusland".

Vroeëre lewe[wysig]

Hy is in Finland gebore as prins Wladimir Kirillowitsj, seun van groothertog Kirill Wladimirowitsj van Rusland en prinses Victoria Melita van Sakse-Koburg en Gotha. Hy was die agterkleinseun van onder andere tsaar Aleksander II en koningin Victoria van die Verenigde Koninkryk.

Wladimir se gesin het ná die Russiese Rewolusie van 1917 na Finland gevlug. Hulle het dié land in 1920 verlaat[1] en in Duitsland gaan woon. Op 8 Augustus 1922 het sy pa homself verklaar tot "kurator van die Russiese troon" en twee jaar later tot "keiser en outokraat van Rusland".[2] Wladimir het toe die titel tsarewitsj (troonopvolger) en groothertog gekry. In 1930 het sy gesin Duitsland verlaat en in Frankryk gaan woon.[3]

Tweede Wêreldoorlog[wysig]

Ná sy pa se dood op 12 Oktober 1938 het Wladimir die hoofskap van die keiserlike familie oorgeneem.[2] In 1942, tydens die Tweede Wêreldoorlog, is hy en sy familie in ’n konsentrasiekamp by Compiègne geplaas nadat hy geweier het om ’n beroep op Russiese emigrante te doen om Nazi-Duitsland te steun teen die Sowjetunie.[4]

In 1944 het die Duitse weermag die familie na die binneland geskuif uit vrees vir ’n aanval van die kus af. Hulle is daarna na Duitsland geskuif. Ná Duitsland se neerlaag was Wladimir bang om in Duitsland te bly uit vrees vir inhegtenisneming deur die Sowjetunie. Hy is na Oostenryk, waar hy die grens wou oorsteek, maar nie Liechtenstein of Switserland wou hom ’n visa gee nie en hy het in Oostenryk gebly. Wladimir se tante aan moederskant, infanta Beatrice van Orléans-Borbon, het later vir hom ’n Spaanse visa gereël en hy het in San Lucar gaan woon.

Ná die oorlog[wysig]

Wladimir en sy suster Kira (middel) by hul ouers, groothertog Kirill Wladimirowitsj en groothertogin Victoria.

Ná die oorlog het hy die meeste van sy tyd in Madrid deurgebring, maar ook tyd in Frankryk bestee. Hy is op 13 Augustus 1948 met prinses Leonida Georgievna Bagration-Moukhransky getroud. Kragtens die wette vir die Russiese troonopvolging moes ’n aanspraakmaker met ’n lid van ’n ander koninklike (nie net adellike) familie trou, anders kon sy kinders hom nie opvolg nie. Hoewel Leonida se familie, die Huis van Bagrationi, sedert die vroeë Middeleeue konings van Georgië was, het die manlike lyn van haar familie sedert 1505 nie meer regeer nie en is hulle sedertdien as Russiese adel beskou.[5] Daar is dus onmin oor of Wladimir se huwelik "gelyk" of morganaties was, en of sy aanspraak op die Russiese troon geërf kon word deur sy dogter, Maria, en of dit moes gaan na ’n ander tak van die Romanof-familie.[6]

Op 23 Desember 1969 het Wladimir ’n dekreet uitgevaardig dat sy dogter hom moet opvolg as kurator van die Russiese troon indien hy sou sterf voor ander manlike Romanof-aanspraakmakers.[7] Dit is beskou as ’n poging van Wladimir om die opvolging in sy tak van die familie te hou,[8] en is deur die hoofde van ander takke as onwettig verklaar.[6]

Groothertog Wladimir is toegelaat om Rusland in November 1991 te besoek op uitnodiging van die burgemeester van Sint Petersburg.[4]

Hy is op 21 April 1992 aan ’n oënskynlike hartaanval oorlede. Sy liggaam is na Rusland gebring, waar hy met groot vertoon in die Fort van Petrus en Paulus in Sint Petersburg begrawe is, die eerste Romanof sedert die rewolusie.

Ná sy dood het sy dogter die hoofskap van die familie oorgeneem. Dit is teengestaan deur onder andere prins Nikolaas Romanof van Rusland, wat ook ná Wladimir se dood op die hoofskap aanspraak maak[9][10] en beweer Wladimir se huwelik was morganaties.

Die groothertog was ook die titulêre Hertog van Holstein-Gottorp, ’n titel van die tsaars sedert 1773. Aangesien Holstein-Gottorp ’n manlike erfgenaam vereis, is daar twyfel oor wie hom moet opvolg. Daar word algemeen geglo die wettige erfgenaam is sy neef Paul Dimitrievich Romanovsky-Ilyinsky. Dié verkies om die naam Paul Ilyinsky te gebruik en was burgemeester van Palm Beach in Florida.[11]

Verwysings[wysig]

  1. "Soviet Turmoil; Dust Off the Throne? Shine Up the Crown? A Romanov Muses", New York Times, 30 August 1991. URL besoek op 1 August 2008.
  2. 2,0 2,1 (1998) Almanach de Gotha, 182nd, Almanach de Gotha. 
  3. "Grand Duke Cyril Dies in Paris Exile", New York Times, 13 Oktober 1938, p. 23.
  4. 4,0 4,1 Hevesi, Dennis, "Grand Duke Vladimir Dies at 74; Pretender to the Throne of Russia", New York Times, 22 April 1992. URL besoek op 1 Augustus 2008.
  5. Massie, p 268
  6. 6,0 6,1 Massie p 269
  7. Maria I Wladimirovna”. imperialhouse.ru. URL besoek op 11 Augustus 2008.
  8. Massie p 263
  9. Nikolai Romanov Prince of Russia Presentation”. nikolairomanov.com: 26 September 2002. URL besoek op 1 Augustus 2008.
  10. "Letter: A Romanoff perspective on Russian pretenders", The Independent, 13 Oktober 1994. URL besoek op 1 Augustus 2008.
  11. Theroff, Paul. “Russia”. Online Gotha. URL besoek op 1 Augustus 2008.
  • Robert K. Massie (1995). The Romanovs The Final Chapter. Jonathan Cape. ISBN 0-224-04192-4.