Himalaja

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
Kaart van die Himalajagebergte.
Lugfoto van die Himalajagebergte.
Satellietbeeld van die bergreeks.

Die Himalaja (Sanskrit: हिमालय, Nepali: हिमालय, Oerdoe: ہمالیہ‎; van Sanskrit hima ("sneeu") en ālaya ("woning"), letterlik "tuiste van die sneeu"[1]) is 'n bergreeks in Suid-Asië, wat die Indo-Ganges-plein van die Tibetaanse plato skei. Dit lê uitgestrek van Pakistan oor Indië, Nepal, Tibet (wat onder die administrasie van die Volksrepubliek van Sjina val) en Bhoetan.[2]

Die Himalajaberge is 2 400 km lank en tussen 150 en 280 km breed. Die wêreld se 14 hoogste bergtoppe is in die gebergte geleë: Berg Everest, K2, Kangchenjunga, Lhotse, Makalu, Cho Oyu, Dhaulagiri, Manaslu, Nanga Parbat, Annapurna, Gasherbrum I, Broad Peak, Gasherbrum II en Shishapangma. Berg Everest is die hoogste bergtop op aarde met 'n hoogte van 8 848 meter. Drie van die wêreld se grootste riviere ontspring in die Himalaja: Brahmaputra, Ganges en Indus.

Die Himalaja het ontstaan deur die botsing van die Indiese subkontinent met die Eurasiese plat.[3]

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. (en) Definition of Himalayas”. Oxford Dictionaries Online. URL besoek op 31 Mei 2015.
  2. (en) Barry Bishop (mountaineer). “Himalayas (mountains, Asia)”. Encyclopædia Britannica. URL besoek op 31 Mei 2015.
  3. (en) The Himalayas: Two continents collide”. USGS: 5 Mei 1999. URL besoek op 31 Mei 2015.

Koördinate: 28°0′0″N 82°0′0″O