Gaan na inhoud

Jeffrey Dahmer

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jeffrey Dahmer
’n Foto van Dahmer op 17 jaar in 'n 1977-jaarboek.
’n Foto van Dahmer op 17 jaar in 'n 1977-jaarboek.
Gebore (1960-05-21)21 Mei 1960
Oorlede 28 November 1994 (op 34)
Rede vir dood Vermoor deur medegevangene
Land VSA
Misdaad Reeks moorde
Misdaadbesonderhede
PlekOhio, Wisconsin
Datum(s) 18 Junie 1978 – 19 Julie 1991
Slagoffers 17
Vonnisbesonderhede
Aangekeer 22 Julie 1991
Vonnis Lewenslange tronkstraf (16 keer)

Jeffrey Lionel Dahmer (21 Mei 1960 - 28 November 1994) was ’n Amerikaanse reeksmoordenaar. Hy het van 1978 tot 1991 altesaam 17 jong mans in Wisconsin en Ohio verkrag, vermoor en die lyke opgesny. Baie van sy latere moorde het ook nekrofilie, kannibalisme en die preservering van liggaamsdele behels.[1] Dahmer was ook bekend as die Milwaukee-kannibaal.

Hy is op 15 Februarie 1992 skuldig bevind aan 15 van die 16 moorde wat hy in Wisconsin gepleeg het. Hy het later erken hy het 17 moorde gepleeg, die eerste hiervan in 1978 in Ohio. Die jurie het Dahmer se verweer van ’n geestesteuring verwerp en hy is tot 15 keer lewenslank gevonnis. Hy het later ’n 16de vonnis van lewenslange tronkstraf gekry vir die Ohio-moord in 1978.

Hy is op die oggend van 28 November 1994 deur ’n medegevangene in die tronk doodgeslaan.[2]

Vroeë lewe

[wysig | wysig bron]

Jeffrey Dahmer is op 21 Mei 1960 in West Allis, Wisconsin, gebore as die oudste seun van Joyce Annette Flint en Lionel Herbert Dahmer. Sy ma was van Walliese en sy pa van Duitse afkoms.[3]

Lionel Dahmer was ’n student in chemie en baie van die huis af weg. Joyce was bekend as ’n intense persoon wat baie aandag van Lionel geverg het wanneer hy tuis was. Sy het eenkeer probeer selfmoord pleeg deur ’n oordosis pille te drink waaraan sy verslaaf geraak het.[3] Dahmer het dus nie baie aandag van sy ouers gekry nie. Op skool was hy stil, maar het tog ’n paar vriende gehad.[3]

Van vroeg af was Dahmer geïnteresseerd in diere. Hy het groot insekte versamel en hulle in bottels gehou. Hy sou karkasse van dooie diere langs die pad optel en hulle naby hulle huis in stukke sny. Hy het gesê hy stel belang in hoe die diere "inmekaarpas".[1]

Josh Hitchens as Jeffrey Dahmer op 'n plakkaat vir 'n toneelstuk.

In Oktober 1966 het die gesin na Doylestown, Ohio, verhuis.[3] Dahmer se ma het toe hulle tweede kind verwag wat op 18 Desember 1966 gebore is, en Jeffrey is toegelaat om ’n naam te kies. Hy het die naam David gekies.[4] In dieselfde jaar het sy pa sy graad gekry en in die stad Akron, Ohio, as analitiese apteker begin werk.[5]

In 1968 het die gesin weer getrek, na Bath, Ohio. Op hoërskool is hy as ’n buitestaander met min vriende beskou. Hy het ook gedrink; dit is die eerste keer opgemerk toe hy 14 jaar oud was. Hy sou bier en sterk drank by die skool insmokkel[1] en dit voor, ná en tydens skooltyd drink. Hy het dit eenkeer sy "medisyne" genoem.[6] Sy onderwysers het hom as beleef en intelligent beskou, al het hy aanvanklik gemiddelde punte gekry.[7]

Toe hy puberteit bereik, het Dahmer besef hy is homoseksueel. Hy het dit nie vir sy familie vertel nie en hoewel hy en ’n ander seun ’n kort verhouding gehad het, het hulle nooit seks gehad nie.[3] Toe hy seksuele fantasieë begin kry, sou hy later vertel, het oorheersing en algehele beheer oor ’n onderdanige seksmaat deel daarvan uitgemaak.

Teen 1977 het Dahmer se punte erg begin daal. Sy ouers het vir hom ’n privaat onderwyser gekry, maar dié het net beperkte sukses behaal. In dieselfde jaar is Dahmer se ouers geskei. In Mei 1978 het hy sy hoërskoolloopbaan voltooi.

Eerste moord en diensplig

[wysig | wysig bron]

Dahmer het sy eerste moord in 1978 gepleeg toe hy 18 jaar oud was, net drie weke nadat hy met skool klaargemaak het. Hy het in dié tyd alleen in die gesin se huis gewoon. Hy het ’n 18-jarige ryloper, Steven Mark Hicks, opgelaai.[8][9] Dahmer het hom na sy huis gelok met beloftes van drank. Ná ure van saam drink, wou Hicks verder ryloop na ’n rock-konsert, maar Dahmer wou nie hê hy moes gaan nie.[10] Hy het hom van agter met ’n handgewig teen sy kop geslaan.[3] Toe Hicks bewusteloos neerval, het Dahmer hom verwurg, sy klere uitgetrek en gemasturbeer terwyl hy oor sy lyk staan.[3]

Die volgende dag het Dahmer die lyk opgekap en in ’n vlak graf in die agterplaas begrawe.[11] ’n Paar weke later het hy die lyk opgegrawe en die vleis van die bene afgesny.[1] Hy het die vleis in suur opgelos en in die toilet afgespoel; die bene het hy met ’n hamer stukkend geslaan en in die beboste gebied agter die gesin se huis gestrooi.[12]

Dahmer, in 1979 in Wes-Duitsland afgeneem. Weens sy drinkery van diens af is hy in 1981 ongeskik verklaar vir militêre diens.

Ná ’n onsuksesvolle kwartaal op universiteit het Dahmer opgeskop en by die Amerikaanse weermag aangesluit[1] waar hy as mediese spesialis opgelei is. Op 13 Julie 1979 het hy diens gedoen in Baumholder in Wes-Duitsland. ’n Medesoldaat het in 2010 beweer Dahmer het hom daar oor ’n tydperk van 17 maande herhaaldelik verkrag.[13] Hy het dit glo verskeie kere aan sy bevelvoerder gerapporteer, maar hy is nie geglo nie.[14]

Weens Dahmer se voortdurende alkoholmisbruik het sy werk verswak en hy is eindelik (eervol) uit die weermag ontslaan.[3] Op 24 Maart 1981 is hy na Fort Jackson gestuur, waar hy ’n vliegkaartjie kon kry na enige plek in Amerika waarheen hy wou gaan. Hy wou nie teruggaan huis toe nie en het Miami Beach, Florida, gekies.[15] Hier het hy werk by ’n toebroodjiewinkel gekry en ’n kamer in ’n nabygeleë motel gehuur. Hy het al sy geld op drank uitgegee en ná ’n paar maande is hy uit die motel geskop. In September 1981 het hy sy pa gebel en gevra of hy kan teruggaan Ohio toe.[3]

Ohio en West Allis

[wysig | wysig bron]

In Ohio het Dahmer bly drink en sy pa het hom in Desember 1981 na sy ouma in West Allis gestuur. Sy was die enigste familielid teenoor wie hy enige vorm van toegeneentheid getoon het.[3] Sy het aanvanklik ’n goeie invloed op hom uitgeoefen; hy het saam met haar kerk toe gegaan, takies vir haar verrig en ernstig werk gesoek, hoewel hy steeds gedrink het. Vroeg in 1982 het hy werk gekry as bloedtrekker by die Milwaukee-bloedplasmasentrum. Hy het die werk 10 maande lank gehou voordat sy pos afgeskaf is.[3] Die volgende twee jaar sou hy nie werk nie en het hy gelewe van geld wat sy ouma hom gegee het.[1]

In Januarie 1985 het hy werk gekry by ’n sjokoladefabriek en in dié tyd het hy die stad se gay kroeë, boekwinkels en saunas leer ken. Hy het ook ’n manlike mannekyn uit ’n winkel gesteel[16] en dit vir seksuele stimulasie gebruik totdat sy ouma daarop afgekom het en geëis het dat hy daarvan ontslae raak.[3] Teen laat 1985 het hy saunas begin besoek waar hy seks met ander mans gehad het. Hy het egter gefrustreerd geraak as sy seksmaats beweeg tydens seks en hy het in Junie 1986 begin om slaappille in hulle drankies te gooi. Dan het hy hulle bewustelose liggame misbruik. Eindelik is sy lidmaatskap van die saunas opgeskort en hy het hotelkamers begin huur om dié praktyk voort te sit.[3]

In dié tyd het Dahmer gelees van ’n 18-jarige jong man wat begrawe sou word. Hy het besluit om die lyk ná die begrafnis te gaan opgrawe, maar het van sy plan afgesien omdat die grond te hard was.[3]

In Augustus 1986[17] is hy in hegtenis geneem omdat hy voor twee 12-jarige seuns gemasturbeer het.[18][1] Dahmer het aanvanklik skuld beken, maar dit later teruggetrek. Die aanklag is verander na wanordelike gedrag en op 10 Maart 1987 is hy vir ’n proeftyd van ’n jaar gevonnis op voorwaarde dat hy berading kry.[1]

Daaropvolgende moorde

[wysig | wysig bron]

Ambassador-hotel

[wysig | wysig bron]
Steven Toumi in 1979.

In November 1987 het Dahmer die 25-jarige Steven Tuomi van Ontonagon in ’n kroeg ontmoet en hom na die Ambassador-hotel genooi waar hy ’n kamer gehuur het. Volgens Dahmer was hy nie van plan om Tuomi te vermoor nie; hy wou hom net bedwelm en seks met sy bewustelose liggaam hê. Toe hy die volgende oggend wakker word, was Tuomi dood en sy eie vuiste en een voorarm was vol kneusplekke. Hy kon glad nie onthou dat hy Tuomi vermoor het nie[18][1] en "kon dit nie glo nie". Hy het toe ’n groot tas gekoop, Tuomi se lyk daarin gesit en dit na sy ouma se huis geneem. Daar het hy die volgende oggend die kop, arms en bene van die torso afgesny.[19] Hy het die vleis in hanteerbare stukke gesny en in plastieksakke gesit.[3] Die bene het hy in ’n laken toegedraai en met ’n hamer stukkend gekap. Hy het alles in ’n vullisdrom gegooi.[1]

Hy het die kop twee weke lank gehou, dit gekook en gebleik en vir seksuele stimulasie gebruik. Eindelik was dit te bros weens die bleikproses en hy het daarvan ontslae geraak.[3]

Nog moorde

[wysig | wysig bron]

Ná Tuomi se dood het Dahmer aktief begin soek na slagoffers. Hy sou die meeste in gay kroeë ontmoet, na sy ouma se huis lok en hulle net voor of ná seks bedwelm. Dan sou hy hulle verwurg.[20]

Twee maande ná die moord op Tuomi het Dahmer die 14-jarige manlike prostituut James Doxtator genooi om vir foto's te poseer. Daar het hy hom bedwelm en verwurg.[3] Dahmer het die lyk vir ’n week in die huis se kelder gelos voordat hy op dieselfde manier as voorheen daarvan ontslae geraak het. Op 24 Maart 1988 het hy die 22-jarige, biseksuele Richard Guerrero buite ’n kroeg ontmoet.[1] Hy is bedwelm en met ’n leerband verwurg voordat Dahmer orale seks op die lyk uitgevoer het.[3] Die res van die proses was dieselfde as met Tuomi en Doxtator se moord.

In September 1988 het Dahmer se ouma hom gevra om ander blyplek te soek weens sy gewoonte om jong mans laat snags huis toe te bring asook die slegte reuk in die kelder en motorhuis. Dahmer het ’n eenslaapkamerwoonstel gevind en op 25 September ingetrek.[21] Die volgende dag is hy in hegtenis geneem omdat ’n 13-jarige seun wat hy na sy woonstel gelok het, bedwelm en betas het.[22] In Januarie 1989 is hy skuldig bevind.[1] Hy sou in Mei 1989 gevonnis word.[23]

Twee maande ná sy skuldigbevinding en twee maande voordat hy gevonnis sou word, het Dahmer die vyfde keer gemoor. Sy slagoffer was die 24-jarige aspirantmodel Anthony Sears, wat hy op 25 Maart 1989 in ’n gay kroeg ontmoet het. Volgens Dahmer het hy nie dié aand ’n slagoffer gesoek nie, maar Sears het net voor sluitingstyd met hom begin gesels. Hy het hom genooi na sy ouma se huis, waar hy intussen weer ingetrek het. Daar het hulle orale seks gehad voordat Dahmer hom bedwelm en verwurg het. Die volgende oggend het hy Sears se lyk in sy ouma se bad gesit en hom onthoof.[3] Hy het die vleis van die bene gestroop, die bene stukkend gekap en in ’n vullisdrom gegooi. Volgens Dahmer het hy Sears "besonder aantreklik" gevind; dit was sy eerste slagoffer van wie hy liggaamsdele gehou het: hy het sy kop en geslagsdele in asetoon gepreserveer[24] en in sy sluitkas by die werk gebêre. Toe hy die volgende jaar na ’n nuwe blyplek trek, het hy dit soontoe geneem.[25]

Op 23 Mei 1989[23] is Dahmer gevonnis tot ’n proeftyd van vyf jaar en ’n jaar in ’n werkkamp, waar hy uitgelaat sou word om te gaan werk; hy moes ook as ’n seksoortreder registreer.[26]

Ná 10 maande is hy uit die werkkamp vrygelaat en het sy proeftyd begin.[3] Hy het eers na sy ouma in West Allis teruggetrek[27] voordat hy in Mei 1990 by ’n nuwe woonstel in Milwaukee ingetrek het.

924 North 25th Street

[wysig | wysig bron]

Binne ’n week in sy nuwe woonstel by 924 North 25th Street het Dahmer sy sesde slagoffer, Raymond Smith, vermoor. Smith was ’n manlike prostituut vir wie Dahmer na die woonstel gelok het. Hier het hy Smith ’n drankie met sewe slaappille gegee en hom met sy hande verwurg. Die volgende dag het hy ’n kitskamera gekoop en foto's van Smith se lyk in verskeie suggestiewe posisies geneem voordat hy dit in die badkamer opgesny het. Die arms, bene en pelvis het hy gekook en die bene in sy wasbak afgespoel.[3] Die skedel het hy met spuitverf geverf en langs Anthony Sears s’n gesit.[28] Dié het hy intussen van die werk af gebring.

Sowat ’n week later, op 27 Mei, het hy nog ’n jong man na sy woonstel gelok. Op dié geleentheid het hy egter per ongeluk self die gedokterde drankie gedrink. Toe hy wakker word, was die man weg en hy het ontdek hy is van $300 en ’n horlosie beroof.

In Junie 1990 het Dahmer ’n 27-jarige kennis, Edward Smith, na sy woonstel genooi. Nadat hy hom verwurg het, het hy die liggaam maande lank in die vrieskas gehou.[3] Drie maande later het hy die 22-jarige Ernest Miller van Chicago na sy woonstel genooi. Dié keer het hy net twee slaappille gehad, en daarom het hy Miller se nekslagaar met ’n mes afgesny. Hy het foto's van die lyk geneem en dit daarna opgesny terwyl hy die afgesnyde kop gesoen en daarmee gepraat het. Miller se hart, boarmspier en dele van die vleis is in die vrieskas gebêre;[1] die res van die skelet is in ’n oplossing gekook sodat die vleis maklik van die bene kan afkom. Die bene is in ’n ligte bleikmiddel laat lê. Hy het weer die skedel geverf en toe ’n laag emalje aangewend.[3]

Drie weke later, op 24 September, het Dahmer vir David Thomas, die 22-jarige pa van ’n kind, in ’n winkelsentrum raakgeloop en hom genooi om saam met hom by sy woonstel te kom drink. Nadat hy hom bedwelm het, was hy nie meer tot hom aangetrokke nie, maar hy het hom in elk geval vermoor omdat Thomas kwaad sou gewees het dat Dahmer hom bedwelm het. Hy het geen dele van die lyk gehou nie, maar wel foto's geneem tewyl hy die lyk opsny. Die foto's het gehelp om Thomas later te identifiseer.[23]

Dahmer sou eers weer vyf maande later moor. Hy het in dié tyd by sy paroolbeampte gekla dat hy angstig en depressief is en hy het selfs selfmoordgedagtes gehad.[1] In Februarie 1991 het Dahmer die 17-jarige Curtis Straughter vermoor. Hy het die skedel, hande en geslagsdele gehou. Minder as twee maande later, op 7 April, het hy die 19-jarige Errol Lindsey[29][30] raakgeloop en na sy woonstel genooi. Toe hy bedwelm was, het Dahmer ’n gat in sy skedel geboor en soutsuur daarby ingegooi om ’n permanente willose en onderdanige toestand te probeer teweegbring. Volgens Dahmer het Lindsey hierna wakker geword en gesê: "Ek het hoofpyn. Hoe laat is dit?"[31] Hierna het Dahmer hom weer bedwelm en verwurg.

Teen 1991 het ander woonstelbewoners in Dahmer se blok begin kla oor die slegte reuk wat uit sy woonstel kom, asook snaakse geluide soos goed wat val en die klank van ’n kettingsaag.[32] Toe die opsigter van die blok Dahmer daaroor kontak, het hy een keer gesê sy vrieskas het gebreek en die inhoud het sleg geword, en ’n ander keer dat al sy tropiese visse doodgegaan het.[3]

Op die middag van 26 Mei 1991 het Dahmer die 14-jarige Konerak Sinthasomphone na sy woonstel gelok; hy was die jonger broer van die seun wat Dahmer in 1988 gemolesteer het. Terwyl die seun bedwelm was, het Dahmer orale seks met hom gehad. Hy het daarna ’n gat in sy skedel geboor en soutsuur in die frontale lob van die brein gespuit. Dahmer het verskeie biere gedrink terwyl hy langs die bewustelose Sinthasomphone lê. Toe het hy verder by ’n kroeg gaan drink en nog alkohol gekoop.[3]

Vroeg die oggend, op pad terug, het Dahmer die seun naby sy woonstel op ’n straathoek sien sit. Hy was nakend en het met drie histeriese vroue gesels wat by hom staan.[33] Dahmer het vir die vroue gesê die seun is sy minnaar en het hom probeer weglei. Die vroue het egter intussen 911 gebel.[34] Toe twee konstabels opdaag, het Dahmer gesê Sinthasomphone was sy 19-jarige minnaar en dat hy dikwels so optree as hy dronk is. Toe een vrou wou keer dat Dahmer hom weglei omdat die seun hom teengesit het en daar bloed by sy sitvlak uitgekom het, het een konstabel haar kru ingelig om hulle uit te los, want dit is duidelik ’n geval van twee minnaars wat baklei.[35][3][36]

Anthony Hughes in 1977.

Die konstabels het hierna saam met Sinthasomphone en Dahmer na laasgenoemde se woonstel geloop. Hulle het ’n vreemde reuk "soos dié van ontlasting" in die woonstel geruik (dit was die reuk van 'n ander slagoffer se ontbindende lyk).[37] Hulle is toe daar weg nadat hulle vir Dahmer gesê het hy "moet mooi kyk" na Sinthasomphone.[3]

’n Blote oproep sou onthul het Dahmer is ’n veroordeelde kindermolesteerder op parool.[38]

Hy het hierna nog soutsuur in Sinthasomphone se brein gespuit; dié keer was dit noodlottig. Die volgende dag het Dahmer by die werk afgevat om die twee lyke in sy woonstel op te sny. Hy het albei kopbene gehou.

Teen die somer van 1991 het Dahmer sowat een persoon per week vermoor: Op 30 Junie het hy na Chicago gereis en die 20-jarige Matt Turner by ’n bushalte raakgeloop.[1] Turner het sy aanbod aanvaar om na Milwaukee te reis sodat Dahmer foto's van hom kon neem. Daar is hy bedwelm, verwurg en sy lyk opgesny. Vyf dae later, op 5 Julie, het Dahmer die 23-jarige Jeremiah Weinberger na sy woonstel genooi. Hier het hy kookwater by Weinberger se skedel probeer inspuit. Dié het in ’n koma verval en is twee dae later dood.[3] Op 15 Julie het Dahmer die 23-jarige Oliver Lacy na sy woonstel genooi en hom bedwelm. Dahmer wou dié keer die tyd uitrek wat hy saam met sy slagoffer deurbring. Nadat ’n poging om Lacy met chloroform bewusteloos te maak misluk het, het Dahmer sy werk gebel en ’n dag af gevra. Hy het Lacy toe verwurg en met die lyk seks gehad voordat hy dit opgesny het. Die kop en hart is in die yskas gebêre, en die skelet in die vrieskas.[39]

Vier dae hierna, op 19 Julie, het Dahmer gehoor hy is afgedank. Direk hierna het hy die 25-jarige Joseph Bradehoft na sy woonstel genooi, hom verwurg en twee dae op die bed gelos. Hierna het hy sy kop afgekap, skoongemaak en in die yskas gebêre.[3]

Arres

[wysig | wysig bron]

Op 22 Julie 1991 het Dahmer drie mans genader en hulle $100 beloof as hulle saam met hom na sy woonstel gaan, bier drink en hom geselskap hou.[3] Die 32-jarige Tracy Edwards het ingestem. Hy het ’n vreemde reuk gekry en die soutsuur op die vloer gesien. Dahmer het verduidelik hy gebruik dit om stene mee skoon te maak. Ná ’n rukkie het Dahmer skielik ’n boei om Edwards se een pols vasgemaak, maar kon nie daarin slaag om sy hande te boei nie.[40] Dahmer het toe gesê hulle moet kamer toe gaan sodat hy kaalfoto's van Edwards kon neem. Hier het hy ’n mes te voorskyn gebring en Edwards daarmee gedreig. Hy het onder meer vir hom gesê hy gaan sy hart eet.[1]

In herhaalde pogings om te keer dat Dahmer hom aanval, het Edwards bly sê hy is Dahmer se vriend en gaan hom nie verlaat nie. Hy het toe voorgestel hulle gaan drink ’n bier in die sitkamer, waar daar lugreëling is. Hier het Edwards vir Dahmer in die gesig geslaan, hom van balans af gegooi en by die oop voordeur uitgevlug.[41]

In die straat het hy twee konstabels voorgekeer en vir hulle vertel wat gebeur het. Hy is saam met hulle na Dahmer se woonstel. In die slaapkamer het een van die konstabels naakfoto's gekry en foto's van half opgesnyde menslike lyke. Toe Dahmer sien hy kom daarmee terug om vir sy kollega te wys, het hy met die konstabels begin baklei. Hulle het hom egter oorrompel en nog polisiemanne ontbied. Intussen het hulle die afgesnyde kop van ’n man in die yskas gekry.[1]

Toe die polisie later die woonstel deeglik deursoek, het hulle vier afgesnyde koppe in die kombuis gekry. Sewe skedels, sommige geverf en ander gebleik, is in Dahmer se slaapkamer en in ’n kas gekry.[42] Ook twee menslike harte[43] en ’n stuk armspier is in die yskas gekry. In die vrieskas is ’n hele torso ontdek, plus ’n sak organe en stukkies vleis wat aan die ys vassit.[3] Elders in die woonstel is twee hele skelette gekry, ’n paar hande, twee afgesnyde en gepreserveerde penisse, ’n gemummifiseerde kopvel en nog drie torso's in ’n drom met ’n suuroplossing. Altesaam 74 foto's van die opsnyding van die slagoffers se lyke is gevind.[44]

Bekentenis

[wysig | wysig bron]

Die ondervraging van Dahmer deur speurder Patrick Kennedy het op 23 Julie 1991 begin. Oor ’n tydperk van twee weke het hy, en later ook speurder Patrick Murphy, Dahmer altesaam 60 uur lank ondervra.

Dahmer het sy reg om ’n prokureur teenwoordig te hê van die hand gewys. Hy het gesê hy wil alles beken, "want ek het dié gruwel geskep en dit maak net sin dat ek alles moontlik doen om ’n einde daaraan te bring".[3] Hy het erken hy het sedert 1987 altesaam 16 jong mans in Wisconsin vermoor, en nog ’n slagoffer, Steven Hicks, in 1978 in Ohio.

Die meeste slagoffers was bewusteloos toe hulle vermoor is, hoewel sommige gesterf het nadat soutsuur of kookwater in hulle skedels gespuit is. Hy het erken hy het nekrofilie gepleeg met verskeie van sy slagoffers se lyke, onder meer met hulle ingewande terwyl hy hulle lyke opgesny het. Hy het ook van die harte, lewers, boarmspiere en dele van die bobene geëet.[1]

Gevra oor hoekom hy in die twee maande voor sy arres soveel meer mense vermoor het, het hy gesê hy "het heeltemal meegevoer geraak" deur sy drang om te moor. "Dit was ’n knaende en nimmereindigende begeerte om tot elke prys by iemand te wees. Iemand mooi, regtig mooi. Dit was eenvoudig heeldag lank in my kop."[3]

Op die vraag oor hoekom hy sewe skedels en twee volle skelette gehou het, het hy gesê hy was besig om ’n privaat altaar van die skedels te bou wat hy op ’n swart tafel wou neersit. Hy wou wierook op elke punt van die tafel sit en bo dit alles ’n groot blou lamp hang. Die tafel wou hy voor ’n venster neersit wat bedek is met ’n swart, deurskynende stortgordyn, en hy wou in ’n swart leerstoel voor die altaar sit.[3]

Aanklagte

[wysig | wysig bron]

Op 25 Julie 1991 is Dahmer aangekla van vier moorde. Teen 22 Augustus is hy van nog 11 moorde in die deelstaat Wisconsin aangekla.[23] Op 14 September het ondersoekers in Ohio dele van bene geïdentifiseer as dié van Steven Mark Hicks nadat hulle honderde ander beenstukke in die beboste gebied agter die Dahmers se gesinshuis gekry het.[45] Dahmer is drie dae later van Hicks se moord aangekla.[46]

Hy is nie aangekla van die moord op Steven Tuomi nie omdat dit nie sonder twyfel bewys kon word nie[47] en Dahmer dit nie kon onthou nie;[48] ook nie van poging tot moord op Tracy Edwards nie.[49]

Verhoor

[wysig | wysig bron]

Jeffrey Dahmer se verhoor het op 30 Januarie 1992 begin.[50] Hy het in Milwaukee voor regter Laurence Gram tereggestaan op 15 aanklagte van moord.

Aangesien Dahmer skuld beken het, was die hoofdoel van die verhoor om te bepaal of hy ’n geeste- of persoonlikheidsteuring het:[3] die verdediging se verweer was dat Dahmer versteurd was weens sy drang tot nekrofilie, sy begeerte om met lyke seks te hê. Een sielkundige vir die verdediging het hom gediagnoseer met 'n grenspersoonlikheidsteuring.[51][52][53]

Die staat het die verweer van ’n geestesteuring verwerp en een sielkundige vir die staat het gesê Dahmer het nie aan nekrofilie gely nie omdat hy seks met lewende, willose mense wou hê. Hy het hom ook gediagnoseer met 'n grenspersoonlikheidsteuring.[54] ’n Ander sielkundige het gesê Dahmer het geen geestesiekte nie; hy was ’n slinkse, berekende persoon.[3] Hy het Dahmer ook met 'n grenspersoonlikheidsteuring gediagnoseer.

’n Psigiater het ook getuig hy glo nie Dahmer was geestesiek nie; hy het tot uiterstes gegaan om die moorde te beplan en seker te maak niemand sien hom nie. Sy misdade was dus nie impulsief nie.[55] Hy het ook geglo as Dahmer ’n onbeheerbare drang gehad het om te moor, sou hy nie groot hoeveelhede alkohol voor die tyd moes drink nie; hy het dit gedoen om sy inhibisie te oorkom sodat hy kon moor, want hy sou dit nie andersins kon doen nie.[55]

Op 15 Februarie het die jurie besluit Dahmer het nie aan ’n geestesteuring gely toe hy die moorde gepleeg het nie.[56] Op die eerste twee aanklagte is hy gevonnis tot lewenslange tronkstraf plus 10 jaar,[57] en op die ander 13 aanklagte verpligte lewenslange tronkstraf plus 70 jaar. Die doodstraf kon nie oorweeg word nie omdat Wisconsin dit in 1853 al afgeskaf het.[58]

Drie maande later is Dahmer aan Ohio uitgelewer om tereg te staan vir die moord op sy eerste slagoffer, Steven Hicks.[59] Hy het skuld beken en het op 1 Mei 1992 ’n 16de lewenslange tronkstraf gekry.[60]

Gevangenisstraf en dood

[wysig | wysig bron]
Die Columbia-gevangenis in Portage, Wisconsin, waar Dahmer tot met sy dood aangehou is.

Dahmer het sy vonnis in die Columbia-gevangenis in Portage, Wisconsin, uitgedien.[61] Hy is vir die eerste jaar in eensame aanhouding gehou uit vrees vir sy veiligheid.[62] Daarna is hy met sy toestemming oorgeplaas na ’n afdeling met laer sekerheid, waar hy ’n werk gegee is om twee uur per dag die toiletblok skoon te maak.

Kort ná sy lang bekentenis in 1991 het Dahmer gevra of hy ’n Bybel kan kry.[23] Die versoek is toegestaan en Dahmer het al hoe meer tyd aan godsdiens gewy. Hy het ’n wedergebore Christen geword en in Mei 1994 is hy in die tronk gedoop.[63][64]

Op die oggend van 28 November 1994 het Dahmer en twee medegevangenes, Jesse Anderson en Christopher Scarver, hulle selle verlaat vir werk. Hulle is vir sowat 20 minute sonder toesig in die gim se storte gelos. Kort hierna is Dahmer op die vloer gevind met ernstige kopwonde, hoewel hy nog geleef het. Hy is herhaaldelik met ’n ysterstaaf geslaan.[65] Hy is na ’n hospitaal gehaas, maar ’n uur later dood verklaar. Jesse Anderson is ook gewelddadig aangerand en is twee dae later dood.[66][67] Hulle aanvaller, die 25-jarige Christopher Scarver, wat ’n vonnis van lewenslank uitgedien het vir ’n 1990-moord, het beken hy het hulle aangeval, hoewel hy nie die aanvalle vooraf beplan het nie. Hy is op 15 Mei 1995 nog twee vonnisse van lewenslange tronkstraf opgelê vir die moord op Dahmer en Anderson.[68]

Dahmer het in sy testament bepaal daar moet geen diens wees nie en sy lyk moet veras word.[69] Dit is in September gedoen en die as is tussen sy ouers verdeel.[70]

Nadraai

[wysig | wysig bron]

Op 5 Augustus 1991, terwyl die aard en omvang van Dahmer se misdade aanvanklik aan die lig gekom het, is 'n nagwaak gehou om Milwaukee se gemeenskap te help heel.[71] Dit is deur meer as 400 mense bygewoon, onder andere gemeenskapsleiers, gayregteaktiviste en familielede van verskeie van Dahmer se slagoffers. Volgens die organiseerders was die doel van die nagwaak om die mense van Milwaukee in staat te stel "om hulle gevoelens van pyn en woede oor wat gebeur het te deel".[72]

Dahmer se moorde is gepleeg in 'n tyd toe daar groot rassespanning in Milwaukee was. In 'n onderhoud in Augustus 1991 met die Christian Science Monitor het 'n professor in gemeenskapstudies aan die Universiteit van Wisconsin-Milwaukee, Walter Farrell, gesê die moorde en optrede van die polisiemanne John Balcerzak en Joseph Gabrish in verband met die slagoffer Konerak Sinthasomphone het klem gelê op die rassespanning in die stad.[73]

Milwaukee se gay toneel was ten tyde van die moorde ondergronds, en baie gay mans het skuilname gebruik.[74] Baie mense in die stad se gay gemeenskap was senuweeagtig oor die bedoelings van ander nadat Dahmer se moorde aan die lig gekom het. Dié vrees en agterdog het egter nie lank geduur nie. Die gebruik van skuilname het gedurende die 1990's afgeneem.[74]

Die Oxford-woonstelblok by 924 North 25th Street, waar Dahmer 12 van sy slagoffers vermoor het, is in November 1992 gesloop.[75] Die perseel is nou onbebou.

Dahmer se boedel is tussen 11 van Dahmer se slagoffers verdeel nadat hulle skadeloosstelling geëis het. Hoewel hulle gesê het dit is nie uit geldsug nie, het die aankondiging omstredenheid veroorsaak.[76][77] Dahmer se besittings is daarna vernietig en op 'n onbekende plek begrawe.[78]

In 1995 het die pa van die slagoffer Jeremiah Weinberger Dahmer se paroolbeampte, Donna Chester, aangekla en beweer sy het nagelaat om Dahmer se woonstel te besoek soos wat sy moes gedoen het terwyl Dahmer op parool was, en dat sy nagelaat het om agter te kom Dahmer gaan geestelik agteruit en kan dus weer by misdade betrokke raak. Weinberger sr. het aangevoer sy seun se dood was weens die nalatigheid van Chester en Wisconsin se departement van gesondheid en sosiale dienste. Die eis is in September 1995 afgewys.[79]

In 1994 het Lionel Dahmer die boek A Father's Story gepubliseer en 'n deel van die opbrengs aan die slagoffers se families geskenk. Die meeste families het hom en sy tweede vrou, Shari, gesteun. Drie families het hom egter gedagvaar: twee omdat hy hulle name in die boek gebruik het sonder toestemming,[80] en die derde familie (Steven Hicks s'n) het hom, Shari en sy voormalige vrou, Joyce, aangekla van ouerlike nalatigheid.[81]

Lionel Dahmer het saam met Shari gewoon tot met haar dood in Januarie 2023.[82] Hy is op 5 Desember 2023 aan natuurlike oorsake dood.[83] Albei het geweier om hulle van te verander en het hulle liefde van Dahmer verklaar ondanks sy misdade.[84]

Joyce is op 27 November 2000 aan kanker oorlede. Sy het voor haar dood minstens een keer probeer selfmoord pleeg.[85] Dahmer se jonger broer, David, het sy van verander en lewe in anonimiteit.[86]

Slagoffers

[wysig | wysig bron]

Jeffrey Dahmer het tussen 1978 en 1991 altesaam 17 jong mans vermoor, van wie 12 in sy wonstel by North 25th Street. Drie slagoffers is in sy ouma se huis in West Allis vermoor en opgesny. Sy eerste en tweede slagoffer is onderskeidelik by sy ouers se huis in Ohio en die Ambassador-hotel in Milwaukee vermoor. Altesaam 14 van die slagoffers was uit etnieseminderheidsgroepe; nege was swart. Dahmer het volgehou sy slagoffers se ras was onbelangrik; dit was hulle liggaamsbou wat sy aandag getrek het.[87] Onafhanklike forensiese spesialiste wat 'n studie van die slagoffers gedoen het, het bevestig hulle afmetings stem ooreen.[88]

Die meeste van Dahmer se slagoffers is verwurg nadat hulle verdoof is. Sy eerste slagoffer is dood nadat hy geslaan en gewurg is en sy tweede slagoffer is doodgeslaan. Vier van die slagoffers wat in 1991 dood is, het gate in hulle brein gehad waardeur Dahmer soutsuur of kookwater gespuit het[89] in 'n poging om 'n permanente onderdanige toestand te skep. Hoewel dit hulle dood veroorsaak het, was dit nie Dahmer se bedoeling nie.[90]

1978

[wysig | wysig bron]
  • 18 Junie: Steven Mark Hicks, 18. Hy is laas gesien terwyl hy na 'n rock-konsert in Bath, Ohio, geryloop het.[91] Dahmer het gesê Hicks het sy aandag getrek omdat hy kaalbors was. Dahmer het hom met 'n handgewig geslaan en hom daarmee verwurg voordat hy die lyk opgesny het. Hy het Hicks se bene toe fyngekap en agter die Dahmers se huis gestrooi.[92][93]

1987

[wysig | wysig bron]
  • 20 November: Steven Walter Tuomi, 25. In 'n kamer in die Ambassador-hotel in Milwaukee vermoor. Dahmer het beweer hy kon nie onthou dat hy Tuomi vermoor het nie, maar het gesê hy moes hom doodgeslaan het terwyl hy baie dronk was. Sy lyk is in sy ouma se huis opgesny en die oorblyfsel in 'n vullisblik gegooi. Niks daarvan is ooit gevind nie.[94]

1988

[wysig | wysig bron]
  • 16 Januarie: James Edward Doxtator, 14. Dahmer het hom buite 'n gay kroeg in Wisconsin ontmoet en na West Allis gelok deur voor te gee hy sal hom $50 betaal om vir naakfoto's te poseer. Dahmer het Doxtator verwurg en sy lyk 'n week lank in die kelder gehou voordat hy hom opgesny en die oorblyfsels in 'n vullisblik gegooi het.[95]
  • 24 Maart: Richard Guerrero, 22. Dahmer het hom in sy slaapkamer in West Allis bedwelm en verwurg. Hy het Guerrero se lyk in die kelder opgesny, die vlees in suur opgelos en die bene in 'n vullisblik gegooi. Hy het die skedel gebleik en verskeie maande lank gehou voordat hy daarvan ontslae geraak het. Geen oorblyfsels is ooit gevind nie.[96]

1989

[wysig | wysig bron]
  • 25 Maart: Anthony Lee Sears, 24. Sears was die laaste slagoffer wat Dahmer by sy ouma se huis bedwelm en verwurg het; hy was ook die eerste slagoffer van wie Dahmer permanent liggaamsdele gehou het.[97] Sy gepreserveerde skedel en geslagsdele is 1991 by 924 North 25th Street gevind ná Dahmer se arres.[98]

1990

[wysig | wysig bron]
  • 20 Mei: Raymond Lamont Smith (ook bekend as Ricky Beeks), 32.[99] Die eerste slagoffer wat in Dahmer se woonstel in North 25th Street vermoor is. Smith was 'n manlike prostituut wat Dahmer in 'n kroeg ontmoet het. Dahmer het slaappille in Smith se drankie gegooi en hom op sy kombuisvloer verwurg.[100] Sy skedel is gespuitverf en gehou.
  • 14 Junie: Edward Warren Smith, 27.[101] 'n Kennis van Dahmer wat laas op 'n partytjie saam met hom gesien is.[102] Dahmer het Smith se skelet in suur opgelos; sy skedel is per ongeluk vernietig toe Dahmer dit in die oond gesit het in 'n poging om vog te verwyder. Geen oorblyfsels is ooit gevind nie.[103]
  • 2 September: Ernest Marquez Miller, 22. Miller was 'n dansstudent wat Dahmer buite 'n boekwinkel ontmoet het. Volgens Dahmer was hy baie tot Miller aangetrokke. 'n Nekaar is afgesny voordat sy lyk in die bad opgesny is. Dahmer het sy hele skelet onder in 'n liasseerkabinet gebêre en sy hart, lewer, boarmspiere en dele van sy bobene in die vrieskas om later te eet.[104]
  • 24 September: David Courtney Thomas, 22. Het Dahmer naby 'n winkelsentrum ontmoet. Hy is na Dahmer se woonstel gelok met beloftes van geld vir naakfoto's. Nadat hy bewusteloos geraak het weens 'n gedokterde drankie, het Dahmer besluit hy "is nie my tipe nie". Tog het hy Thomas verwug en Polaroidfoto's geneem terwyl hy die lyk opsny. Geen oorblyfsels is ooit gevind nie.[105]

1991

[wysig | wysig bron]
  • 18 Februarie: Curtis Durrell Straughter, 17. Dahmer het hom genader terwyl hy by 'n bushalte naby die Marquette-universiteit gestaan het. Dahmer het Straughter na sy woonstel gelok, waar hy hom bedwelm, verwurg en sy lyk in die bad opgesny het. Hy het Straughter se skedel, hande en geslagsdele gehou.[106]
  • 7 April: Errol Lindsey, 19, die eerste slagoffer op wie hy sy "driltegniek" togepas het, soos hy dit genoem het. Dit was 'n proses waarin hy gate in die slagoffer se skedel geboor en soutsuur in sy brein ingespuit het. Volgens Dahmer het Lindsey ná die prosedure wakker geword, waarna Dahmer hom weer met 'n drankie bedwelm en verwurg het. Dahmer het sy lyk afgeslag en die vel verskeie weke lank gehou. Sy skedel is ná Dahmer se arres gevind.[106]
  • 24 Mei: Tony Anthony Hughes, 31. Dahmer het hom na sy woonstel gelok met beloftes van betaling vir naakfoto's. Omdat Hughes doof was, het hy en Dahmer met geskrewe aantekeninge gekommunikeer.[106] Die inspuiting van soutsuur in Hughes se skedel was noodlottig. Sy lyk het drie dae lank op Dahmer se slaapkamervloer gelê voordat dit opgesny is. Dahmer het die hele proses afgeneem. Sy skedel is behou.[107]
  • 27 Mei: Konerak Sinthasomphone, 14, die jonger broer van die seun wat Dahmer in 1988 gemolesteer het. Dahmer het Sinthasomphone bedwelm en soutsuur in sy brein gespuit. Hy het hom toe alleen in die woonstel gelos en gaan bier koop. Toe hy terugkom, het Sinthasomphone nakend en gedisoriënteer in die straat gesit terwyl drie ontstelde vroue hom probeer help het. Toe die polisie opdaag, het Dahmer hulle daarvan oortuig dat hy en Sinthasomphone minnaars is en dat Sinthasomphone dronk is. Toe die polisie Sinthasomphone saam met Dahmer in die woonstel los, het Dahmer weer soutsuur in Sinthasomphone se brein gespuit, waarna hy dood is. Hy het Sinthasomphone se kop en die yskas gebêre en die liggaam opgesny.[108]
  • 30 Junie: Matt Cleveland Turner, 20. Op 30 Junie het Dahmer Chicago se Gay Pride-parade bygewoon. By 'n bushalte het hy 'n 20-jarige met die naam Matt Turner raakgeloop en hom oorreed om saam met hom na Milwaukee te reis vir 'n fotosessie. Turner is bedwelm, verwurg en toe in die bad opgesny. Sy kop en interne organe is in die vrieskas geplaas en sy torso in 'n 57-gelling-drom wat Dahmer op 12 Julie gekoop het.[109]
  • 5 Julie: Jeremiah Benjamin Weinberger, 23. Dahmer het hom in 'n gay kroeg in Chicago ontmoet en ooreed om vir die naweek saam met hom na Milwaukee te gaan. Hy het gate in Weinberger se skedel geboor en kookwater in sy bein gespuit. Hy het later gesê Weinberger se dood was buitengewoon, want hy was die enigste slagoffer wie se oë oop was toe hy dood is.[110] Hy het Weinberger se onthoofde liggaam vir 'n week in die bad gelos voordat hy dit opgesny het; sy torso is in die 57-gelling-drom geplaas.[111]
  • 15 Julie: Oliver Joseph Lacy, 24, 'n liggaamsbougeesdriftige wat Dahmer na sy woonstel gelok het met beloftes van betaling as hy vir foto's poseer. Lacy is bedwelm en met 'n leerband verwurg voordat hy opgesny is. Sy kop en hart is in die yskas gebêre.[111] Sy skelet is behou om een kant van die privaat altaar van skedels en skelette te versier wat Dahmer aan die skep was toe hy 'n week later in hegtenis geneem is.[112]
  • 19 Julie: Joseph Arthur Bradehoft, 25, Dahmer se laaste slagoffer. Bradehoft was die pa van drie kinders van Minnesota wat op soek was na werk in Milwaukee.[113][114] Dahmer het Bradehoft se lyk vir twee dae op sy bed gelos voordat hy dit op 21 Julie onthoof het. Dahmer het Bradehoft se kop in die yskas geplaas en sy torso in die 57-gelling-drom.[115]

Verwysings

[wysig | wysig bron]
  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 Norris, Joel (1992). Jeffrey Dahmer. Constable Limited. p. 214. ISBN 978-0-09-472060-2.
  2. ↑ Jeffrey Dahmer
  3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 Masters, Brian (1993). The Shrine of Jeffrey Dahmer. Hodder & Stoughton. p. 43. ISBN 978-0-340-59194-9.
  4. ↑ Dahmer 1994, p. 61.
  5. ↑ "JEFFREY DAHMER". Beacon Journal. 29 November 1994. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 9 Junie 2011. Besoek op 25 Mei 2010.
  6. ↑ "Tuscaloosa News Aug. 3, 1991". News.google.com. 3 Augustus 1991. Besoek op 5 Desember 2013.
  7. ↑ Bardsley, Marilyn. "truTV.com" (in Engels). truTV.com. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 19 Oktober 2013. Besoek op 5 Desember 2013.
  8. ↑ Robert J. Dvorchak; Lisa Holewa (1992). Milwaukee Massacre: Jeffrey Dahmer and the Milwaukee Murders. p. 40. ISBN 978-0-7090-5003-2.
  9. ↑ "Ohio Genealogical Society". Ogs.org. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 15 Oktober 2013. Besoek op 5 Desember 2013.
  10. ↑ Purcell, Catherine E. (2006). "5". The Psychology of Lust Murder: Paraphilia, Sexual Killing, and Serial Homicide. Academic Press. p. 77. ISBN 978-0-12-370510-5.
  11. ↑ Roy, Jody M. Love to Hate NY: Columbia Univ. Press, 2002; pp. 102 et seq.
  12. ↑ Dvorchak, Robert J. (1992). Milwaukee Massacre: Jeffrey Dahmer and the Milwaukee Murders. pp. 43–44. ISBN 978-0-7090-5003-2.
  13. ↑ http://www.independent.co.uk/news/world/americas/soldiers-sexual-abuse--and-the-serial-killer-the-us-militarys-secret-sexual-assaults-8679271.html
  14. ↑ Blind to Betrayal: Why We Fool Ourselves We Aren't Being Fooled By Jennifer Freyd, Pamela Birrell p.40
  15. ↑ "Did Dahmer Have One More Victim?". The Milwaukee Channel (in Engels). 1 Februarie 2007. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 22 Februarie 2012. Besoek op 5 Februarie 2007.
  16. ↑ Dahmer 1994, pp. 119–120.
  17. ↑ Dahmer 1994, p. 131.
  18. 1 2 Bardsley, Marilyn. "Jeffrey Dahmer — Serial Killer and Cannibal — Lust, Booze & Murder". TruTV.com (in Portugees). TruTV Crime Library. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 12 November 2017. Besoek op 26 Julie 2010.
  19. ↑ Bardsley, Marilyn. "truTV.com" (in Engels). truTV.com. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 3 Februarie 2019. Besoek op 5 Desember 2013.
  20. ↑ Roy, Jody M. Love to Hate NY: Columbia Univ. Press, 2002; pp. 103 et seq.
  21. ↑ Dahmer 1994, p. 132.
  22. ↑ Dahmer 1994, pp. 133–135.
  23. 1 2 3 4 5 Robert J. Dvorchak; Lisa Holewa (1992). Milwaukee Massacre: Jeffrey Dahmer and the Milwaukee Murders. p. 63. ISBN 978-0-7090-5003-2.
  24. ↑ Bardsley, Marilyn. "Jeffrey Dahmer — Serial Killer and Cannibal — More Murders, More Arrests". TruTV.com (in Engels). TruTV Crime Library. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 3 Februarie 2019. Besoek op 26 Julie 2010.
  25. ↑ Murder In Mind, issue 5, ISSN 1364-5803, p. 22
  26. ↑ Dahmer 1994, p. 138.
  27. ↑ Dahmer 1994, pp. 143–144.
  28. ↑ Robert J. Dvorchak; Lisa Holewa (1992). Milwaukee Massacre: Jeffrey Dahmer and the Milwaukee Murders. p. 174. ISBN 978-0-7090-5003-2.
  29. ↑ Bardsley, Marilyn. "Jeffrey Dahmer — Serial Killer and Cannibal — The Killing Binge". TruTV.com (in Portugees). TruTV Crime Library. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 28 Julie 2012. Besoek op 26 Julie 2010.
  30. ↑ Dahmer 1994, p. 211.
  31. ↑ Killers, issue 5, p. 40
  32. ↑ Follow TIME Facebook Twitter Google + Tumblr (5 Augustus 1991). "The Little Flat of Horrors". TIME Magazine (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 1 Augustus 2013. Besoek op 19 Augustus 2012. {{cite news}}: |author= has generic name (hulp)
  33. ↑ "Milwaukee Sentinel Jul. 26, 1991". News.google.com. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 5 Februarie 2016. Besoek op 5 Desember 2013.
  34. ↑ Davis 1991, p. 7.
  35. ↑ By JAMES BARRONPublished: July 27, 1991 (27 Julie 1991). "N.Y. Times Jul. 27, 1991" (in Engels). Nytimes.com. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 12 Junie 2018. Besoek op 5 Desember 2013.{{cite news}}: CS1 maint: numeric names: authors list (link)
  36. ↑ "The Milwaukee Journal Jul. 28, 1991". News.google.com. 28 Julie 1991. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 5 Februarie 2016. Besoek op 5 Desember 2013.
  37. ↑ "The Tines-News Aug. 2, 1991". News.google.com. 2 Augustus 1991. Besoek op 5 Desember 2013.
  38. ↑ Bardsley, Marilyn. "Jeffrey Dahmer — Serial Killer and Cannibal — The Body in the Bedroom". TruTV.com (in Engels). TruTV Crime Library. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 3 Februarie 2019. Besoek op 26 Julie 2010.
  39. ↑ Robert J. Dvorchak; Lisa Holewa (1992). Milwaukee Massacre: Jeffrey Dahmer and the Milwaukee Murders. p. 181. ISBN 978-0-7090-5003-2.
  40. ↑ Davis 1991, p. 151.
  41. ↑ Davis 1991, pp. 153–154.
  42. ↑ Davis 1991, p. 157.
  43. ↑ Davis 1991, p. 158.
  44. ↑ Bardsley, Marilyn. "Jeffrey Dahmer — Serial Killer and Cannibal — The Head in the Fridge". TruTV.com (in Portugees). TruTV Crime Library. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 28 Julie 2012. Besoek op 26 Julie 2010.
  45. ↑ The Victoria Advocate, 14 September 1991
  46. ↑ "Dayton Daily News 22 September 1991". Nl.newsbank.com. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 17 Oktober 2013. Besoek op 5 Desember 2013.
  47. ↑ Robert J. Dvorchak; Lisa Holewa (1992). Milwaukee Massacre: Jeffrey Dahmer and the Milwaukee Murders. p. 56. ISBN 978-0-7090-5003-2.
  48. ↑ "Jeffrey Dahmer". Crime Library. Crime Museum. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 8 Februarie 2014. Besoek op 22 Oktober 2013.
  49. ↑ "Jeffrey Dahmer – Biography on Bio". Thebiographychannel.co.uk. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 25 September 2012. Besoek op 19 Augustus 2012.
  50. ↑ Dahmer 1994, p. 207.
  51. ↑ Dvorchak, Robert J. (1991). Milwaukee Massacre: Jeffery Dahmer and the Milwaukee Murders. Dell. ISBN 978-0-440-21286-7.
  52. ↑ Bogira, Steve (27 Augustus 1992). "The inner life of a psycho killer" (in Engels). Chicagoreader.com. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 11 Desember 2018. Besoek op 5 Desember 2013.
  53. ↑ Ewing, Charles Patrick; McCann, Joseph T. (2006). Minds on Trial: Great Cases in Law and Psychology. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-518176-0.
  54. ↑ Silva MD, J. Arturo; Michelle M. Ferrari MD; Gregory B. Leong MD (November 2002). "The Case of Jeffrey Dahmer: Sexual Serial Homicide from a Neuropsychiatric Developmental Perspective" (PDF). Journal of Forensic Science. 47 (6). Besoek op 27 Augustus 2013.
  55. 1 2 "Milwaukee Journal Feb. 12, 1992". News.google.com. 12 Februarie 1992. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 5 Februarie 2016. Besoek op 5 Desember 2013.
  56. ↑ Bardsley, Marilyn. "truTV.com" (in Engels). truTV.com. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 19 Oktober 2013. Besoek op 5 Desember 2013.
  57. ↑ "Guilty!" Geargiveer 29 November 2010 op Wayback Machine, TIME Magazine, 18 Mei 1992
  58. ↑ Bardsley, Marilyn. "Jeffrey Dahmer — Serial Killer and Cannibal — End of the Road". TruTV.com (in Engels). TruTV Crime Library. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 3 Februarie 2019. Besoek op 26 Julie 2010.
  59. ↑ Dahmer 1994, p. 241.
  60. ↑ "St. Petersburg Times 2 Mei 1992". News.google.com. 2 Mei 1992. Besoek op 5 Desember 2013.
  61. ↑ Murder in Mind (5): 36. ISSN 1364-5803. OCLC 498473511. {{cite journal}}: Ontbrekende of leë |title= (hulp)
  62. ↑ Murder in Mind (5): 36–37. ISSN 1364-5803. OCLC 498473511. {{cite journal}}: Ontbrekende of leë |title= (hulp)
  63. ↑ "Dahmer found religion, played pranks in prison". The Beaver County Times. Associated Press. 28 November 1994. Besoek op 5 Desember 2013.
  64. ↑ Bardsley, Marilyn. "Jeffrey Dahmer — Serial Killer and Cannibal — Did Dahmer Find God?". TruTV.com (in Engels). TruTV Crime Library. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 3 Februarie 2019. Besoek op 26 Julie 2010.
  65. ↑ Terry, Don (29 November 1994). "Jeffrey Dahmer, Multiple Killer, Is Bludgeoned to Death in Prison". The New York Times (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 8 Maart 2020. Besoek op 4 Julie 2014.
  66. ↑ "Dahmer Killer Charged". Time (in Portugees). 15 Desember 1994. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 12 Augustus 2013. Besoek op 4 Julie 2014.
  67. ↑ Gleick, Elizabeth (12 Desember 1994). "The Final Victim". People (in Engels). Vol. 42, no. 24. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 24 April 2016. Besoek op 4 Julie 2014.
  68. ↑ "Jeffrey Dahmer's Killer Gets 2 Life Sentences". Daily News. Vol. 24, no. 70. Kingsport, Tenn. Reuters. 17 Mei 1995. p. 11. Besoek op 5 Desember 2013.
  69. ↑ "Body of Wisconsin Serial Killer Is Cremated". The New York Times (in Engels). 18 September 1995. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 25 Junie 2018. Besoek op 5 Desember 2013.
  70. ↑ "Dahmer Cremated". The Vindicator. Youngstown, Ohio. 18 September 1995. p. A3. Besoek op 5 Desember 2013.
  71. ↑ Sherrill, Martha (7 Augustus 1991). "City in The Grip of Fear". Washington Post. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 14 November 2017. Besoek op 13 November 2017.
  72. ↑ Campbell, p. 32.
  73. ↑ Walters, Laurel Shaper (16 Augustus 1991). "Dahmer Case Unleashes Black Anger in Milwaukee". Christian Science Monitor. ISSN 0882-7729. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 5 Oktober 2022. Besoek op 8 Augustus 2022.
  74. 1 2 Powers, Joy (26 Junie 2020). "How Did Jeffrey Dahmer Harm Milwaukee's Gay Community?". WUWM. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 15 Augustus 2022. Besoek op 8 Augustus 2022.
  75. ↑ "Dahmer Apartment Demolition Begins". The Bulletin. Associated Press. 17 November 1992. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 22 Januarie 2021. Besoek op 5 Desember 2013.
  76. ↑ "Serial killer's Property Set to Go on The Auction Block". CNN. 8 Mei 1996. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 14 Oktober 2012. Besoek op 24 November 2018.
  77. ↑ Johnson, Dirk (20 Mei 1996). "Bid to Auction Killer's Tools Provokes Disgust". The New York Times. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 11 November 2012. Besoek op 24 November 2018.
  78. ↑ "Dahmer Belongings Destroyed". Lawrence Journal-World. 28 Junie 1996. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 22 November 2021. Besoek op 24 November 2018 – via Google News.
  79. ↑ "Weinberger v. State of Wis., 906 F. Supp. 485 (W.D. Wis. 1995) | Aaron David Weinberger v. The State of Wisconsin, Probation Officer Donna Chester". Justia. US District Court for the Western District of Wisconsin. 28 September 1995. Besoek op 25 Augustus 2025.
  80. ↑ "Families of 2 Victims Sue Dahmer's Father over Book". Orlando Sentinel. 5 Maart 1994. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 1 Oktober 2019. Besoek op 21 Julie 2017.
  81. ↑ "Victim's Mother Seeks $50 Million from Dahmers". Associated Press. 29 Augustus 1992. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 1 Oktober 2019. Besoek op 1 Oktober 2019.
  82. ↑ Land, Olivia (17 Januarie 2023). "Jeffrey Dahmer's Stepmother Shari Dead at 81". The New York Post. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 26 Januarie 2023. Besoek op 26 Januarie 2023.
  83. ↑ Traub, Alex (12 Desember 2023). "Lionel Dahmer, Who Agonized About Raising a Serial Killer, Dies at 87". The New York Times. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 16 Desember 2023. Besoek op 16 Desember 2023.
  84. ↑ Price, Mark J. (5 Desember 2023). "Jeffrey Dahmer's Father, Lionel, Dies at 87 in Medina County". Akron Beacon Journal. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 6 Desember 2023. Besoek op 7 Desember 2023.
  85. ↑ "Joyce Flint; Serial Killer Jeffrey Dahmer's Mother". Los Angeles Times. 6 Desember 2000. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 1 Oktober 2019. Besoek op 20 Mei 2017.
  86. ↑ Campbell, p. 14.
  87. ↑ Campbell, p. 36.
  88. ↑ Jentzen, J. M. (1 September 2017). "Micro Disasters: The Case of Serial Killer Jeffrey Dahmer". Academic Forensic Pathology. 7 (3). Thousand Oaks, California: SAGE Publications: 444–452. doi:10.23907/2017.037. PMC 6474573. PMID 31239993.
  89. ↑ Masters 1993, pp. 176–177.
  90. ↑ Masters 1993, pp. 188–189.
  91. ↑ Norris 1992, p. 89.
  92. ↑ "Bone Fragments, Many Human, Are Found at Suspect's Ohio Home". The New York Times (in American English). 31 Julie 1991. ISSN 0362-4331. Besoek op 25 April 2025.
  93. ↑ "Human Bone Fragments Found Near Confessed Killer's Boyhood Home". Tampa Bay Times (in Engels). 13 Oktober 2005 [July 31, 1991]. Besoek op 25 April 2025.
  94. ↑ "Dahmer Responsible for Sixteen Deaths". Green Bay Press-Gazette. 15 Julie 2001. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 26 September 2022. Besoek op 26 September 2022.
  95. ↑ Rosen, Marty; Washington, Kevin (23 Augustus 1991). "Dahmer Charged in Death of Bay Area Woman's Son". Tampa Bay Times. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 16 Februarie 2024. Besoek op 17 Februarie 2024.
  96. ↑ Masters 1993, p. 121.
  97. ↑ "Dahmer Charged in Eight Deaths". Sun Journal. 7 Augustus 1991. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 3 November 2021. Besoek op 5 Desember 2013.
  98. ↑ Masters 1993, p. 7.
  99. ↑ "Jeffrey Dahmer's Inferno". Vanity Fair. November 1991. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 23 September 2020. Besoek op 19 Julie 2019.
  100. ↑ Masters 1993, p. 141.
  101. ↑ Dvorchak & Holewa 1992, p. 175.
  102. ↑ Norris 1992, pp. 199–200.
  103. ↑ Masters 1993, p. 144.
  104. ↑ Masters 1993, p. 155.
  105. ↑ Norris 1992, p. 217.
  106. 1 2 3 Masters 1993, p. 13.
  107. ↑ Dvorchak & Holewa 1992, p. 178.
  108. ↑ Masters 1993, p. 180.
  109. ↑ Masters 1993, p. 183.
  110. ↑ Masters 1993, p. 49.
  111. 1 2 Masters 1993, p. 14.
  112. ↑ "Who was Jeffrey Dahmer? 5 Creepy Facts about Bloodthirsty Protagonist of Netflix's Gory Serial Killer Crime Drama". The Economic Times. 30 September 2022. ISSN 0013-0389. Besoek op 25 April 2025.
  113. ↑ Dvorchak, Robert (28 Julie 1991). "Families Struggle to Understand How Their Loved Ones Fell Prey". Associated Press News. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 22 Januarie 2021. Besoek op 22 Januarie 2021.
  114. ↑ Gauen, Patrick E. (26 Julie 1991). "Killer's Victim Recalled as Trusting and Helpful". St. Louis Post-Dispatch. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 19 Oktober 2022. Besoek op 19 Oktober 2022.
  115. ↑ Bertram, Colin (3 April 2025). "The Disturbing Timeline of Jeffrey Dahmer's Murders, Arrests and Death". Biography (in American English). Besoek op 25 April 2025.

Eksterne skakels

[wysig | wysig bron]
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Jeffrey_Dahmer&oldid=2853071"