Liefde vir drie Lemoene

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Liefde vir drie Lemoene
25.02.1971. "L'amour des trois oranges". (1971) - 53Fi4137 (cropped).jpg

Liefde vir drie Lemoene, Op. 33, ook bekend onder sy Franse titel L'amour des trois oranges (Russies: Любовь к трём апельсинам, Lyubov' k tryom apel'sinam), is 'n satiriese opera deur Sergei Prokofiëf. Die Franse libretto daarvan is gebaseer op die Italiaanse toneelstuk L'amore delle tre melarance deur Carlo Gozzi. Die opera se eerste uitvoering het plaasgevind by die Auditorium Theatre in Chicago, Illinois, op 30 Desember 1921.

Geskiedenis van komposisie[wysig | wysig bron]

Die opera is in die lewe geroep deur 'n opdrag wat Prokofiëf gedurende sy eerste suksesvolle besoek aan die Verenigde State in 1918 ontvang het. Nadat sy konserte gunstig ontvang is in Chicago (insluitende sy Eerste Simfonie), is Prokofiëf genader deur Cleofonte Campanini, te wete die direkteur van die Chicago Opera-genootskap, om 'n opera te skryf. Prokofiëf het reeds gedurende sy reis na die Verenigde State gerieflikerwys 'n libretto opgestel. Hy het dit gebaseer op Giambattista Basile se feëverhaal "Die Liefde vir Drie Lemoene"). Die uiteindelike libretto was deur Prokofiëf aangepas van Vsevolod Meyerhold se vertaling van Gozzi se toneelstuk. Die aanpassing het sommige van die Commedia dell'arte invloede gemoderniseer en ook 'n dosis surrealisme ingevoer. As gevolg van Prokofiëf se eie karige kennis van Engels; en aangesien Russies vir Amerikaanse gehore onaanvaarbaar sou wees, was die aanvanklike weergawe in Frans, met die moontlike bystand van die sopraan Vera Janacopoulos, as L'Amour des trois oranges.[1]

Die opera het sy eerste uitvoering op 30 Desember 1921 by die Auditorium Theatre in Chicago ontvang, en was gedirigeer deur Prokofiëf. Die werk het sy eerste Russiese produksie in Petrograd (nou Sint Petersburg) in 1926 ontvang, en is sedertdien deel van die standaard repertorium van baie operageselskappe. Die bekendste stuk in die opera is waarskynlk die "Mars" wat deur CBS gebruik was in die radiodrama reeks The FBI in Peace and War wat vanaf 1944 tot 1958 uitgesaai was.[2][3] Prokofiëf gebruik ook die mars in die tweede bedryf van sy ballet Cinderella (Op. 87).

Uitvoerings[wysig | wysig bron]

Die aanvanklike kritiek betreffende die Chicago produksie was oor die algemeen besonders straf, dit het bv. "baie van ons beste mense in 'n toestand van verbasing en verwondering gelaat", "Russiese jazz met Bolsjewistiese versiering" en "Die werk is bedoel, besef mens, om wispelturig te wees. Sover as wat dit my betref, spot dit met diegene wat geld daarvoor uitgehaal het".[4] Die koerantman en outeur Ben Hecht het egter 'n entoesiastiese resensie verskaf: "Daar is niks ingewikkeld omtrent die musiek nie - tensy jy ongelukkig genoeg is om 'n musiekkritikus te wees. Maar vir die onopgeleide oor is daar sjarmante en grillige wispelturigheid wat die klanke betref wat vanuit die orkes voortgebring word".[5][6]

Die opera was nie tot 1949 weer in die VSA uitgevoer nie, toe die operageselskap van New York Stad die opera weer uitgevoer het. Die produksie, waarvan Vladimir Rosing die dramaturg en Laszlo Halasz die dirigent was, was suksesvol gewees. Die New York Stad operageselskap het 'n toergeselskap van die produksie van stapel gestuur, en die opera was in New York Stad vir drie opeenvolgende seisoene uitgevoer.[7]

Rolle[wysig | wysig bron]

Role
(en=Naam in gebruik by Engelse produksies,
fr=Naam in oorspronklike Franse produksie)
Stemtipe Rolverdeling tydens die eerste uitvoering op 30 Desember 1921
(Dirigent: Sergei Prokofiëf)
King of Clubs (eng) / Le Roi de Trèfle (fr), heerser van 'n denkbeeldige koninkryk bas (stem) James Francis
The Prince (en) / Le Prince (fr), sy seun tenoor José Mojica
Princess (en) / Princesse (fr) Clarice, die koning se niggie kontralto Irene Pavlovska
Leandro (en) / Léandre (fr), die eerste minister bariton William Beck
Truffaldino (en) / Trouffaldino (fr), die hofnar tenoor Octave Dua
Pantalone (en) / Pantalon (fr), die koning se adviseur bariton Désiré Defrère
Tchelio (en) / Tchélio (fr), 'n towenaar bas Hector Dufranne
Fata Morgana, 'n heks sopraan Nina Koshetz
Princess (en) / Princesse (fr) Ninette, Lemoen No. 3 sopraan Jeanne Dusseau
Princess (en) / Princesse (fr) Linette, Lemoen No. 1 kontralto Philine Falco
Princess (en) / Princesse (fr) Nicolette, Lemoen No. 2 mezzo-sopraan Frances Paperte
Smeraldina (en) / Sméraldina (fr), Fata Morgana se diensmeisie mezzo-sopraan Jeanne Schneider
Farfarello, 'n demoon bas James Wolf
Cook (en) / La Cuisinière (fr), reuse bewaarder van die drie lemoene bas Constantin Nikolay
Master of Ceremonies (en) / Le Maître de Cérémonies (fr) tenoor Lodovico Oliviero
Herald (en) / Héraut (fr) bas Jerome Uhl
Advokate van Tragedie, Komedie, Liriese Drama, en Klug; Tien "Bespottings"; klein demone; howelinge, monsters, dronklappe, gulsiges, wagte, dienaars, soldate

Rangskikkings van die musiek[wysig | wysig bron]

Suite van Liefde vir drie Lemoene, Op. 33bis

Prokofiëf het 'n 15–20 minuut-lange suite uit die opera se musiek vir konsert gerangskik. Die suite is in ses bewegings:

  1. Die Bespottings
  2. Die Towenaar Tchelio en Fata Morgana Speel Kaarte
  3. Mars
  4. Scherzo
  5. Die Prins en die Prinses
  6. Vlug
Mars en Scherzo van Liefde vir drie Lemoene, Op. 33ter

Die komponis het die bovermelde transkripsie/rangskikking vir klavier solo gemaak.

Opnames van die Suite[wysig | wysig bron]

Verwysings[wysig | wysig bron]

Notas
  1. Pisani (1997), 490 and n. 13
  2. Pisani (1997), 496
  3. Bergman, Elizabeth. "The FBI March by Sergei Prokofiev". Sprkfv.net. Besoek op 26 Februarie 2012.
  4. Pisani (1997)
  5. Ben Hecht, 'n Duisend-en-Een Middae in Chicago, Bibliobazaar, 2006 (1922), bl. 93.
  6. "Ben Hecht en Prokofiëf se Liefde vir Drie Lemoene", inleiding deur Florice Whyte Kovan en Hecht se "Fantastic Lollypops, deur Ben Hecht".
  7. "die Liefde vir Drie Lemoene: 'n Sorgvrye, wispelturige Feëverhaal Word 'n Topverkoper Opera", Life, 2 Oktober 1950.
Bronne
  • Frolova-Walker, Marina (2005). "11. Russian opera; Two anti-operas: The Love for Three Oranges and The Nose". In Mervyn Cooke (red.). The Cambridge Companion to Twentieth-Century Opera. Cambridge Companions to Music. Londen: Cambridge University Press. pp. 182–186. ISBN 0-521-78393-3.
  • Pisani, Michael V. "A Kapustnik in the American Opera House: Modernism and Prokofiev's Love for Three Oranges", in The Musical Quarterly vol. 81 no. 4 (1997), pp. 487–515.

Sien ook[wysig | wysig bron]

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]