Pan Am

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Pan American World Airways
Pan Am Logo.svg
IATA ICAO Roepsein
PA PAA CLIPPER
Gestig14 Maart 1927
Laaste vlug4 Desember 1991
Hoofspille
  • Frankfurt
  • London–Heathrow
  • Miami
  • New York–John F. Kennedy
LojaliteitsprogramWorldPass
Vlootgrootte226
Bestemmings86 lande met sy hoogtepunt in 1968[1]
HouermaatskappyPan Am Corporation
HoofkantoorNew York-stad
Miami, Florida
SleutelpersoneJuan Trippe
(HUB, 1927–1968)
Russell L. Ray Jr.
(HUB, 1991)

Pan American World Airways, aanvanklik gestig as Pan American Airways[2] en algemeen bekend as Pan Am, was die belangrikste en grootste internasionale lugredery asook nieamptelike oorsese vlagdraer van die Verenigde State vir die grootste deel van die 20ste eeu. Dit was die eerste lugdiens wat wêreldwyd gevlieg het. Pan Am het verskeie innoverings van die moderne lugdiensindustrie ingestel, soos straalvliegtuie, "jumbostralers" en gerekenariseerde besprekingstelsels.[3][4] Tot en met sy ontmanteling in 1991, het Pan Am die luuksheid, prag en praal van interkontinentale reise verwesenlik,[5] en 'n kulturele ikoon van die 20ste eeu gebly. Dit was identifiseerbaar weens sy blou aardbollogo ("The Blue Meatball"),[6] die gebruik van die woord "Clipper" in sy vliegtuigname en roepseine, en die kenmerkende wit uniformpette van sy rederyloodse.

"Birthplace of Pan American World Airways", Key West, Florida

Pan American Airways, Incorporated (PAA) is op 14 Maart 1927 as 'n dopmaatskappy gestig deur die Amerikaanse weermag-lugkorpsoffisiere Henry "Hap" Arnold, Carl Spaatz en John Jouett uit kommer oor die groeiende invloed van die Colombiaanse lugredery SCADTA, in Duitse besit, [7] in Sentraal-Amerika. SCADTA, wat sedert 1920 in Colombia bedrywig is, het gewedywer vir landingsregte in die Panamakanaalsone, oënskynlik om lugroetes te ondersoek vir 'n verbinding met die Verenigde State, wat die Lugkorps beskou het as 'n voorloper van 'n moontlike Duitse lugbedreiging in die kanaal. [8] In die lente van 1927 het die Verenigde State se Poskantoor aanbiedinge op 'n kontrak versoek om pos van Key West, Florida na Havana, Kuba voor 19 Oktober 1927 af te lewer. [9] Arnold en Spaatz het die prospektus vir Pan American opgestel nadat hulle verneem het dat SCADTA 'n maatskappy in Delaware gehuur het om lugposkontrakte van die Amerikaanse regering te bekom.

Pan Am Boeing 377 Stratocruiser Clipper Seven Seas by Londen-Heathrow in 1954
Pan American DC-4 op Piarco-lughawe, Trinidad in die 1950's

In Januarie 1946 het 'n vlug van Miami na Buenos Aires 71 uur en 15 minute in 'n Pan Am DC-3 geneem, maar die volgende somer het DC-4's Idlewild na Buenos Aires gevlieg in 38 uur 30 min. In Januarie 1958 het Pan Am se DC-7B 's in 25 uur 20 minute van New York na Buenos Aires gevlieg, terwyl die Nasionale – Pan Am – Panagra DC-7B via Panama en Lima 22 uur 45 minute geneem het. [10] Convair 240's het DC-3's en ander vooroorlogse tipes vervang op Pan Am se korter vlugte in die Karibiese Eilande en Suid-Amerika. Pan Am het ook 'n paar Curtiss C-46's bekom vir 'n vragnetwerk wat uiteindelik na Buenos Aires uitgebrei het. [11]

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. "Pan Am". everything Pan Am. Besoek op 27 Maart 2022.
  2. britannica.com Pan American World Airways, Inc.: American Airline Company
  3. Ash, Andy. "The rise and fall of Pan Am". Business Insider (in Engels). Besoek op 2021-07-21.
  4. Guy Norris; Mark Wagner (1 September 1997). "Birth of a Giant". Boeing 747: Design and Development Since 1969. Zenith Imprint. pp. 12–13. ISBN 978-0-7603-0280-4.
  5. Kickham, Debbi. "Will You Play The New Pan Am Board Game?". Forbes (in Engels). Besoek op 2021-07-21.
  6. "Pan Am Flight Crew Remembers The Era Of Flying Boats". AvStop Online Magazine. Besoek op 7 Oktober 2020.
  7. Daley 1980.
  8. "Pan American Airways Incorporation, March 14, 1927". PanAm.org. Besoek op 11 April 2021.
  9. "Very Beginning: 10/19/27". PanAm.org. Besoek op 11 April 2021.
  10. Pan American Airways System Timetable (pdf) 1 Januarie 1958
  11. Aviation News (Pan American Airways: Part 2 – South American problems), p. 50, Key Publishing, Stamford, November 2011