Royal Aircraft Factory S.E.5

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
Royal Aircraft Factory S.E.5
SE5A at Old Warden.jpg
Tipe Vegvliegtuig
Vervaardiger Verskeie
Ontwerp deur Henry Folland / John Kenworthy
Nooiensvlug 22 November 1916
Status Uit diens gestel
Hoofgebruiker Britse Lugmag
Aantal gebou 5,205

Die Royal Aircraft Factory S.E.5 was 'n Britse vliegtuig wat tydens die Eerste Wêreldoorlog diens gedoen het. Dit is een van die vliegtuie van die Eerste Wêreldoorlog waarvan die meeste gemaak is, meer as 5,000. Teen die einde van die oorlog was die vliegtuig vervaardig deur Austin, Bleriot & SPAD, Martinsyde, Vickers en Wolseley. Die Royal Aircraft Factory S.E was ontwerp nadat die Hispano-Suiza motor bekend gestel is in 1915. Die eerste prototipe was gebou uit hout met materiaal wat die romp en vlerke bedek het. Dit het ook nie wapens gedra nie. Daar was 150 en 200 perdekrag weergawes beskikbaar van die motor. Aanvanklik is die 150 perdekrag weergawe gebruik maar gou is oorgeslaan na die 200 perdekrag weergawe. Vliegtuie toegerus met die 200 perdekrag motor is bekend as die Royal Aircraft Factory S.E.5a model. Ook was die vlerke ietwat korter gemaak en 'n kopstuk voorsien aan die vlieënier.

56 Eskader was die eerste toegerus met die vliegtuig maar operasionele gebruik was vertraag tot April 1917 omrede 'n glas windskerm verwyder moes word van al die modelle omrede daar bevind is dat dit die uitsig belemmer. Die S.E.5a het in 1917 reeds aan aksie deelgeneem en daar was gou vasgestel dat hulle die meeste Duitse vegvliegtuie kon oorwin. Tog was net vyf eskaders teen die einde van 1917 met die vliegtuig toegerus omrede daar 'n vertraging was in die aflewering van die motors. Toe die vliegtuig egter in groot hoeveelhede aan die front kon veg het dit tesame met die Sopwith Camel verseker dat die Geallieerdes die oorhand in die lugruim kon kry en ook handhaaf. Die vliegtuig was gebruik deur Franse, Amerikaanse en Britse vlieëniers.

Die S.E.5 was ook die gunsteling vliegtiug vir verskeie Geallieerde bobaasvlieëniers soos Albert Ball asook Longton, Clayson, Shields, Maxwell, Mannock en McCudden. Teen die tyd dat die oorlog tot 'n einde gekom het was 22 Britse en Amerikaanse eenhede toegerus met dié vliegtuig. Meer as 5,000 was gebou in slegs 18 maande deur vyf maatskappye: Austin, Bleriot & SPAD, Martinsyde, Vickers en Wolseley.

Na die oorlog is die vliegtuie versprei aan lugmagte binne die Britse Ryk. Amerika het ook 38 van die vliegtuie gekoop en daar was ook planne om 1,000 in Amerika te bou maar die einde van die oorlog het die plan gekelder. Amerika het in 1922/3 56 S.E.5's gebou met onderdele wat uit Brittanje ingevoer is. Hulle het die vliegtuig gebruik vir gevorderde opleiding. Baie van die oorlog vliegtuie is die burgerlike verkoop.

Tegniese besonderhede[wysig | wysig bron]

Besonderhede van die Royal Aircraft Factory S.E.5:
Item Statistiek
Aantal motors 1
Tipe motor Skroef
Vervaardiger Wolseley Viper V-8 waterverkoelde enjin
Kraglewering per motor 200 perdekrag
Vlerkspan 8,12 m
Lengte 6,83 m
Hoogte 2,9 m
Vlerkoppervlakte 22,67 m2
Maksimum opstygmassa 880 kg
Maksimum snelheid 222 km/h
Operasionele hoogte 5 180 m
Uithouvermoë 2.5 ure
Klimvermoë 3,050 m in 13.25 minute
Bewapening Een gesinchroniseerde 7,7 mm masjiengeweer bo-op in die middel van die enjin
en een op 'n beweegbare meganisme bo die kajuit.

Sien ook[wysig | wysig bron]

Bron[wysig | wysig bron]