2 Pallas

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search

2 Pallas   Pallas symbol.svg
2 Pallas orbit Jan2018.png
Pallas het ’n groot baanhelling en eksentrisiteit.
Ontdekking [1]
Ontdek deur Heinrich Wilhelm Olbers
Datum 28 Maart 1802
Kleinplaneet-benaming(2) Pallas
Kleinplaneet-kategorie Asteroïdegordel
Pallas
Etimologie Pallas
(Griekse godin)[2]
Wentelbaaneienskappe [3]
Epog 23 Maart 2018
Afelium 3,4119 AE
Perihelium 2,1336 AE
Semihoofas 2,7728 AE
Wentelperiode 4,62 jaar
(1 686 dae)
Gem. anomalie 334,32°
Hellingshoek 34,837°
Lengteligging van stygende nodus 173,08°
Periheliumhoek 310,01°
Fisiese eienskappe
Afmetings 550 x 516 x 476 km[4]
Oppervlakte 8,3±0,2×105 km2
Volume 7,1±0,3×107 km3
Massa 2,11±0,26×1020 kg
Gem. digtheid 3,0±0,5 g/cm3
Oppervlak-
aantrekkingskrag
≈ 0,21 m/s² (gemiddeld)
Ontsnapping-
snelheid
≈ 0,33 km/s
Rotasieperiode 7,8132 h[5]
Rotasiespoed
by ewenaar
65 m/s
Ashelling 84±5 °[4]
Spektraaltipe: B[3][6]
Skynmagnitude 6,49[7] tot 10,65
Absolute magnitude 4,13[8]
Hoekgrootte 0,629″ tot 0,171″[9]

Pallas (kleinplaneetnaam: 2 Pallas) is die tweede asteroïde wat ontdek is; die eerste een was Ceres. Dit is ook een van die grootste asteroïdes in die Sonnestelsel. Met ’n geraamde massa van 7% van dié van die asteroïdegordel, is dit die een met die derde grootste massa, sowat 10-30% minder as Vesta s'n.[10] Sy deursnee is 512 km, wat ietwat kleiner as Vesta s’n is. Dit is waarskynlik die oorblyfsel van ’n protoplaneet.

Toe Pallas op 28 Maart 1802 deur die Duitse sterrekundige Heinrich Wilhelm Olbers ontdek is, is dit as ’n planeet beskou, nes ander asteroïdes in die vroeë 19de eeu. Die ontdekking van baie asteroïdes ná 1845 het daartoe gelei dat hulle eindelik herklassifiseer is.

Pallas se oppervlak bestaan waarskynlik uit ’n silikaatmateriaal; sy spektrum en geraamde digtheid stem ooreen met dié van koolstofryke chondrietmeteoriete. Sy wentelbaan het ’n ongewoon groot helling van 34,8° tot die vlak van die asteroïdegordel en die eksentrisiteit daarvan is amper so groot soos dié van Pluto. Dit maak Pallas relatief onbereikbaar vir ruimtetuie.

Vanweë Pallas se grootte is hy voorheen as ’n moontlike dwergplaneet beskou, maar hy het nie die ronde vorm van ’n dwergplaneet nie.[4]

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. "2 Pallas". Minor Planet Center. Besoek op 1 June 2018. 
  2. Schmadel, Lutz D. (2007). "(2) Pallas". Dictionary of Minor Planet Names – (2) Pallas. Springer Berlin Heidelberg. p. 15. ISBN 978-3-540-00238-3. doi:10.1007/978-3-540-29925-7_3. 
  3. 3,0 3,1 "JPL Small-Body Database Browser: 2 Pallas" (2018-01-23 last obs.). Jet Propulsion Laboratory. Besoek op 1 June 2018. 
  4. 4,0 4,1 4,2 Carry, B. (2009). “Physical properties of (2) Pallas”. Icarus 205 (2): 460–472. doi:10.1016/j.icarus.2009.08.007.
  5. "LCDB Data for (2) Pallas". Asteroid Lightcurve Database (LCDB). Besoek op 1 June 2018. 
  6. Neese, C., red. (2005). "Asteroid Taxonomy. EAR-A-5-DDR-Taxonomy-V5.0". NASA Planetary Data System. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 17 January 2010. Besoek op 15 March 2007. 
  7. Menzel, Donald H.; Pasachoff, Jay M. (1983). A Field Guide to the Stars and Planets (2nd uitg.). Boston, MA: Houghton Mifflin. p. 391. ISBN 978-0-395-34835-2. 
  8. (October 2004) “IRAS Minor Planet Survey V6.0”. NASA Planetary Data System 12: IRAS–A–FPA–3–RDR–IMPS–V6.0. Besoek op 12 November 2017.
  9. Calculated with JPL Horizons for 1608-Feb-15
  10. Elena V. Pitjeva (2005). “High-Precision Ephemerides of Planets—EPM and Determination of Some Astronomical Constants”. Solar System Research 39 (3). doi:10.1007/s11208-005-0033-2.

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]