Alawiete

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Alawiete
Zulfiqar with inscription.png
Zulfiqar, 'n gestileerde voorstelling van die swaard van Ali, 'n belangrike simbool vir Alawiete
Totale bevolking: ca. 4 miljoen (2012)[1][2]
Belangrike bevolkings  in: Vlag van Sirië Sirië ~1,5[3]–3 miljoen[4]

Vlag van Turkye Turkye ≈500 000[5]–1 miljoen[6]
Vlag van Libanon Libanon ≈180 000–200 000[7][8][9]

Taal: Arabies, Turks
Geloofsoortuiging: Alawiete, Twaalfer-Sjiïsme
Verwante etniese groepe:

Die Alawiete (علويون, DMG-transliterasie:[10] ʿAlawīyūn) of Nusairiërs (نصيريون Nuṣairiyūn) is 'n godsdienstige gemeenskap in die Nabye Ooste wat sy oorsprong in laat 9de eeuse Irak het en dikwels by die Sjiïetiese spektrum van Islam gereken word, al volg hulle afwykende geloofsoortuigings en erken onder meer Imam Ali as 'n inkarnasie van God. Hulle moenie verwar word met Turkse en Koerdiese Aleviete nie, 'n geloofsgemeenskap wat in die sogenaamde Kizilbasj-tradisie staan. Soms word na Alawiete as 'n Gnostiese gemeenskap in Islam verwys. Een van die besonderhede van hul geloof is dat religieuse oortuigings geheim gehou word. 'n Klein groep ingewydes tree as godsdienstige leiers op.[11]

Die verspreiding van Alawiete in die Levant

Die meeste aanhangers van Alawitiese Islam word tans in Sirië, Turkye en Libanon aangetref. Die tradisionele kerngebied van Alawitisme strek van die Turkse provinsie Hatay in die noorde suidwaarts oor die Siriese kusgebergte Djebel Ansariye tot die Akkar-vlakte van Noord-Libanon. In die ooste word dit deur die Orontes-rivier begrens. In Hatay word Alawitiese gemeentes hoofsaaklik in en rondom Antakya en Samandağ asook in die kusvlakte van İskenderun aangetref.

Buite dié gebied is daar ook Alawitiese nedersettings in die Siriese binneland, in die gebiede rondom die goewermente van Hama en Homs en op die Golanhoogtes asook in die Turkse Çukurova-vlakte (Kilikië) in en rondom Mersin, Tarsus en Adana. As gevolg van binnelandse en migrasie oor grense heen het in die 20ste eeu ook Alawitiese gemeentes in Damaskus, in die Libanese stad Tripoli en in verskeie westerse lande ontstaan. Daar is geen presiese statistieke oor die aantal aanhangers van Alawitisme nie. Na ramings is daar sowat vier miljoen Alawiete wêreldwyd.

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. (en) Syria’s Alawites Under Siege”. Al-Monitor: 4 Januarie 2013. URL besoek op 12 Junie 2016.
  2. (en) The War Nerd: Doing the math on Alawite casualty numbers”. Pando: 23 Mei 2015. URL besoek op 12 Junie 2016.
  3. (en) Tej K. Bhatia; William C. Ritchie (23 Januarie 2006). Bhatia, Tej K.; Ritchie, William C., reds. The Handbook of Bilingualism (illustrated, reprint uitg.). John Wiley & Sons. p. 859. ISBN 978-0-631-22735-9. 
  4. (en) The 'secretive sect' in charge of Syria”. BBC: 17 Mei 2012. URL besoek op 12 Junie 2016.
  5. (en) Soner Cagaptay (9 Apr 2013). "Why Turkey Won't Attack Syria". The Atlantic. Besoek op 12 Junie 2016. 
  6. (en) Syria strife tests Turkish Alawites”. 22 Oktober 2012. URL besoek op 12 Junie 2016.
  7. (en) http://www.repost.us/article-preview/#!hash=0467cbf01990a23ab00bfe1a45696310
  8. (en) Lebanese Allawites welcome Syria's withdrawal as 'necessary'”. The Daily Star. 30 April 2005. URL besoek op 12 Junie 2016.
  9. (en) Lebanon’s Alawi: A Minority Struggles in a ‘Nation’ of Sects”. Al Akhbar English: 8 November 2011. URL besoek op 12 Junie 2016.
  10. Transliterasie van die Arabiese na die Latynse alfabet volgens die riglyne van die Deutsche Morgenländische Gesellschaft (DMG)
  11. L.I.S.A. - Das Wissenschaftsportal der Gerda Henkel Stiftung: Alawiten, Aleviten oder Nusairier? Besoek op 12 Junie 2016

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]