Friedrich Hölderlin

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search

Johann Christian Friedrich Hölderlin (Duits: [ˈjoːhan ˈkʁɪsti̯aːn ˈfʁiːdʁɪç ˈhœldɐliːn]; 20 Maart 1770 – 7 Junie 1843) was 'n Duitse digter en Filosoof. Hy is deur Norbert von Hellingrath beskryf as "die mees Duitse van Duitsers", en was 'n sleutelfiguur van die Duitse Romantiek.[1]

Veral as gevolg van sy vroeëre verbintenis met, en filosofiese invloed op, Hegel en Schelling, was hy ook 'n belangrike denker in die ontwikkeling van Duitse idealisme.[2][3][4][5]

Hölderlin was gebore in Lauffen am Neckar, en sy jeug was gemerk deur ontbering. Sy moeder wou gehad het dat hy die Lutherse bediening moes betree, en hy het die Tübinger Stift bygewoon waar hy vriende met Hegel en Schelling was. Hy het in 1793 gegradueer maar kon nie homself wy aan die Christelike geloof nie, en het in stede daarvan 'n tutor geword.

Twee jare later, het hy vlugtig die Universiteit van Jena bygewoon waar hy gemeng het met Fichte en Novalis, voordat hy voortgegeaan het met sy loopbaan as tutor. Hy het gesukkel om homself as digter te vestig, en was geteister deur geestesongesteldheid. Hy was in 1806 na 'n kliniek gestuur maar sy toestand was geag as ongeneeslik en in stede is hy woonplek deur 'n timmerman, Ernst Zimmer, gegee. Hy het die finale ses-en-dertig jaar van sy lewe spandeer in Zimmer se woning, en het in 1843 op die ouderdom van drie-en-sewentig jaar beswyk.

Hölderlin het gevolg in die voetspore en tradisie van Goethe en Schiller as synde 'n bewonderaar van die Griekse mitologie en Antieke Griekse digters soos Pindar en Sophokles, en het Christelike en Hellenistiese temas in sy werke versmelt. Martin Heidegger, op wie Hölderlin 'n groot invloed uitgeoefen het, het gesê: "Hölderlin is een van ons grootste, dit wil sê, mees indringende denkers, want hy is ons grootste digter."[6]

Notas[wysig | wysig bron]

Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik vanuit die Engelse Wikipedia vertaal.

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. Warminski, Andrzej (1987). Readings in Interpretation: Hölderlin, Hegel, Heidegger. Theory and History of Literature. 26. U of Minnesota Press. p. 209.
  2. Beiser, Frederick C., red. (1993). The Cambridge Companion to Hegel. Cambridge University Press. p. 419. ISBN 1-13982495-3.
  3. "As gevolg van die klein omset van sy filosofiese werk, is dit belangrik om aan te dui op watter wyse Hölderlin se idees sy tydgenote en latere denkers beïnvloed het. Dit was die idees van Hölderlin wat aan Hegel aangedui het dat hy nie kon voortgaan om te werk aan die toepassing van filosofie tot die politiek, sonder om ten eerste sekere teoretiese kwessies aan te spreek nie. In 1801 het dit daartoe gelei dat Hegel na Jena getrek het waar hy die Fenomologie van die Gees sou skryf....Schelling se vroeëre werk kom neer op 'n ontwikkeling van Hölderlin se begrip van "Bewustheid" in terme van die idee van 'n vorige identiteit van gedagte en objek in sy Filosofie van Identiteit." Christian J. Onof, "Johann Christian Friedrich Hölderlin", Internet Encyclopedia of Philosophy. Besoek op 15 Januarie 2011.
  4. "Hegel is heeltemal afhanklik van Hölderlin – op sy vroeë pogings om op spekulatiewe wyse die gang van die menslike lewe en die eenheid van sy konflikte te begryp; op die helderheid waarmee Hölderlin se vriende sy insigte ten volle oortuigend gemaak het; en sekerlik ook op die integriteit waarmee Hölderlin gepoog het om van dié insig gebruik te maak om sy eie inwaarts-gekeerde, geskeurde lewe te preserveer." Dieter Henrich, The Course of Remembrance and Other Essays on Hölderlin, Red. Eckart Förster (Stanford: Stanford University, 1997) bl. 139.
  5. "Indeed, the Pietistic Horizon extended for generations up to and including the time when Hegel, together with his friends Hölderlin and Schelling, spent quiet hours strolling along the banks of the Neckar receiving the theological education they would eventually challenge and transform through the grand tradition now known as German Idealism." Alan Olson, Hegel and the Spirit. (Cambridge: Cambridge University Press, 1992), bl. 39.
  6. Dallmayr, Fred Reinhard (1989). Margins of Political Discourse. SUNY Press. p. 213.