The Carpenters

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
The Carpenters
Carpenters - Nixon - Office.png
The Carpenters (1972)
Agtergrondinligting
GeboreDowney
GenresPop; Softrock
Jare aktief1968 tot 1983
Webwerfwww.carpentersofficial.com
LedeKaren Carpenter † voorsang, tromstel; Richard Carpenter voorsang, klavier, orrel.

The Carpenters was 'n legendariese musiekgroep wat bestaan Amerikaanse jongelinge. Die duo het bestaan ​​uit broer en suster Richard (New Haven, Connecticut, 15 Oktober 1946) en Karen Carpenter (New Haven, 2 Maart 1950Downey, Kalifornië, 4 Februarie 1983). Hulle het talle treffers in beide die VSA en Europa gehad met hul melodiese popliedjies.

Jeug[wysig | wysig bron]

In 1963 het die gesin na Downey, 'n voorstad van Los Angeles, verhuis. Richard het van kleins af in musiek belang gestel en het op 'n vroeë ouderdom klavier begin speel. Die skuif van Connecticut na Kalifornië was dus deels om hom die geleentheid te gee om sy musikale loopbaan te ontwikkel. Karen het nie so baie van hierdie skuif gehou nie aangesien sy haar vriende moes mis en hulle moes Kersfees met 30 grade vier. Karen het aanvanklik min belangstelling in musiek getoon; daardie belangstelling het eers op hoërskool geopenbaar toe sy by die skoolorkes aangesluit het en leer tromme speel. Rondom daardie tyd het dit geblyk dat sy ook 'n goeie sangstem gehad het.

Vroee loopbaan[wysig | wysig bron]

In die middel-1960's het broer en suster Carpenter probeer om 'n loopbaan in musiek te maak, maar kon nie 'n platemaatskappy kry om saam met hulle te werk nie. Dit het gelyk of dinge in Mei 1966 beweeg het toe Karen Richard vergesel het om 'n oudisie vir baskitaarspeler Joe Osborn te doen. Karen is gevra om saam te sing en is dadelik 'n kontrak as solosanger aangebied. Sy het twee enkelsnitte vrygestel, I'll be yours en Looking for love, maar die platemaatskappy het bankrot geraak, so die belowende begin het op niks uitgeloop nie. Gedurende hierdie tydperk het Karen en Richard, saam met baskitaarspeler-vriend Wes Jacobs, die trio "The Richard Carpenter Trio", 'n instrumentale jazzgroep, gevorm. Hulle het die 1966-talentprogram "Battle of the Bands" gewen en is deur die platemaatskappy RCA raakgesien. Dié platemaatskappy het egter uiteindelik besluit om nie hul plate vry te stel nie, en weens twyfel oor die kommersiële potensiaal van die trio is die kontrak gou beëindig. Karen en Richard het toe die groep Spectrum saam met vier studente van die California State University gestig en gou vir stampvol huise in die streek gespeel. Daar was geen platekontrak vir dié groep nie, maar Karen en Richard het baie ondervinding opgedoen en by ’n liriekskrywer (John Bettis) geëindig.

Nadat die groep Spectrum opgebreek het, het broer en suster Carpenter besluit om voort te gaan as 'n duo: Karen op tromme, Richard op klawerborde, en albei as sangers. Hulle het demo's aan verskeie platemaatskappye gestuur en die aandag van Jack Daugherty van A&M Records getrek. Hulle het 'n kontrak in 1969 geteken. Hul eerste album, Offering, het baie van die materiaal bevat wat Richard gedurende die Spectrum-tydperk geskryf het. Die mees noemenswaardige liedjie op die album was egter 'n cover van die Beatles-liedjie Ticket to Ride. Dit het 'n klein treffer vir die Carpenters geword. Die langspeelplaat is heruitgegee onder die naam Ticket to Ride, en het redelik goed verkoop. Die platemaatskappy het 'n vertoning vir die duo by die premières van die rolprente Goodbye Mr. Chips en Hello Dolly in Desember 1969.

Deurbraak[wysig | wysig bron]

Karen Carpenter in 1971

Richard en Karen het hul werklike deurbraak in 1970 gehad met hul vertolking van Burt Bacharach se liedjie (They Long to Be) Close to You. Dié enkelsnit was vier weke boaan die Amerikaanse trefferlyste. Hul daaropvolgende enkelsnit We've Only Just Begun het nommer twee bereik en die duo se tweede groot treffer geword. Albei liedjies is ook op die album Close To You ingesluit, wat 'n topverkoper geword het. Die Carpenters het die jaar afgesluit met 'n Kersfees-enkelsnit, Merry Christmas Darling. Hierdie liedjie is gedurende die daaropvolgende jare gereeld rondom Kersfees vrygestel. 'n Rits treffers het in die 1970's gevolg, insluitend Sing, Yesterday Once More en Top Of The World. 'n Album van "grootste treffers" het gevolg, The Singles 1969-1973. Vir 'n lang tyd het hierdie langspeelplaat die nommer een plek in beide die VSA en Groot-Brittanje beklee. Dit het een van die topverkoper langspeelplate van die dekade geword en het meer as sewe miljoen in die VSA alleen verkoop.

Om hul albums te bevorder, het die Carpenters wyd opgetree, beide op toere en op televisieprogramme. In 1973 is hulle deur die Amerikaanse president Richard Nixon genooi om in die Withuis te speel, wat tans die gasheer was vir Wes-Duitse kanselier Willy Brandt.

Die intensiewe toerskedule het meegebring dat die duo in 1973-1974 nie tyd gehad het om nuwe materiaal op te neem nie. In plaas daarvan het hulle gekies om 'n liedjie van hul album Song For You (I Won't Last A Day Without You) weer vry te stel. Hierdie liedjie het nommer 11 in die Amerikaanse trefferlyste bereik. In dieselfde jaar (1974) het die Carpenters 'n cover van Hank Williams se treffer Jambalaya (On the Bayou) in 'n up-tempo weergawe vrygestel. Hierdie is nie as 'n enkelsnit in die VSA vrygestel nie, maar het een van hul grootste treffers in Europa en Japan geword. Hul weergawe van die Marvellettes-liedjie Please Mr. Postman het in 1975 die duo se laaste nommer-een-treffer geword. Daaropvolgende enkelsnitte soos Only Yesterday en Solitaire (geskryf deur Neil Sedaka) het steeds die Amerikaanse/Engelse treffers gehaal, maar het nie groot treffers geword nie. Die langspeelplate wat in die tydperk daarna vrygestel is, het dieselfde verkoopspatroon getoon: hulle het steeds verkoop, maar die regte "verkooprekords" het nie gerealiseer nie. Die disco-era het in die VSA begin, en maklik luister was uit die mode.

Alhoewel die werklik groot treffers nie opdaag nie, het die duo baie gewild onder die publiek gebly. In 1978 het hulle nog 'n klein treffer gehad met die country-agtige liedjie Sweet, Sweet Smile. In dieselfde jaar het hulle nog 'n album van "grootste treffers" in Europa vrygestel, met enkelsnitte uit die jare 1974-1978. In die VSA het hulle gelyktydig 'n Kersfees-album, A Christmas Portrait, vrygestel. Dit was 'n uitsondering op hul dalende gewildheid en het 'n seisoenstop geword. Hulle het voortgegaan om hul televisieprogramme in die VSA te doen en het steeds goeie graderings gehad. In 1980 het die Carpenters vir die laaste keer in die Amerikaanse/Engelse trefferlyste aangeteken met die liedjie Touch me when we're dancing van wat later hul laaste studio-LP Made in America sou blyk te wees.

In die middel 1970's het die intense prestasie en gebrek aan vrye tyd hul tol begin eis. Karen het ’n obsessie met haar gewig ontwikkel en aan anorexia nervosa gely. Dit het in 1975 aan die lig gekom toe optredes gekanselleer moes word weens die sangeres se uitputtingsimptome, nadat sy tydens ’n optrede in Las Vegas flou geword het terwyl sy Top Of The World gesing het. Op sy beurt het Richard verslaaf geraak aan metaqualone, 'n barbituraat. Hierdie gebeure het gelei tot die einde van die duo se lewendige optredes in 1978.

Vroeë tagtigerjare[wysig | wysig bron]

Richard is in 1979 in 'n kliniek in Topeka opgeneem om van sy verslawing ontslae te raak. Karen het besluit om solo voort te gaan, en het saamgespan met die vervaardiger Phil Ramone. Haar langspeelplate van meer disko-georiënteerde materiaal is egter deur die platemaatskappy teruggetrek en is tot 1996 op die kort gesit. Die duo het uiteindelik herenig sodra Richard van sy verslawing genees is. Hul langspeelplate Made In America is in 1981 vrygestel en die enkelsnit Touch Me When We're Dancing het die top-twintig in die VSA bereik.

Die duo se persoonlike probleme het egter die geleenthede belemmer. Die gevolge van Karen se anorexia nervosa het al hoe meer duidelik geword. Na 'n kort, intense romanse het Karen in Augustus 1980 met Thomas J. Burris getrou. Hierdie huwelik het egter op 'n ramp geëindig en die egpaar het in November 1981 om egskeiding aansoek gedoen. In 1982 het Karen besluit om na terapie te gaan om van haar eetversteuring ontslae te raak. Daar is gerugte dat Karen braakmiddels gebruik, wat haar hart verrek en beskadig het. Karen, wat 'n heeltemal normale skildklier gehad het, het ook 'n bykomende 10 keer die wettige dosis van 'n skildkliermedikasie geneem om haar metabolisme te versnel. Dit, tesame met die groot hoeveelhede lakseermiddels wat sy geneem het, het haar hart baie verswak.

Karen se skielike dood[wysig | wysig bron]

Nadat Karen na terapie gegaan het, het sy vyf kilogram in een week opgetel. Hierdie skielike gewigstoename was egter 'n swaar las op haar hart, wat reeds erg verswak is deur die baie diëte wat sy gevolg het. Op 4 Februarie 1983, op die ouderdom van 32, het Karen hartstilstand by haar ouerhuis gekry. Sy is na die hospitaal gehaas, maar net die dood kon vasgestel word.

Op 12 Oktober van dieselfde jaar is die Carpenters met 'n ster op die Hollywood Walk of Fame bekroon.

Karen Carpenter se dood het baie aandag ontlok vir eetversteurings soos anorexia nervosa en bulimia. Karen se dood het bekendes ook die moed gegee om oor moontlike eetversteurings te praat. Hospitale en terapeute het al hoe meer aansoeke ontvang van pasiënte wat wou en waag om behandel te word. Voor Karen Carpenter se dood was die bestaan ​​van eetversteurings heeltemal onbekend aan die meeste mense, wat dit moeilik gemaak het om te diagnoseer en te behandel.

Diskografie[wysig | wysig bron]

Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik vanuit die Nederlandse Wikipedia vertaal.