Cristina Fernández de Kirchner
| Cristina Fernández de Kirchner | |
| Geboorte | 19 Februarie 1953 La Plata, Buenos Aires, Argentinië |
|---|---|
| Titel | President van Argentinië |
| Voorganger | Néstor Kirchner |
| Politieke party | Frente Para la Victoria (Partido Justicilista) |
| Godsdienstige oortuiging | Rooms-Katoliek |
| Huweliksmaat | Néstor Kirchner († 2010) |
| Kind(ers) | Twee |
Cristina Elizabeth Fernández Wilhelm de Kirchner, bynaam die vroulike pikkewyn,[1] (* 19 Februarie 1953 in La Plata) is die huidige president van Argentinië. Sy is op 28 Oktober 2007 as Argentynse president verkies.[2] en het haar ampstermyn op 10 Desember 2007 begin.
Cristina Fernández de Kirchner is die eggenote van die vorige staatspresident Néstor Kirchner (oorlede in 2010) wat in die onlangse verkiesing nie meer as kandidaat gestaan het nie. Sy is in 2005 as senator vir die provinsie Buenos Aires verkies en het in Julie 2007 bekend gemaak dat sy 'n kandidaat in die presidentsverkiesing sou wees. Cristina Fernández de Kirchner is sedertdien as die belowendste kandidaat beskou.
Fernández de Kirchner is 55ste president van Argentinië wees en die eerste gekose vroulike staatspresident wat hierdie amp beklee. ('n Vorige vroulike visepresident, Isabel Perón, het volgens die Argentynse grondwet as president opgetree ná die dood van haar man, president Juan Perón, maar was nie amptelik tot staatshoof verkies nie).
Inhoud |
Biografie [wysig]
Cristina Fernández is op 19 Februarie 1953 in La Plata, die hoofstad van die provinsie Buenos Aires, gebore. Hier het sy 'n graad in regswetenskappe aan die Universiteit van La Plata behaal en het sy kennis met haar medestudent, Néstor Kirchner, gemaak. Die paartjie het op 9 Maart 1975 getrou en verhuis in 1976 na Néstor se tuisstreek, die suidelike provinsie van Santa Cruz. Tydens die militêre bewind of Proceso tussen 1976 en 1983 was die egpaar in Río Gallegos, 'n stad in die uiterste suide van Argentinië, as advokate werksaam en het ná die demokratisering in 1983 hul politieke loopbaan begin. Hulle het twee kinders, Máximo en Florencia. Néstor is op 27 Oktober 2010 oorlede.
Politieke oortuigings [wysig]
As 'n student was Fernández de Kirchner lid van die linksgesinde Peronistiese Jeugbeweging.[3]
Die huidige Peronistiese Party bestaan nog steeds uit 'n aantal vleuels wat linkse en regse oortuigings insluit en vir Cristina Kirchner se verkiesingsveldtog het Kirchner-aanhangers die sogenaamde "Front vir die Oorwinning" gestig.
Haar man Néstor se besluit om homself nie vir 'n nuwe ampstermyn beskikbaar te stel nie, het die Argentynse publiek aanvanklik verras - sy beleid was immers suksesvol en het ná die ekonomiese krisis van die jaar 2001 met jaarlikse groeisyfers van tussen agt en nege persent bygedra aan die herstel van Argentinië se ekonomie. Die land se internasionale skuld het in 2007 nog meer as ses miljard VSA-dollar beloop, maar die skuldlas by die Internasionale Monetêre Fonds is reeds in Januarie 2006 volledig afbetaal.
Skerp prysstygings vir voedsel en behuising en 'n inflasiekoers wat in 2007 weer twintig persent bereik het, skep egter 'n dilemma vir die nuwe president. Aangesien veral arm burgers vir haar gestem het, sal sy die lewenskwaliteit van minderbevoorregtes moet verbeter. Aan die ander kant sal sy die prysbeperkings en ander sosiale maatreëls wat deur die vorige regering ingevoer is, moet hersien. Fiskale besteding het ook met 50% gestyg en De Kirchner staar 'n moontlike ekonomiese krisis in die gesig met haar intreding as president.[4]
Moontlik sal Néstor Kirchner afwag totdat sy vrou die ekonomiese en politieke uitdagings van die nabye toekoms suksesvol bemeester het en in 2011 oorweeg om homself vir 'n nuwe ampstermyn beskikbaar te stel.[verwysing benodig] Volgens die Argentynse verkiesingswette mag Néstor Kirchner wél vir 'n derde ampstermyn verkies word - maar eers ná 'n tussenpose van vier jaar.[5]
Politieke loopbaan [wysig]
Kirchner het in die 1970's lid van die Peronistiese Party geword. Nadat haar eggenoot Néstor in 1987 tot burgemeester van Río Gallegos verkies is, het ook Cristina begin om haar eie politieke loopbaan te begin. In die jare 1989 en 1993 is sy as afgevaardigde van die provinsiale parlement van Santa Cruz verkies. In 1995 was sy afgevaardigde vir Santa Cruz in die Argentynse Kongres en het twee jaar later 'n setel in die hoërhuis van die Kongres, die Senaat, gewen. In 2001 is sy as senator herverkies.
In 2003 het Kirchner 'n beduidende rol in die verkiesingsveldtog van haar eggenoot gespeel wat uiteindelik as Argentynse president verkies is. Sy was ook as Eerste Dame nog steeds polities aktief, maar haar gewildheid as politikus het duidelik geword in die kongresverkiesing van 2005. Tydens dié verkiesing wen Férnandez 'n groot meerderheid (46%) van die stemme en verslaan hiermee haar hoof opponent, Hilda Duhalde, die eggenote van die vroeëre president Eduardo Duhalde, en word sy aangewys as senator vir die provinsie Buenos Aires.
Nadat president Néstor Kirchner aangekondig het dat hy nie vir 'n tweede ampstermyn sou staan nie, is algemeen verwag dat sy eggenote as Peronistiese kandidaat vir die presidentsverkiesing op 28 Oktober 2007 genomineer sou word. Op 19 Julie het Cristina amptelik bevestig dat sy as kandidaat sou staan en 'n beleidsverandering aangekondig dat sy as president "ons gevoel van eiewaarde" sal bevestig asook nuwe werkgeleenthede sou skep. Reeds voor die begin van haar verkiesingsveldtog het meningspeilings getoon dat sy al in die eerste rondte die verkiesing sou kon wen.[6]
Net voor die verkiesing is vir Kirchner'n voorsprong van tussen 21 en 32 persent bo die belowendste kandidaat van die opposisiepartye, Elisa Carrió van die Afirmación para una República Igualitaria (ARI), voorspel.[7]
Kirchner se strydende toespraakstyl het Argentynse politiek gepolariseer en sy word dikwels met Eva Perón vergelyk. Alhoewel sy die vergelyking meermale verwerp het, het sy later in onderhoud gesê dat sy met "die Evita met die hare in 'n bolla en die gebalde vuis voor 'n mikrofoon" identifiseer (die tipiese beeld van Eva Perón tydens toesprake), eerder as die "wonderbaarlike Eva" van haar ma se tyd, wat gekom het "om werk en die reg om te stem aan vroue te bring".[8][9][10]
Verkiesing tot president [wysig]
In die verkiesing op 28 Oktober 2007 het Cristina Kirchner 'n relatiewe meerderheid van meer as 44 persent van die uitgebragte stemme op haar verenig en die verkiesing sodoende met 'n voorsprong van sowat 20 persent bo Elisa Carrió reeds in die eerste rondte gewen. Volgens die Argentynse wette word 'n kandidaat al in die eerste rondte tot wenner verklaar sodra sy of hy of meer as 45 persent van die uitgebragte stemme op haar of hom verenig of meer as 40 persent van die stemme en tegelykertyd 'n voorsprong van meer as 10 persent bo die kandidaat in die tweede plek behaal.
Die verkiesingsuitslae was in geografiese opsig baie uiteenlopend. Cristina, wat as 'n boorling van Patagonië die bynaam "Pikkelyn" gekry het, het sowel in haar tuisprovinsie asook in die noorde van die land meer as 70 persent van die uitgebragte stemme op haar verenig en in sommige distrikte van die provinsies Salta en Santiago del Estero selfs sowat 95 persent behaal. Sy het egter in die drie grootste stede, Buenos Aires, Córdoba (waar sy 'n derde plek behaal het) en Rosario, verloor.
In haar eerste toespraak ná die verkiesing het Cristina Kirchner aangekondig dat die grondbeginsels waarop die beleid van haar eggenoot en voorganger Néstor Kirchner gebaseer was, ook die uitgangsbasis van haar eie beleid sal wees.[11]
Verwysings [wysig]
- Hierdie artikel, of gedeeltes daarvan, is uit die volgende Wikipedia-artikel vertaal: Cristina Fernández de Kirchner
- ↑ Néstor sy eggenoot was afkomstig uit Patagonië.
- ↑ Amptelike verkiesingsuitslae
- ↑ Schmid, Thomas: Die Dynastie K. In: Die Zeit Online, nommer 44, 25 Oktober 2007. www.zeit.de Besoek op 30 Oktober 2007
- ↑ BBC 4: Women's hour. Onderhoud met Celia Soostermann. 29 Oktober 2007.
- ↑ www.stern.de: Cristina Presidenta! Besoek op 19 November 2007
- ↑ Argentine first lady bids to rule, BBC Nuus van 1 Julie 2007
- ↑ Ein bisschen Hillary, ein bisschen Evita, Die Welt, 24 Oktober 2007
- ↑ Clarín: 27 Julie 2007. Me identifico con la Eva del puño crispado (in Spaans).
- ↑ Rory Carroll en Oliver Balch. President in waiting evokes echo of Evita. Guardian Unlimited. 26 Oktober 2007.
- ↑ James Sturcke. The art of the possible. Guardian Unlimited. 29 Oktober.
- ↑ Artikel in die Argentynse dagblad Clarín
Bronne [wysig]
- Schmid, Thomas: Die Dynastie K. In: Die Zeit Online, nommer 44, 25 Oktober 2007. www.zeit de - Besoek op 30 Oktober 2007