Miafisitisme

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek

Miafisitisme (van die Griekse mía, "een", en phýsis, "natuur"), soms ook henofisitisme genoem, is ’n Christologiese formule van die Oriëntaal-Ortodokse en verskeie ander kerke wat net die eerste drie ekumeniese konsilies aanvaar. Daarvolgens is die goddelikheid en menslikheid van Christus verenig in een natuur, sonder onderskeid of verwarring.[1] Sommige kerke beskou hierdie leerstelling as ’n vorm van monofisitisme – die leer dat Christus net een enkele, goddelike natuur het.

Geskiedenis[wysig]

Op die Konsilie van Efese van 449 is Nestorius, die patriarg van Konstantinopel, se leerstelling verwerp dat Jesus se goddelike en menslike natuur twee aparte entiteite is en dat Maria nie Gods Moeder genoem kan word nie omdat sy net die ma van Jesus die mens is. Op die Konsilie van Chalcedon in 451 is besluit dat God in twee nature erken moet word wat onskeidbaar is: menslik en goddelik.

Die Miafisiete het dit verwerp. Hulle het geglo Christus het net een natuur, wat sowel goddelik as menslik is. Hulle het geglo die besluite van Chalcedon grens aan Nestorius se dwaalleerstellings. ’n Groot chaos het in die Oos-Romeinse Ryk ontstaan. Die ryk was verdeeld tussen die Chalcedoniërs, wat die leerstellings van die Konsilie van Chalcedon aanvaar het, en die Miafisiete.

Daar was verskeie pogings om die twee partye te verenig (onder meer die Henoticon in 482) en die magsewewig het verskeie kere geskuif. Die besluit van Chalcedon het egter die amptelike standpunt van die Romeinse kerk gebly en is steeds die standpunt van die Oosters-Ortodokse, Rooms-Katolieke en tradisonele Protestantse kerke. Die nie-Chalcedoniese Ortodokse kerke word gewoonlik saam gegroepeer as Oriëntaal-Ortodoks.

Verwysings[wysig]

  1. The Blackwell Companion to Eastern Christianity deur Ken Parry 2009 ISBN 1-4443-3361-5 page 88 [1]

Crystal txt.png Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia