Perseus-sterrestelselswerm

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
Perseus-sterrestelselswerm
Waarnemings van die Chandra-X-straalsterrewag van die sentrale deel van die Perseus-sterrestelselswerm. Die breedte van die beeld is 284 boogsekondes. Kleurkode: Energie (Rooi 0,3-1,2 keV, Groen 1,2-2 keV, Blou 2-7 keV). Instrument: ACIS. Bron: Nasa/CXC/IoA/A.Fabian e.a.
Waarnemings van die Chandra-X-straalsterrewag van die sentrale deel van die Perseus-sterrestelselswerm. Die breedte van die beeld is 284 boogsekondes. Kleurkode: Energie (Rooi 0,3-1,2 keV, Groen 1,2-2 keV, Blou 2-7 keV). Instrument: ACIS.
Bron: Nasa/CXC/IoA/A.Fabian e.a.
Soort Sterrestelselswerm
Sterrebeeld Perseus
Regte klimming 03hh 18m[1]
Deklinasie +41° 30′[1]
Helderste stelsel NGC 1275
Getal stelsels 500-1 000
Afstand 240 ligjare (73,6 parsek)
Rooiverskuiwing 0,01790 (5 366 km/s)[1]
Ander name Abell 426,[1] NGC 1275-sterrestelselswerm,[1] LGG 88

Die Perseus-sterrestelselswerm (Abell 426) is ’n sterrestelselswerm in die sterrebeeld Perseus. Dit het ’n rooiverskuiwing van 5 366 km/s en ’n deursnee van 863′.[1] Dit is een van die naaste ryk swerms en bevat 500 tot 1 000 sterrestelsels in ’n wolk van gas.

Eienskappe[wysig]

Die swerm bestaan hoofsaaklik uit gelerige elliptiese en lensvormige sterrestelsels en het ’n geskatte gesamentlike massa van 2×1015 M.

Die swerm bevat onder meer die sterk radiobron Perseus A (3C 84), wat met die reusagtige sterrestelsel NGC 1275 in die middel van die swerm verbind word. Die plasma in die middel van die swerm om NGC 1275 is ook die bron van sterk X-strale, wat die Perseus-sterrestelselswerm die helderste swerm in die X-straalband maak.

In 2003 het ’n span sterrekundiges onder leiding van dr. Andrew Fabian aan die Universiteit van Cambridge ná 53 uur van waarnemings met Chandra die diepste akoestiese toon nog in die heelal ontdek, ’n B♭.[2] ’n Mens sal nie die toon kan hoor nie, want dit is 57 oktawe laer as die middelste sleutels van ’n klavier.[2] Dit lyk of die radiogolwe uit die aktiewe kern van NGC 1275 kom.

Sien ook[wysig]

Verwysings[wysig]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Nasa/Ipac Extragalactic Database”. Results for Perseus Cluster. URL besoek op 2006-11-28.
  2. 2,0 2,1 Fabian A.C., et al., A Deep Chandra observation of the Perseus cluster: shocks and ripples, 2003, MNRAS, 344, L43

Eksterne skakels[wysig]

Sterrestelsels
Soorte stelsels   Elliptiese sterrestelselLensvormige sterrestelselSpiraalsterrestelselOnreëlmatige sterrestelselDwergsterrestelselSteruitbarsting-sterrestelselDonker sterrestelsel
Strukture   SwartkolkGalaktiese bolStaafSkyfSpiraalarmGalaktiese haloInterstellêre mediumKwasar
Interaktiewe stelsels   SterrestroomAktiewe sterrestelselInteraktiewe sterrestelselSatelliet-sterrestelselSterrestelselswermSuperswermGalaktiese filamentGroot kwasargroep